Ιδού ο άνθρωπος.

Πολλές φορές ξενύχτησα σκεπτόμενος.
Τι είναι άραγε σωστό με αυτό το θέμα και τι να είναι σωστό με το άλλο θέμα.
Επειδή σέβομαι ,πρώτα εσάς και ύστερα τον εαυτό μου θα πρέπει να ομολογήσω ότι όπου και αν κατέληγα ,ήξερα ότι αυτή την κατάληξη εύκολα μπορώ να την αναιρέσω την επομένη ημέρα ,αν επιπλέον στοιχεία για επεξεργασία, μου γινόντουσαν γνωστά. Έτσι ποτέ δεν κόλλησα σε κάποια ιδέα , ποτέ δεν φανατίστηκα με κάτι και ποτέ δεν είπα αυτό είναι το σωστό και τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Πάντα ήμουν ανοιχτός να δεχτώ επί πλέον γνώση ,ενημέρωση και νέα στοιχεία για να επεξεργαστώ.
Όταν ξεκινούσα μια συζήτηση με κάποιον ,απλά προσπαθούσα να καταφέρω να του δώσω να καταλάβει την δική μου άποψη. Να καταλάβει τι με κάνει να βλέπω τα πράγματα έτσι και όχι αλλιώς. Ποτέ δεν ξεκίνησα μια συζήτηση με σκοπό να κάνω τον άλλο να αλλαξει ιδέες και να ενστερνιστεί τις δικές μου.
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να τον αλλάξω. Πρώτον γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν ξέρω τα πάντα {άρα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι αυτά που πιστεύω είναι τα σωστά} και δεύτερον από σεβασμό προς τον συνομιλητή μου. Και πάντα απορούσα με τον συνομιλητή μου που αντίθετα από εμένα προσπαθούσε να με πείσει ότι αυτά που πιστεύει αυτός είναι τα μόνα σωστά και έπρεπε να αλλάξω γνώμη οπωσδήποτε. Φυσικά τον έπαυα από συνομιλητή μου και απέφευγα στο μέλλον να κάνω σοβαρές συζητήσεις μαζί του. Χάσιμο χρόνου!!
Και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να είναι έτσι ο περισσότερος κόσμος. Όλοι ξέρουν τα πάντα. Όλοι έχουν άποψη για τα πάντα. Και βέβαια αυτοί είναι σωστοί και όλοι οι άλλοι είναι λάθος. Αυτό το ελάττωμα λοιπόν του ανθρώπου σε συνδυασμό με τον φόβο {που μας μπολιάζουν με χίλιους δύο τρόπους}, εκμεταλλεύονται σοφά και αλάνθαστα οι κραταιοί του πλανήτη και κυβερνάνε άφοβα.
Μας πείθουν ότι αυτά που πιστεύουν είναι τα σωστά μας πετάνε και ένα ψαροκόκαλο πασπαλισμένο με ιδέες να έχουμε κάτι να λέμε και εκμεταλλευόμενοι αυτό το ελάττωμα που έλεγα παραπάνω, μας αναγκάζουν να χωριστούμε σε ομάδες.
Έχοντας όμως αυτό το ελάττωμα οι άνθρωποι δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά. Ο οπαδός μιας ομάδος ,ενός κόμματος , μιας θρησκείας {η οτιδήποτε άλλο κατατάσσει τον άνθρωπο σε μια κατηγορία,} αν αφήσει να πειστεί ότι αυτό που του λένε είναι το μόνο σωστό ,όχι μόνο φανατίζεται ,αλλά προσπαθεί να το επιβάλει και στους άλλους. Να τους αλλαξει γνώμη δηλαδή. Το ελάττωμα που έλεγα δεν τον αφήνει ούτε μια στιγμή να σκεφτεί ότι μπορεί να είναι λάθος. Ούτε μια στιγμή δεν περνά από το μυαλό του ότι αύριο μπορεί να μάθει νέα πράγματα που θα τον υποχρεώσουν να ξανασκεφτεί τις απόψεις του. Δεν δίνει στον εαυτό του την δυνατότητα να γίνει σοφότερος αύριο . Όχι.!! Αυτός τα ξέρει όλα ΤΩΡΑ.!!
Και αφήνει να γίνεται οπαδός κάποιων που τον πείσανε ότι αυτοί είναι οι σωστοί και όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούνε. Αν δεν συμφωνήσεις με τις απόψεις του, γίνεσαι εχθρός ή στην καλύτερη περίπτωση αντιπαθής. {Άστε που ένα σωρό πόλεμοι και δεινά της ανθρωπότητας έχουν συμβεί ακριβώς επειδή κάποιοι πίστευαν ότι αυτοί ήταν σωστοί και οι άλλοι λάθος.}
Του διαφεύγει από το μυαλό ,ότι αν μπούνε κλέφτες στο σπίτι του αυτός θα φωνάξει Βοήθειαααα. Και θα περιμένει έναν άνθρωπο να έρθει να τον σώσει.
Έναν άνθρωπο!!!!!! Όχι έναν Παναθηναϊκό η Ολυμπιακό ,ούτε έναν Δεξιό η αριστερό, ούτε έναν Χριστιανό η Μωαμεθανό ούτε έναν Έλληνα η Αλβανό μα ούτε έναν άσπρο η μαύρο. Έναν οποιονδήποτε άνθρωπο.
Στον άνθρωπο όμως …δεν πιστεύει κανείς.!!!
Η δύναμη του μας είναι αδιάφορη και ενοχλητική έως ότου την χρειαστούμε για δικό μας όφελος
Εκτός βέβαια αν ο άνθρωπος αυτός συμφωνεί με τις δικές του απόψεις. Γιατί με τον ίδιο άνθρωπο που σήμερα ζητά την βοήθεια του για να σωθεί από τους κλέφτες ,αύριο θα μπορούσε να πλακωθεί στο ξύλο επειδή πιστεύει κάποιο άλλο κόμμα από αυτό που ο ίδιος πιστεύει. Ειρωνεία ε!
Ιδού ο άνθρωπος λοιπόν….όπως τον έφτιαξαν οι άνθρωποι.
Πιστεύω λοιπόν {για να καταλήξω κάπου} ότι είναι σωστό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Μέγιστο όμως λάθος ,αν προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον ότι οι δικές μας απόψεις , όχι μόνο είναι οι σωστές ,αλλά και αυτός θα πρέπει να αλλαξει τις δικές του και να αποδεχτεί τις δικές μας.
Αδικούμε πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό ,αφού του στερούμε την δυνατότητα κάποτε να αλλαξει γνώμη αν μάθει κάτι επιπλέον και μετά προσβάλουμε τον συνομιλητή μας.
  Απλά ο καθένας από μόνος του, ας φιλοσοφήσει την δική του θέση αναφορικά με όσα διάβασε και ας καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, τώρα ειδικά που πλησιάζουν εκλογές και θα αρχίσουν οι αντιπαραθέσεις . Να είστε ευλογημένοι......και αγαπημένοι.
Όλα εξ' άλλου δείχνουν διαφορετικά αν θα τα δει κάποιος από ψηλά.

Πατήρ Ιωάννης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΕΣΕΙΣ !!!!!!!!!

Η πορεία του κάθε ένα από εμάς προς τον Παράδεισο ,είναι μια διαρκής μάχη με τον πονηρό παιδιά μου. Προσέξατε τον χαρακτηρισμό που έδωσα; Μάχη.

Αυτό ,σαν γεγονός και μόνο, μας χαρακτηρίζει είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, σε πολεμιστές και πολεμίστριες.!!!!!!!!!! Συμμετέχουμε σε μια μάχη, άρα πολεμάμε.

Ο Θεός μας εφοδίασε για την μάχη αυτή, με ανίκητο όπλο την πίστη μας.

Κανέναν άνθρωπο με αληθινή πίστη δεν μπόρεσε ποτέ να νικήσει ο πονηρός.

Πίστη προς τον Θεό, αλλά και προς τον εαυτό μας.!!!!!!!!!!!!

Κάποιος που πάει σε μια μάχη πιστεύοντας ότι είναι ανίκανος {και ας έχει μαζί του όπλο ΑΝΙΚΗΤΟ] είναι ο πρώτος που θα πέσει χτυπημένος ή ο πρώτος που θα το βάλει στα πόδια. Είναι ο πρώτος που θα χάσει την μάχη, αλλά και τον πόλεμο.

Κρίμα όμως. Αν ήξερε μόνο ,πόσο πολύ τον φοβόταν ο πονηρός, δεν θα το έκανε.

Όλοι έχουμε αμαρτίες. Και όμως όλοι πολεμάμε για να φτάσουμε στον Παράδεισο. Οι αμαρτίες μας βαραίνουν χέρια και πόδια σε αυτήν την μάχη. Η εξομολόγηση όμως, μας αφαιρεί το βάρος και μας δίνει νέα ώθηση προς τα εμπρός. Είμαστε καταδικασμένοι…. να κερδίσουμε παιδιά μου. Πρέπει όμως να έχουμε πίστη.

Δεν θέλω να ακούω από κανέναν να λέει, εγώ είμαι τόσο αμαρτωλός, μα τόσο αμαρτωλός που δεν σώζομαι με τίποτα. Είμαι καταδικασμένος, είμαι καμένος, είμαι χαμένος.

Από την μια στεναχωρούμε τόσο πολύ όταν ακούω κάτι τέτοιο και από την άλλη θέλω να βάλω τα γέλια. Ναι, τα γέλια. Μου ακούγεται πολύ αστείο παιδιά μου κάτι τέτοιο. Να ξέρει κάποιος το μυστικό που μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο, αλλά να προτιμά να παραδοθεί.

Έχουμε αμαρτίες; Και λοιπόν; Μόνο ο Χριστός μας ήταν αναμάρτητος.

Φυσικά και έχουμε αμαρτίες. Εξομολογούμαστε με ειλικρίνεια, φεύγουν οι αμαρτίες και τότε ποια είναι η δικαιολογία μας για να μην συνεχίσουμε την μάχη; Το μόνο που μας εμποδίζει είναι η έλλειψη αυτοεκτίμησης. Και εδώ είναι το αστείο. Ο Θεός μας δίνει συγχώρηση και δείχνει ότι μας εκτιμά σαν όντα και δεν εκτιμάμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Το δημιούργημα του!!!!!

Βάζουμε την δική μας κρίση, πάνω από την κρίση του Θεού.

Δεν πρέπει να το κάνουμε αυτό. Όσοι από εμάς θέλουμε να φτάσουμε στον Παράδεισο, ας πάρουμε μαζί μας το ΑΝΙΚΗΤΟ όπλο του Θεού, την Πίστη, ας πιστέψουμε και στον εαυτό μας και ας πορευτούμε προς αυτόν. Όταν και όσοι από εμάς φτάσουν εκεί, με μεγάλη τους έκπληξη θα συναντήσουν ανάμεσα στους Αγίους της εκκλησίας μας και τους Αγίους της ζωής!!!!!!!!!!

Θα δουν τον γείτονα τους που κάνοντας δύο δουλειές όλη του την ζωή, αγωνίστηκε με αγάπη και πίστη για την οικογένεια του. Θα δουν μια μάνα που μεγάλωσε μόνη της 5 παιδιά, χωρίς να χάσει ούτε μια μέρα το χαμόγελο της και την πίστη της ,ότι θα τα καταφέρει. Οι Άγιοι της ζωής.!!!!!!

Μια σημαντική κατηγορία Αγίων που σας περιμένει παιδιά μου να ενταχθείτε και εσείς. Μια κατηγορία Αγίων που έφτασαν εκεί με όπλο την πίστη τους στον Θεό, αλλά και στον εαυτό τους.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Φανούριος

Στο σταυροδρόμι της ζωής.

Στο σταυροδρόμι της ζωής ,κάθε ένας από εμάς ,κάποτε που θα φτάσει
Σε μια στιγμή, σε ένα λεπτό ,μια απόφαση που την ζωή του θα αλλάξει
Όταν θα φτάσεις ταξιδιώτη μου εκεί, και πρέπει δρόμο να διαλέξεις
Αυτόν που στην ζωή θα πορευτείς, σοφά για την ζωή σου να επιλέξεις

Δεξιά ο δρόμος του καλού, δύσβατος ,ανηφορικός στο τέλος όμως φωτεινός
Αριστερά σου του κακού, εύκολος , κατηφορικός, μια κατηφόρα δίχως φώς
Μπροστά σου αχαρτογράφητος ,δικό σου δρόμο αν θέλεις να χαράξεις
Και πίσω σου η επιστροφή, αν φοβηθείς και θες άλλη φορά να δοκιμάσεις

Ο κάθε δρόμος της ζωής ,πάντα σε κάποιο τέλος ,νωρίς η αργά που φτάνει
Εκεί ο κάθε ένας μας θα δει ,σωστά και λάθη στην διαδρομή που έχει κάνει
Περπάτησε σωστά; Σήκωσε στην διαδρομή απελπισμένους που είχαν πέσει;
Η στους πεσμένους πάτησε, στον δρόμο της κατηφοριάς να έχει πρώτη θέση;

Στο τέλος της διαδρομής ,αυτοί που γνώρισες στον δρόμο ,εκεί σε περιμένουν
Αυτοί που φτάσαν πριν , μα….. κι όσοι συνάντησες και ακόμα τον διαβαίνουν
Και εσύ, τότε θα δεις αν χρόνια πριν στο σταυροδρόμι, δρόμο εδιάλεξες σωστά
Η για ένα λάθος μιας απόφασης στιγμής, μες τους αιώνες η ψυχή σου θα πονά;

Για αυτό διαβάτη της ζωής ,στο σταυροδρόμι της, όταν στην ώρα σου βρεθείς
Κράτα για αποσκευές ,όλα όσα ως τότε, με κόπους και θυσίες θα έχεις διδαχτεί
Στο σταυροδρόμι , κάθε δρόμος είναι μία επιλογή, έναν διαλέγεις και τρείς θα αφήσεις
Σκέψου σωστά και μην βιαστείς. Σκέψου σοφά διαβάτη της ζωής προτού αποφασίσεις

Πατήρ Φανούριος
ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

Κακές σκέψεις....... και Ο ΦΟΒΟΣ ……ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ.

Όταν κάποιος λέγει συνέχεια μέσα στο μυαλό του, να μην πω την λέξη κίτρινο, να μην πω την λέξη κίτρινο, να μην πω την λέξη κίτρινο…. το ποιο πιθανό που θα συμβεί, όταν σταματήσει αυτή την επαναλαμβανόμενη  προτροπή προς τον εαυτό του, είναι να ακούσει μέσα στο μυαλό του μια φωνή να λέει, κίτρινο……….

Κάπως έτσι λειτουργεί και το σύστημα μας με τις άσχημες και βασανιστικές σκέψεις που ανεξέλεγκτα μας ταλαιπωρούν. Φοβόμαστε τόσο πολύ να μην εμφανιστούν στον λογισμό μας ,που στην πραγματικότητα προγραμματίζουμε το μυαλό μας να τις εμφανίζει πάντα.

Και όταν εμφανιστούν, νοιώθουμε τόσο δυστυχισμένοι, τόσο παγιδευμένοι από αυτήν την κατάσταση και υποφέρουμε πιστεύοντας ότι είμαστε αμαρτωλοί, ότι κάποιο κακό πνεύμα ορίζει τον λογισμό μας και τις σκέψεις μας, ή ότι γενικά είμαστε καταδικασμένοι.

Ενώ στην πραγματικότητα είναι μια κατάσταση του μυαλού που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει………. Από τον φόβο μήπως μας συμβεί.

Το μυαλό μας παίζει αθώα παιχνίδια μαζί μας.

Η αν θέλετε μας μαλώνει γιατί φοβόμαστε και δίνουμε μεγάλη αξία σε κάτι ευτελές.

Όλοι βασανιζόμαστε από άσχημες σκέψεις που χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το ελέγχουμε εμφανίζονται από το πουθενά και μας χαλάνε ωραίες στιγμές.  Μας χαλάνε τον ψυχισμό μας και κατ επέκταση την ποιότητα της ζωής μας. Φτάνουμε και στο σημείο να μην πηγαίνουμε για εξομολόγηση ,γιατί  λέμε ότι δεν είναι δυνατόν να πω στον παπά ,αυτά που λένε στο μυαλό μου, αυτές οι άσχημες σκέψεις.

Πρώτον. Από την στιγμή που δεν κάνουμε συνειδητά αυτές τις σκέψεις κατά την γνώμη μου δεν είναι αμαρτία. Είμαστε  το θύμα σε αυτήν την περίπτωση και όχι οι αμαρτωλοί.

Και δεύτερον . Αν το πούμε και το ομολογήσουμε ,παύει να έχει τόσο μεγάλη αξία. Γιατί λέγοντας το ,δείχνουμε ότι έχουμε διάθεση να το πολεμήσουμε. Άρα δεν είναι κάτι που το φοβόμαστε. Δεν έχουμε διάθεση να παραδοθούμε σε αυτό.   

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποια άσχημη σκέψη, εμφανιστεί από το πουθενά για να μας χαλάσει κάποια στιγμή, δεν πρέπει να δώσουμε σημασία στο γεγονός. Όσο τρομερά άσχημη και αν είναι αυτή η σκέψη να μην νοιώσουμε ενοχή επειδή μας παρουσιάστηκε. Ούτε πανικό ότι βρισκόμαστε κάτω από μια ανεξέλεγκτη κατάσταση και είμαστε παγιδευμένοι.

Όταν μάθουμε να το ευτελίζουμε σαν γεγονός, θα πάψει να υπάρχει.

Ο φόβος … του φόβου είναι που μας το προκαλεί. Ο φόβος να μην μας συμβεί, είναι η τροφή που χρειάζονται οι κακές σκέψεις για να υπάρχουν στην ζωή μας.

Ας παρομοιάσουμε τον φόβο σαν ένα φυτό που έχουμε μέσα μας και οι κακές σκέψεις είναι το άνθος του. Όσο ποτίζουμε τον φόβο τόσο θα ανθίζει. Αν αφήσουμε τον φόβο να μαραθεί, θα απαλλαγούμε και από τους ανθούς του.!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πατήρ Φανούριος

Εύκολα συμπεράσματα

Ο καλός θεός, μας έδωσε όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε, για να μπορούμε να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα .

Μας έδωσε μυαλό, στο οποίο καταγράφονται οι εμπειρίες μας, οι γνώσεις μας αλλά και όλα τα υπόλοιπα δεδομένα που χρειαζόμαστε, για την λήψη μιας σωστής απόφασης.

Μας έδωσε ψυχή ,για να φιλτράρουμε αυτήν την απόφαση που καταλήξαμε, μέσα από τον συναισθηματικό μας κόσμο, ούτος ώστε να ξέρουμε αν η σωστή αντικειμενική απόφαση που βγάλαμε ,ταιριάζει με τον εσωτερικό μας κόσμο, πριν την εκφράσουμε σε άλλους.

Πολλές φορές κάτι που φαντάζει σωστό σαν συμπέρασμα, δεν πρέπει να ειπωθεί, γιατί η ψυχή μας κατά το φιλτράρισμα αυτής της απόφασης, θα μας θυμίσει ότι κάτι τέτοιο θα στεναχωρήσει κάποιον άνθρωπο, θα του κάνει κακό, θα τον πληγώσει. Και ανάλογα με την ποιότητα της ψυχής που έχει ο κάθε ένας, θα πράξει τα ανάλογα.

Και βέβαια ο καλός Θεός, μας έδωσε και την υπομονή. Συνήθως όταν καταλήγουμε σε κάποιο συμπέρασμα , δεν έχουμε σε γνώση μας, όλα τα δεδομένα που χρειαζόμαστε προκειμένου να καταλήξουμε σε δίκαια κρίση. Δεν έχουμε λάβει καθόλου υπ όψιν μας την θέση του άλλου. Δεν έχουμε ακούσει ούτε καν την άποψη του περί κάποιου θέματος που εμείς έχουμε βγάλει απόφαση και κρίση για αυτόν. Έτσι τις περισσότερες φορές, όταν κάνουμε γνωστό το συμπέρασμα μας, αναγκαζόμαστε να ζητήσουμε εκ των υστέρων συγνώμη, όταν μάθουμε και άλλα πράγματα με τις εξηγήσεις που θα μας δοθούν.

Μια φορά, δύο φορές, πολλές φορές. Πόσες φορές αλήθεια έχουμε υποχρεωθεί να ζητήσουμε συγνώμη, εκ των υστέρων, για μια λανθασμένη μας κρίση;  Για ένα λάθος συμπέρασμα;

Και όμως εξακολουθούμε και το κάνουμε. Καθημερινά. Πολλές φορές. Και το μυαλό έχουμε, για να θυμόμαστε από προηγούμενα λάθη μας και την ψυχή έχουμε για να φιλτράρει με το συναίσθημα τις αποφάσεις μας……{ Και όλοι λέμε ότι έχουμε καλή ψυχή}

Υπομονή όμως δεν έχουμε….. Βιαζόμαστε να κατηγορήσουμε ,να κρίνουμε, να αποδείξουμε ότι ξέρουμε τα πάντα και αμέσως καταλήγουμε σε συμπεράσματα ,που ενοχοποιούν κάποιον άλλο ενώ αφήνουν εμάς στο απυρόβλητο.

Και βέβαια, πάντα μετά έρχεται η συγνώμη.

Ευτυχώς για εμάς που ο καλός Θεός έχει υπομονή….

Ξέρει ότι είμαστε παιδάκια που παίζουν στην αυλή του σχολείου του. Και μας συγχωρεί πολλά.

 Έως πότε όμως; Κάποτε πρέπει να μάθουμε.

Κάποτε θα τελειώσει το διάλειμμα και θα πάμε να δώσουμε εξετάσεις…..

Πατήρ Φανούριος

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ!!!!!

Η χώρα για την οποία θα διαβάσετε ήταν μια ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ χώρα.

Οποιαδήποτε σύμπτωση με κάποια άλλη χώρα είναι όπως είπα… σύμπτωση.

 

 

Όταν κάποιος είναι μόνος του, όλα είναι εύκολα για αυτόν. Κάνει ότι του αρέσει, δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, κοιμάται όποτε θέλει, ξυπνάει όποτε θέλει, τρώει ότι θέλει, λέει ότι θέλει και γενικά δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει αναφορά σε κανέναν για τις επιλογές του.

Κάποια στιγμή αν στον ένα έρθει άλλος ένας και γίνουν δυο τότε αλλάζουν τα πάντα.

Δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει ο ένας πια. Έτσι κάθονται οι δυο μαζί και βάζουν κανόνες για το πώς θέλουν να ζήσουν. Τι αρέσει στον ένα ,τι δεν αρέσει, τι αρέσει στον άλλο και τι δεν του αρέσει.

Στήνουν τους κανόνες τους και μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Αν οι δυο γίνουν τέσσερις ,πέντε η δεκαπέντε αρχίζει πάλι και γίνεται το ίδιο πράγμα.

Κάθονται κάτω συζητάνε τι αρέσει στον έναν, τι στον άλλο, χαράζουν καινούργιους κανόνες και αποκτούν όλοι σιγά σιγά κοινή συνείδηση για το τι είναι καλό η κακό για το σύνολο.

Οι δεκαπέντε αργότερα γίνονται εκατό ή διακόσιοι και σιγά σιγά γίνεται πάλι το ίδιο.

Κάθονται κάτω φτιάχνουν καινούργιους κανόνες, αφού σαν ποιο πολλοί, υπάρχουν και περισσότερες γνώμες πλέον, αλλάζουν κάτι που πιστεύουν ότι ήταν καλό για τους δεκαπέντε αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά και με τους διακόσιους και σιγά σιγά προσαρμόζονται όλοι σε αυτό που οι περισσότεροι της ομάδας θεωρούν σωστό και αποδεκτό..

Η ομάδα μας όμως έχει αρχίσει πια να διαμορφώνεται σε μια μικρή κοινωνία. Υπάρχουν άλλοι που ζουν φτιάχνοντας το ψωμί που θα φάνε οι υπόλοιποι, άλλοι ζουν φτιάχνοντας τα ρούχα που θα φοράνε, άλλοι κάνουν διάφορες δουλειές που είναι χρήσιμες στους υπόλοιπους και πληρώνονται και αυτοί με ότι τρόπο πληρώνει αυτή η κοινωνία ,για να ζήσουν κι αυτοί όπως κι οι άλλοι.

Σιγά σιγά οι κανόνες που έχει θεσπίσει αυτή η κοινωνία ονομάζονται νόμοι και έτσι η κοινωνία αυτή αποκτά τώρα νομοθέτες, αποκτά δικαστές για αυτούς που δεν τηρούν τους νόμους και αστυνομία για να συλλαμβάνει αυτούς που παρανομούν και να τους πηγαίνει στους δικαστές.

Εμφανίζεται η ανάγκη για διασκέδαση και παρουσιάζονται οι καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν να υπηρετούν αυτήν την ανάγκη της κοινωνίας τους.

Εμφανίζονται οι εφευρέτες, οι μηχανικοί ,οι δάσκαλοι, οι έμποροι ,οι γιατροί και κάθε είδος επάγγελμα που κάθε κοινωνία έχει ανάγκη για να υπάρχει καθώς μεγαλώνει σε αριθμό.

Ο φόβος για να μην χάσουν ότι έχουν καταφέρει ,τους αναγκάζει να φτιάξουν και στρατό ο οποίος αναλαμβάνει να υπερασπίζεται το δικαίωμα αυτής της κοινωνίας να υπάρχει, όπως όλοι μαζί έχουν αποφασίσει ότι τους αρέσει να ζουν.

Και σιγά σιγά με τα χρόνια η κοινωνία αυτή έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που ονομάζεται χώρα. Αρχίζει να χαράζει τα δικά της όρια , μέσα στα οποία έχει αποφασίσει να ζήσει και τα ονομάζει σύνορα.

Μέσα λοιπόν από αυτά τα σύνορα ζουν άνθρωποι που έχουν διαμορφώσει με τον καιρό κοινή συνείδηση, κοινά πιστεύω, κοινές αξίες, κοινά ήθη και έθιμα, κοινές συνήθειες και κοινά πιστεύω.

Μια ομάδα, μια κοινωνία και πόσον μάλλον μια χώρα δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε και ένας αρχηγός, που θα ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία της ομάδας αυτής.

Όλα αυτά τα χρόνια που από ομάδα εξελίχτηκαν σε χώρα, είχαν και κάποιον διαφορετικό αρχηγό που ήταν υπεύθυνος για αυτούς και τους καθοδηγούσε.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν άρχισαν πλέον να δημιουργούνται διαφορετικές τάσεις, που ξεκινούσαν από διαφορετικά συμφέροντα, ανάμεσα στους κατοίκους αυτής της χώρας.

Άλλοι πίστευαν αυτό σαν σωστό, άλλοι πίστευαν για σωστό κάτι άλλο, άλλοι ήθελαν εκείνο που ήθελαν και οι άλλοι αλλά με κάποιες παραλλαγές και πάει λέγοντας. Έτσι θεώρησαν σωστό, ο κάθε αρχηγός για να μπορεί να κυβερνάει δίκαια, να έχει κοντά του και ανθρώπους που θα προέρχονται αντιπροσωπευτικά από όλες τις μεγάλες ομάδες, {βλέπε τάσεις η βλέπε κόμματα }για να μπορεί να ακούει και την δική τους γνώμη, προκείμενου να κυβερνάει δίκαια ,αλλά και αυτοί να μπορούν να τον ελέγχουν στην διοίκηση αυτής της χώρας, για να μην κάνει αυτός ότι θέλει.

Αυτό από κάποιους ονομάστηκε δημοκρατία.!!!

Έτσι έφτασε κάποια στιγμή αυτή η συγκεκριμένη χώρα πλέον, που μιλάμε τόση ώρα να θέλει τριακόσιους εκπροσώπους του λαού, για να μπορεί να λειτουργήσει, προκειμένου να ασκεί η εξουσία τα καθήκοντα της, για το καλό πάντα του συνόλου των κατοίκων της χώρας αυτής.

Άρχισαν λοιπόν να παίρνουν αποφάσεις και ξανά αποφάσεις και ξανά μανά αποφάσεις για το πώς θα ήταν καλύτερο να κυβερνήσουν τον κόσμο αυτής της χώρας.

Η δουλειά τους ήταν να παίρνουν αποφάσεις και μόνο. Ούτε τους ένοιαζε, {αλλά δεν είχαν και τις γνώσεις από την ζωή} για το αν οι αποφάσεις αυτές ήταν σωστές η όχι. Η αν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αρκεί που έπαιρναν αποφάσεις. Αυτοί δεν δούλευαν ποτέ.!! Μόνο αποφάσεις έπαιρναν!!!!

Ηλίθιες αποφάσεις!!.

Είχαν βέβαια φροντίσει για τον εαυτό τους και οι τριακόσιοι να έχουν εξασφαλίσει, ότι δεν θα πάνε φυλακή για όποια ηλίθια απόφαση και αν έπαιρναν. Και έτσι συνέχιζαν να παίρνουν αποφάσεις εκ του ασφαλούς.

Ηλίθιες αποφάσεις!!.

Ώσπου κάποια μέρα είδαν ότι τόσο καιρό δεν παίρνανε σωστές αποφάσεις. Ότι είχαν κάνει πολλά, πάρα πολλά λάθη, ότι είχαν καταστρέψει την χώρα και τον κόσμο που τους εμπιστεύθηκε και άρχισαν να ρίχνει το φταίξιμο ο ένας στον άλλο.

Εσύ φταις που το’κανες αυτό. Οχι εσύ φταις που δεν με εμπόδισες να το κάνω. Και πάει λέγοντας. Εν τω μεταξύ ο κόσμος άρχισε να πεινάει. Δουλειά δεν είχε και άρχισε να φεύγει σε άλλες ποιο οργανωμένες ομάδες, κοινωνίες ,χώρες, για να ζήσει.

Όχι βέβαια ότι αυτό εμπόδισε τους τριακόσιους να συνεχίσουν τα ίδια. Κάθε μέρα δουλειά δεν είχαν και τσακωνόντουσαν ποιος είχε πάρει την ποιο λάθος απόφαση από τον άλλο.

Και φυσικά αφού ο κόσμος όλο και περισσότερο έφευγε από την χώρα για κάπου καλύτερα , αυτοί όλο και περισσότερο ανέβαζαν τους φόρους για να ισοσκελίσουν την ζημιά από αυτούς που έφυγαν.

Έτσι η ζωή όσων έμεναν ακόμα στην χώρα αυτήν γινότανε όλο και ποιο δύσκολη. Γι’ αυτό και φεύγανε και φεύγανε και φεύγανε ενώ οι τριακόσιοι εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει παραπάνω και ανεβάζανε τους φόρους κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα ώσπου έφτασαν να ζητάνε από κάποιον που έβγαζε από την εργασία του δέκα ουδέν εύρων τον χρόνο{το ουδέν εύρων ήταν το νόμισμα της χώρας αυτής}να πληρώνει φόρο τριακόσια ουδέν εύρων.!!!

Τότε ήτανε που μέσα σε μια νύχτα μαζέψανε όλοι τα πράγματα τους και φύγανε από την χώρα αυτή παίρνοντας μαζί και ότι ουδέν εύρων τους είχαν απομείνει. Πήγαν σε άλλες χώρες καλύτερες, να συνεχίσουν την ζωή τους.

Το άλλο πρωί λοιπόν που ξημέρωσε, βρήκε την χώρα αυτή {που ξεκίνησε από έναν και έγιναν πολλοί,}άδεια και έρημη.

Μόνο οι τριακόσιοι είχαν μείνει, σε μια μεγάλη αίθουσα και εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει, χωρίς να έχουν καταλάβει ότι όλοι οι άλλοι είχαν φύγει, αυτοί εξακολουθούσαν να βάζουν φόρους, να βγάζουν νόμους και να ετοιμάζουν καινούργια σχέδια για να σώσουν την χώρα.

Κατάλαβαν ότι ήταν μόνοι τους ,μόνον όταν χρειάστηκαν ένα ποτήρι νερό και δεν υπήρχε κανένας να τους το πάει. Και τότε κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με τρόμο….και έβαλαν τα κλάματα όλοι μαζί. Κλαίγανε με τις ώρες. Όχι γιατί κατάλαβαν τα λάθη που είχαν κάνει.!!! Αλλά επειδή συνειδητοποίησαν ότι από δω και πέρα πρέπει να παίρνουν το νερό μόνοι τους…..

Ηθικόν δίδαγμα.; Κανένα!!!!!

Δεν υπάρχει τίποτα το ηθικό σε αυτό που μόλις περιέγραψα. Αν με το ζόρι, πρέπει ντε και καλά, κάτι να καταλάβουμε, ας πούμε ότι αυτό που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα ,αλλά και η κάθε χώρα έχει τους αρχηγούς που της αξίζουν.!!!

Και σίγουρα σε αυτήν την χώρα που μόλις περιέγραψα χρειάζονται νέες αξίες ,νέες ιδέες και ιδανικά, νέα πιστεύω ,νέος αρχηγός!!!! Για να κάνει πάλι μια νέα αρχή ,αυτή η χώρα πρέπει να ξεκινήσει πάλι από τον έναν…………

Τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Αυτός μόνο μπορεί, με την ενέργεια που εκπέμπει η αγάπη του να ξανά ενώσει όλες αυτές τις πολλές ομάδες από διαφορετικά συμφέροντα, που κατατρώγουν όλες τις χώρες, όπως έφαγαν και αυτή την φανταστική χώρα της ιστορίας μας.

Διότι όσοι πολιτικοί ενεργούν ζητώντας την χάρη και την ευλογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δεν υπάρχει περίπτωση να λαθέψουν στις επιλογές τους.

Τι κρίμα που σε αυτήν την φανταστική χώρα που καταστράφηκε, ξέχασαν οι κάτοικοι της, μέσα στις τόσες κατηγορίες και ομάδες που δημιούργησαν για να υπάρχουν, να ενωθούν πρώτα από όλα όλοι τους σε μια τεράστια ομάδα ,που θα την αποτελούσε η αγάπη του Χριστού.

Γιατί όπου υπάρχει η αγάπη του, απουσιάζει η ανομία.!!!!!!!!!!

Πατήρ Ιωάννης.

Γιατί ήλθε ο Χριστός στον κόσμο;

Για να μας δείξει το δρόμο. Και κυρίως το δρόμο που οδηγεί στον Θεό Πατέρα. «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ» (Ιωάν. ιδ΄, 6) Εγώ είμαι ο ασφαλής δρόμος, που οδηγεί στον ουρανό, η απόλυτη και καθαρά αλήθεια, η ζωή και ο χορηγός της αιώνιας ζωής. Κανείς δεν μπορεί να έλθει προς τον Πατέρα, δια να απολαύσει την αιώνια ζωή, παρά μόνον δια μέσου εμού. Για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου: «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου » (Α'  Ιωάν. γ΄, 8) Γι' αυτόν τον λόγο ήλθε στον κόσμο ο Υιός του Θεού. Για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου Για να σηκώσει τις αμαρτίες των ανθρώπων: «καὶ οἴδατε ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη ἵνα τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἄρῃ, καὶ ἁμαρτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστι» (Α' Ίωάν. γ', 5). Και ξέρετε πως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να απομακρύνει τις αμαρτίες από τους ανθρώπους, ενώ στον Ίδιον δεν υπάρχει ούτε ίχνος αμαρτίας Για να σώσει τους αμαρτωλούς: «Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς ᾿Ιησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ» (Α' Τιμ. α', 15). Σ' αυτά τα λόγια που θα πω μπορεί να στηριχθεί κανείς και πρέπει όλοι να τα δεχτούν: Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς, και πρώτος ανάμεσα τους είμαι εγώ Για να πει την αλήθεια: «ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ» (Ιωάν. ιη', 37). Εγώ γι' αυτό γεννήθηκα και γι' αυτό ήρθα στον κόσμο, για να φανερώσω την αλήθεια Για να είναι το φως τον κόσμο: «ἐγὼ φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθα, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ἐν τῇ σκοτίᾳ μὴ μείνῃ» (Ίωάν. ιβ', 46) Εγώ ήρθα στον κόσμο σαν το φως, έτσι ώστε όποιος πιστεύει σε μένα να μη μείνει στο σκοτάδι Για να δώσει ζωή στους άνθρώπους: «ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν» (Ιωάν. ι', 10) Εγώ ήλθα για να έχουν (τα λογικά μου πρόβατα) ζωή, και μάλιστα περίσσια ζωή Για να σώσει τους χαμένους: «ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Ιωάν. ι', 10) Ο Υιός του ανθρώπου ήρθε για να αναζητήσει και να σώσει αυτούς που έχουν χάσει το δρόμο τους Για να καλέσει σε μετάνοια τους αμαρτωλούς: «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. ε', 31-32) Δεν έχουν ανάγκη από ιατρό όσοι είναι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι. Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια αυτούς που νομίζουν πως είναι ευσεβείς, αλλά τους αμαρτωλούς Για να υπηρετήσει τους ανθρώπους: «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μαρκ. ι', 45) Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους Για να σώσει τους ανθρώπους: «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε ψυχὰς ἀνθρώπων ἀπολέσαι, ἀλλὰ σῶσαι» (Λουκ. θ' , 56) Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε να καταστρέψει ανθρώπους, αλλά να τους σώσει Για να σώσει και όχι για να κρίνει τον κόσμο: «οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ' ἵνα σώσω τὸν κόσμον» (Ιωάν. ιβ' 47) Γιατί δεν ήρθα για να καταδικάσω τον κόσμο, άλλα για να τον σώσω Για να μην έχουν πρόφαση οι άνθρωποι να αμαρτάνουν: «εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν» (Ιωάν. ιε' 22) Δεν θα ήταν ένοχοι για αμαρτία, αν δεν είχα έρθει και δεν τους είχα κηρύξει. Τώρα όμως δεν έχουν καμιά δικαιολογία για την αμαρτία που διαπράττουν Για να υιοθετηθούν οι άνθρωποι από τον Θεό και να εξαγορασθούν όσοι βρίσκονταν κάτω από το νόμο: «ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον,  ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. δ' 4-5) Όταν όμως έφθασε η ώρα που είχε καθορίσει όο Θεός, απέστειλε τον Υιό του. Γεννήθηκε από μια γυναίκα και υποτάχθηκε στον νόμο, για να εξαγοράσει τους υπόδουλους του νόμου, για να γίνουμε παιδιά του Θεού Για να εκπληρώσει το νόμο και τους Προφήτες: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθ. ε' 17) Μη νομίσετε πως ήλθα για να καταργήσω το νόμο ή τους προφήτες. Δεν ήρθα για να τα καταργήσω, αλλά για να τα ολοκληρώσω