ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ

Ο Άγιος και Οσιομάρτυς Εφραίμ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 σταΤρίκαλα Θεσσαλίας απο πολύτεκνους γονείς και είχε 7 αδέλφια. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Μορφής. Σε ηλικία 14 χρόνων, το 1398 με την προτροπήτης μητέρας του για να αποφύγει το παιδομάζωμα και την υποχρεωτική στράτευσηαπο τους Τούρκους πήγε στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Όροςτων Αμωμών της Αττικής, πρώτα ως μοναχός και μετά ως Ιερέας.Το 1416 οι Τούρκοι εισέβαλαν και λεηλάτησαν την Αττική και ανάγκασαν τον Δούκα των Αθηνών να δηλώσει υποταγή στον Σουλτάνο. Το 1424 οι Τούρκοι εισέβαλαν βιαίως στην Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και έσφαξαν όλους τους Πατέρες της Μονής. Ο Άγιος απουσίαζε στην σπηλιά του πάνω στο βουνό για προσευχή και μόλις επέστρεψε, αντίκρυσε τα πτώματα των Πατέρων και αφού τους έθαψε,θρήνησε γοερώς. 
Τον επόμενο χρόνο, την 14η Σεπτεμβρίου 1425 επανήλθαν οι βάρβαροι και βρήκαν τον Άγιο. Τον συνέλαβαν και τον βασάνιζαν επι 8 1/2 μήνες με μεγάλη μανία και βαρβαρότητα, με βασανιστήρια όπως έκαναν στους Αγίους Γεώργιο, Δημήτριο, Αγία Αικατερίνη, Αγία Βαρβάρα και άλλους. Τέλος τον κρέμασαν ανάποδα απο μία παλαιά μουριά που υπήρχε στον περίβολο του μοναστηριού (σώζεται και σήμερα) και τον τρύπησαν με ένα μεγάλο ξύλο αναμμένο στην κοιλιά, στην περιοχή του αφαλού, μετά τον κάρφωσαν στο δέντρο με μεγάλα σουβλερά γύφτικα καρφιά.Ο Άγιος φλεγόμενος συνέχισε να προσεύχεται.. και τελείωσε μαρτυρικώς τη ζωή του από τους Τούρκους στις 5 Μαίου 1426, ώρα 9 το πρωί... Κοιμήθηκε σε ηλικία 42ετών.


Το Μοναστήρι και η εύρεση των ιερών λειψάνων
Ένα απο τα παλαιότερα μοναστήρια της Αττικής είναι αυτό στο Όρος των Αμωμών (τοποθεσία γνωστή σήμερα ως Νέα Μάκρη). Πολλοί μοναχοί και ιερείς έμειναν εκεί και προσευχήθηκαν στον Κύριο. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας έγιναν μεγάλες και βάρβαρες σφαγές όπου ξεκληρίστηκε το μοναστήρι, ένα από τα θύματα ήταν και ο άγιός μας. Το 1945 η τότε Μοναχή Μακαρία πήγε στα ερείπια της αρχαίας μονής του Ευαγγελισμού άλλοτε ονομαζόμενης ως Σταυροπηγιακής, του Όρους Αμωμών, στις βορειανατολικές υπώρειες του Πεντελικού. Απο θεία παρόρμηση, διαμόρφωσε ένα κελάκι εκεί και άρχιζε να καθαρίζει τα ερείπια του παλαιού Ναού για να τον ανακατασκευάσει. Εκεί πολλές φορές διαλογιζόταν ότι σε εκείνα τα χώματα είχαν ζήσει κατά την πάροδο των αιώνων άγιοι Μοναχοί και προσευχόταν να " γνωρίσει ή να της φανερωθεί κάποιος από αυτούς". Μια φωνή στην αρχή σιγανή αλλά με τον καιρό δυνατότερη στην ψυχή της, της έλεγε " Σκάψε και θα βρείς αυτό που επιθυμείς" και θαυμαστώς της είχε φανερωθεί ένα σημείο στο προαύλιο του Μοναστηριού. Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 1950 έχοντας έναν εργάτη για άλλες εργασίες στο μοναστήρι τον έβαλε να σκάψει στο σημείο όπου της υποδείκνυε η ψυχή της.Ο εργάτης ήταν αρνητικός, ήθελε να σκάψει οπουδήποτε αλλού παρά σε αυτό το σημείο, τελικά μετά από τις εκκλήσεις και τις προσευχές, ο εργάτης πείστηκε και ξεκίνησε να σκάβει. Το σημείο εκεί είχε ένα μισογκρεμισμένο τζάκι, τοίχο και πράγματα που έδειχναν ότι εκεί κάποτε υπήρχε κελί κάποιου μοναχού. Φτάνοντας στο 1,70 μ. βάθος σκάψιμο, βρέθηκε το πρώτο εύρημα.. Ένα κεφάλι.. και όλος ο τόπος απέκτησε μια ευωδιά.. (ήταν 3/1/1950 ώρα 9 το πρωί) σιγά σιγά και με προσοχή η Ηγουμένη Μακαρία έβγαλε όλο το σκήνωμα και το τοποθέτησε σε μία θυρίδα που ήταν πάνω από τον τάφο. Ήταν φανερό ότι επρόκειτο για κληρικό γιατί το ράσο του είχε παραμείνει άθικτο. Το βράδυ, διαβάζοντας τον εσπερινό η Ηγουμένη άκουσε βήματα.. ο ήχος ερχόταν από τον τάφο.. μετά από τον περίβολο και έφτασε ως την πόρτα της εκκλησίας. Εκεί πρωτοαντίκρυσε τον άγιο, ψηλό με μάτια μικρά στρογγυλά, με μακριά μαύρα γένια που έφταναν ως το λαιμό, ντυμένο με τη μοναχική αμφίεση. Στο ένα χέρι είχε μία φλόγα και με το άλλο ευλογούσε. Ο άγιος ζήτησε να τον βγάλουν από αυτή την θυρίδα που τον είχαν. Την επόμενη κιόλας μέρα η Ηγουμένη καθάρισε τα οστά και τα τοποθέτησε σε μια θυρίδα στο Ιερό του Ναού. Το ίδιο βράδυ φανερώθηκε στον ύπνο της ο άγιος και την ευχαρίστησε και της φανέρωσε και το όνομα του, " ΕΦΡΑΙΜ ".

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣΑΡΕΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΦΡΑΙΜ

Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ, δ'. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὥσπερ ἀστὴρ νεοφανὴς ἡμῖν ἀνέτειλας, τῇ φανερώσει τῶν σεπτῶν Πάτερ Λειψάνων σου, καὶ θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι πᾶσιν ἐκλάμπεις. Ἀλλὰ πλήρου τὰ αἰτήματα ἑκάστοτε, τῶν πιστῶς σοι προσιόντων Ἐφραὶμ Ἅγιε, καὶ βοώντων σοι· χαίροις Πάτερ μακάριε.

Ἄγγελος ὥσπερ ἄλλος, οὐρανόθεν ἐπέστης, καὶ ἔδειξας ἡμῖν τὴν χάριν (ἐκ γ'), δι’ ἧς εὐφραίνεις πάντα πιστόν, Ὀσιομάρτυς Ἐφραὶμ θείου Πνεύματος· διό σε μακαρίζοντες, ἀναβοῶμέν σοι τοιαῦτα.
Χαῖρε, ὁ πάλαι καλῶς ἀθλήσας· χαῖρε, ὁ ἄρτι σεαυτὸν ἐκφήνας.
Χαῖρε, εὐφροσύνης καὶ ὁ παραίτιος· χαῖρε, οὐρανίου χαρᾶς ὁ συναίτιος.
Χαῖρε, ἄστρον τὸ νεόφωτον Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ· χαῖρε, ξίφος τὸ ἀμφίστομον τῆς μανίας τοῦ ἐχθροῦ.
Χαῖρε, ὅτι ὁσίως ἐνασκήσει ἐμπρέπεις· χαῖρε, ὅτι νομίμως ἐν ἀθλήσει ἐστέφθης.
Χαῖρε, καινὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα· χαῖρε, ἀπίστων φθορὰ καὶ ἄλγημα.
Χαῖρε, δι’ οὗ εὐσεβεῖς κραταιοῦνται· χαῖρε, δι’οὗ δυσσεβεΐς καταργοῦνται.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Βίου σου τοῦ ὁσίου καὶ τέλους σου τοῦ ἁγίου, ἄγνωστα τοῖς πᾶσι πρὶν ἐτέλουν, ἀλλ’ ἀποκαλύψει θαυμαστῇ, τῶν ἱερῶν σου Λειψάνων πανόλβιε, ἐγνώσθης ἐν τοῖς πέρασι, ἅπαντας ἐγείρεις ψάλλειν· Ἀλληλούΐα.


Γνῶσιν λαβόντες θείαν, τῆς ἐνθέου ζωῆς σου, ἐκφάνσει τῶν ἁγίων ὀστῶν σου, αἴνεσιν προσάγομεν Θεῷ τῷ ποικίλοις σὲ δοξάσαντι θαύμασιν, Ἐφραὶμ θεομακάριστε, δι’ ὧν εὐφραίνεις τοὺς βοῶντάς σοι·
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁ θεῖος θεράπων· χαῖρε, φωτὸς ἀΰλου θεάμων.
Χαῖρε, τῶν Ὁσίων ζηλώσας τὴν ἃσκησιν, χαῖρε, τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τὴν ἄθλησιν.
Χαῖρε, σκεῦος καθαρότατον ἐπιπνοίας θεϊκῆς· χαῖρε, ἄνθος εὐωδέστατον εὐωδίας μυστικῆς.
Χαῖρε, ὅτι τὸν κόσμον νουνεχῶς ἀπηρνήσω· χαῖρε, ὅτι τὰ ἄνω θαυμαστῶς ἐπορίσω.
Χαῖρε, κοιμίσας τὰ κύματα· χαῖρε, νοὸς ὑψώσας τὸν ἔρωτα.
Χαΐρε, Χριστοῦ γεωργῶν τὴν ἀγάπην· χαΐρε, σατὰν καταργῶν τὴν ἀπάτην.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Δόξαν τὴν κεκρυμμένην, ἣν θεόθεν ἐκτήσω, Ἐφραὶμ Ὀσιομάρτυς Κυρίου, ἐμφανείαις σου ταῖς ἱεραῖς, τοῖς θεασαμένοις σε ἐφανέρωσας, καὶ θαύμασιν ἐπίστωσας, τοὺς πιστῶς Κυρὶῳ βοῶντας· Ἀλληλούΐα.

Ἔλαμψας ἐν τῷ ὄρει, πάλαι τῷ τῶν Ἀμώμων, Χριστῷ εὐαρεστήσας ὁσίως· νῦν δὲ τὴν ἁγίαν σου Μονήν, ἁγιάζεις τοῖς ἁγίοις λειψάνοις σου, Ἐφραὶμ ἐν σοὶ χορεύουσαν καὶ βοῶσάν σοι εὐφροσύνως·
Χαῖρε, ὁ λύχνος τῆς ἡσυχίας· χαῖρε, ὁ τύπος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ὁ εὐφράνας πιστῶν τὴν διάνοιαν· χαῖρε, ὁ αἰσχύνας ἀπίστων τὴν ἄνοιαν.
Χαῖρε, ὁ φοινίξας αἵμασι τῆς ψυχῆς σου τὴν στολήν· χαῖρε, ὁ σφραγίσας σκάμμασιν ἀθλητῶν τὴν σὴν ζωήν.
Χαῖρε, ὅτι ὑπέστης τὴν ὁρμὴν τῶν βαρβάρων· χαῖρε, ὅτὶ μετέσχες ἀϊδίων στεφάνων.
Χαῖρε, λαμπτὴρ ὁσίας ἀσκήσεως· χαῖρε, πρηστὴρ μανίας τοῦ χείρονος.
Χαῖρε, χαρὰ τῆς ἁγίας Μονῆς σου· χαῖρε, φωτὸς θησαυρὸς τρισηλίου.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Ζάλην ἅπασαν λύων, καὶ χαρὰν πρυτανεύων, ἐπέστης τῇ σεμνῇ Ἡγουμένῃ καὶ ταύτῃ ἐδήλωσας σαφῶς, τίς εἶ οὗ τὰ σεπτὰ ὀστᾶ ἀνεύρατο, ἡ δὲ ἔνθους γεγονυῖα, τῇ σὴ ἐκφάνσει Θεῷ ἔφη· Ἀλληλούΐα.

Ἤκουσε τῆς φωνῆς σου, καὶ εἶδέ σε ὁμιλοῦντα, παμμάκαρ, ᾗ ὢφθης τῇ Ἡγουμένῃ σοφέ, καὶ ταύτῃ τὸ σὸν ὄνομα ἐδήλωσας, καὶ τέλος σου τὸ ἅγιον· διὸ ἐβόα σοι τοιαῦτα·
Χαῖρε, ὁ μάρτυς ἐν τοῖς Ὁσίοις· χαῖρε, ὁ ἔνδοξος ἐν Ἁγίοις.
Χαϊρε, ὁ βιώσας ζωὴν τὴν ἰσάγγελον· χαῖρε, ὁ τρυγήσας καρπὸν τὸν ἀθάνατον.
Χαῖρε, στέφος χρυσοκόλλητον τῆς ἁγίας σοῦ Μονῆς· χαῖρε, δένδρον εὐθαλέστατον εὐκαρπίας νοητῆς.
Χαῖρε, ὁ ἐν τῷ ὄρει τῶν Ἀμώμων ἀσκήσας· χαῖρε, ὁ δι’ ἀγάπην τοῦ Σωτῆρος ἀθλήσας.
Χαῖρε, ἐχθροῦ πατήσας τὴν δύναμιν· χαῖρε Χριστοῦ πλουτήσας τήν ἔλλάμψιν.
Χαῖρε, ψυχῶν ὁ καθαίρων τὸν ῥὺπον· χαῖρε, πιστῶν ὁ εὐφραίνων τὸν δῆμον.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Θαύμασι παραδόξοις, καὶ πολλαΐς ἐμφανείαις, κατ’ ὄναρ καὶ καθ’ ὕπαρ ποικίλως, τὴν σὴν δόξαν πᾶσι φανεροΐς, ἢν ἐκ Θεοῦ πάλαι ἐκτήσω Ἅγιε· διὸ τὴν σὴν λαμπρότητα, θαυμάζοντες Θεῷ βοῶμεν· Ἀλληλούΐα.

Ἴασιν ἀναβλύζει, καὶ χαρὰν καὶ ὑγείαν, ἡ θήκη τῶν ἁγίων ὀστῶν σου, τοῖς προσιοῦσι τῇ σῇ Μονῇ, καὶ ζητοῦσιν Ἐφραὶμ τὴν σὴν βοήθειαν· ἔνθεν οἱ τῆς σῆς χάριτος, τρυφῶντες πιστῶς βοῶσι·
Χαῖρε, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων· χαΐρε, ἡ λύσις τῶν νοσημάτων.
Χαῖρε, ὁ κατ’ ὄναρ καὶ ὕπαρ φαινόμενος· χαῖρε, ὁ κινδύνων παντοίων ῥυόμενος.
Χαῖρε, ὅτι τοὺς καλοῦντάς σε ἁγιάζεις μυστικῶς· χαῖρε, ὅτι τοὺς ὁρῶντάς σε ἐπευφραίνεις θαυμαστῶς.
Χαῖρε, ὁ θεραπεύων τὰ ἀνίατα πάθη· χαῖρε, ὁ ἀπελαύνων τῶν δαιμόνων τὰ ἄχθη.
Χαῖρε, ὁ ὀφθεὶς πολλοῖς ὡς ἠθέλησας· χαῖρε, ὁ διδοὺς χαρὰν οὕς ἐπέλεξας.
Χαῖρε, σκηνῆς οὐρανίου οἰκήτωρ· χαῖρε, ἡμῶν θερμὸς ἀντιλήπτωρ.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Κήρυκες γεγονότες, τῶν πολλῶν σου θαυμάτων, οἱ τῆς σῆς τυχόντες εὐποιΐας, πιστῶν ἐπτέρωσαν τάς ψυχὰς· ἔνθεν πλεῖστοι τῇ Μονῇ σου προστρέχουσι, καὶ δρέπονται τὴν χάριν σου, ἐκ τῶν Λειψάνων σου βοῶντες· Ἀλληλούΐα.

Λάμπων ὡς ἄλλος λύχνος, οὐρανόφωνος ὤφθης, ἐν ὄρει τῶν Ἀμώμων ἀρτίως γνωσθεὶς τῇ Ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ, τῇ ἐκκαλύψει τῶν θείων Λειψάνων σου, ὁ πρῴην τελῶν ἄγνωστος, καὶ πάντας συγκινεῖς βοᾶν σοι·
Χαῖρε, ἡ στήλη ὁσίων πόνων χαῖρε, τὸ κλῆμα ἐνθέων νόμων.
Χαῖρε, ἑωσφόρος Χριστοῦ ὁ νεόφωτος· χαῖρε, Ἐκκλησίας κρηπὶς ἡ νεότευκτος.
Χαῖρε, τύπος ἐνθεότατος ἀρετῶν ἀσκητικῶν· χαῖρε, πέτρα ἡ στερέμνιος ἄθλων τῶν μαρτυρικῶν.
Χαῖρε, ὅτι νομίμως τοῖς τυράννοις ἀντέστης· χαῖρε, ὅτι ἐνδόξως τῷ Κυῥίῳ μετέστης.
Χαῖρε, Χριστοῦ ὁρῶν τὴν λαμπρότητα· χαῖρε, αὐτοῦ ὑμνῶν τὴν χρηστότητα.
Χαῖρε, ψυχῆς τὴν ἀνδρείαν ἐκφαίνων· χαῖρε, ἐχθρῶν τὴν μανίαν ἐκτρέπων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Μένων ἐγκεκρυμμένος, ἐν ἐτῶν περιόδοις, πολλῶν ὑπὸ τὴν γῆν θεοφόρε, ἀρτίως εὐδοκίᾳ Θεοῦ, ἐγνώσθης ἡμῖν ὡς θησαυρὸς ἅγιος, Ἐφραὶμ καὶ τῇ σῇ χάριτι, πλουτίζεις τοὺς Χριστῷ βοῶντας· Ἀλληλούΐα.

Νέος ἥλιος ὤφθης, τῇ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐκλάμπων τῶν θαυμάτων ἀκτῖσι, καὶ λύεις τὴν νύκτα τῶν παθῶν, τῶν προσιόντων θερμῶς τῇ πρεσβείᾳ σου. Ἀλλὰ καὶ ἡμῖν Ὅσιε ἀεὶ βοῶσι·
Χαῖρε, ὁ βότρυς τῆς εὐφροσύνης· χαῖρε, ὁ λύτης τῆς ἀφροσύνης.
Χαῖρε, τῶν νοσούντων θεόσδοτος ἴασις· χαῖρε, τῶν ποικίλως πασχόντων ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ἄνερ θεοφόρητε τῶν Ὁσίων μιμητὰ· χαῖρε, Μάρτυς τοῦ Παντάνακτος καὶ θέοφρον ἀθλητά.
Χαῖρε, ὁ τῇ ἀσκήσει τὴν ἄθλησιν συνάψας· χαῖρε, ὁ ἐν τῇ δόξῃ τῇ ἄνωθεν ἐκλάμψας.
Χαϊρε, ὁ παθῶν ὁ λύων τὴν ζόφωσιν· χαῖρε, καλῶν ὁ φαίνων τὴν ὄνησιν.
Χαϊρε, ὀφρὺν τῶν βαρβάρων πατήσας· χαῖρε, στερρῶς τὸν ἀγῶνα ἀνύσας.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Ξένη πέλει ἡ χάρις, ἣν παρέχεις παμμάκαρ τοῖς ἐπικαλουμένοις σε πᾶσιν· ἔνθεν εἰς πᾶσαν τὴν Ἀττικήν, ὁ τῶν θαυμάτων σου φθόγγος ἑξέδραμε, καὶ πάντες τοῖς Λειψάνοις σου, προστρέχουσι Θεῷ βοῶντες· Ἀλληλούΐα.

Ὅλος λελαμπρυσμένος, θεϊκαῖς ἀγλαΐαις, ἐφίστασαι τῇ θείᾳ Μονῇ σου, καὶ φαίνῃ διαφὸρῳ μορφῇ τοῖς καθαροῖς τῇ καρδίᾳ ἐν Πνεύματι καὶ νέμεις χάριν ἄφθονον, τοῖς πόθῳ σοι βοῶσι·
Χαῖρε, τὸ κλέος τῶν μοναζόντων· χαῖρε, ὁ στόλος τῶν ὀρθοδόξων.
Χαῖρε, τῆς ἀῦλου εὐκλείας θησαύρισμα· χαῖρε, τῆς ἐξ ὕψους σοφίας ἐναύλισμα.
Χαῖρε, ἄρωμα οὐράνιον χάριτος τῆς θεϊκῆς· χαῖρε, μύρον πολυσύνθετον ἀγωγῆς ἀσκητικῆς.
Χαῖρε, ἅγιον θῦμα δι’ ἀθλήσεως θείας· χαῖρε, σφάγιον θεῖον τῆς βαρβάρων μανίας.
Χαϊρε, ζωῆς ὁσίας ὀσφράδιον· χαῖρε, ἠθῶν ἀμέμπτων κινάμωμον.
Χαῖρε, ἀστὴρ ἐν τῷ ὄρει Ἀμώμων· χαῖρε, κανὼν πρακτικὸς μονοτρόπων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Παραλύτους συσφίγγεις, δαιμονῶντας ἰᾶσαι, καὶ πάθη τὰ δυσίατα παύεις· ἐντεῦθεν Ἀθηναίων πληθύς, καὶ Πειραιεῖς καὶ περιχώρων ὅμιλοι, τῇ σῇ Μονῇ Πάτερ σπεύδουσιν, ὑμνοῦντές σε καὶ βοῶντες· Ἀλληλούΐα.

Ῥημάτων σου τῶν θείων, ὡς σὲ εἶδεν, ἐκλάμποντα ἐν δόξῃ ἀΰλῳ ἡ εὐσεβὴς νεάνις σοφέ, καὶ τὴν σὴν προστασίαν ὡμολόγησεν, ἢν παρέχεις τῇ σῇ Μονῇ βοῶσί σοι τοιαῦτα·
Χαῖρε, Ὁσίων καύχημα νέων· χαῖρε, Μαρτύρων εὔκλειαν φέρων.
Χαῖρε, τῆς Μονῆς σου προστάτης ἀκοίμητος· χαῖρε, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων ὁ σύσκηνος.
Χαῖρε, ὅτι ἐθεράπευσας ἀσθενοῦντας χαλεπῶς· χαῖρε, ὅτι τὸν παράλυτον ἠνώρθωσας θαυμαστῶς.
Χαῖρε, κεφαλαλγίας διαλύσας τὸ βάρος· χαῖρε, τοῦ διαβήτου καταπαύσας τὸ πάθος.
Χαῖρε, Θεοῦ χαρίτων κειμήλιον· χαῖρε, πιστῶν διάδημα τίμιον.
Χαῖρε, Ἐφραὶμ ἀσκητῶν ὡραιότης· χαῖρε, εἰκὼν μοναστῶν καὶ λαμπρότης.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Σέ, ὁράσει ἁγίᾳ, καὶ κατ’ ὄναρ καὶ ὕπαρ, ἐν τῇ σῇ μάνδρᾳ περιπολοῦντα, κατεῖδον μονάστριαι σεμναί, καὶ εὐφροσύνης πολλῆς ἐπληρώθησαν, προστάτην σε κηρύττουσαι, καὶ τῷ Θεῷ ὁμοῦ βοῶσαι. Ἀλληλούΐα.

Τὸ οὐράνιον μύρον, τῇ ψυχῇ θησαυρίσας, εὐφραίνεις τῶν πιστῶν τάς καρδίας, καὶ εὐωδίᾳ μυρεψικῇ, τῶν σεπτῶν σου λειψάνων ποιεῖς λάρνακα, ἀρωματίζειν Ἅγιε, τοὺς εὐλαβῶς σοι ἐκβοῶντας· Χαῖρε, τῆς χάριτος μυροθήκη· χαῖρε, τῆς μάνδρας σου ἔνθεος σκέπη.
Χαῖρε, ἀφθαρσίας εὐώδης παράδεισος· χαῖρε, ἀπαθείας ἁγίας κυπάρισσος.
Χαῖρε, ὅτι καταβέβληκας τὸν ἀντίπαλον ἐχθρόν· χαῖρε, ὅτι ἐμεγάλυνας τοῖς σοῖς πόνοις τὸν Χριστόν.
Χαῖρε, ὁ ὑπὸ χθόνα πλεῖστα ἔτη τελέσας· χαῖρε, ὁ θείᾳ νεύσει ἐκ τῆς γῆς ἀναλάμψας.
Χαῖρε, ψυχῶν καθαίρων τοὺς μώλωπας· χαῖρε, δεινῶν ἐκκαίων τοὺς σκόλοπας.
Χαῖρε, ἀεὶ τάς ἰάσεις παρέχων· χαῖρε, ἡμῶν ἀεὶ προστατεύων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Ὕμνησαν τὸν Σωτῆρα, τῇ εὑρέσει θεόφρον, τῶν θείων καὶ πανσέπτων ὀστῶν σου, εὐσεβῶν οἱ δῆμοι πανδημεί, ὅτι ταῦτα ἀσινῆ διετήρησεν, ὑπὸ τὴν γῆν χρόνοις πλείοσιν, ἃ τιμῶντες Ἐφραὶμ βοῶμεν· Ἀλληλούΐα.

Φύλαττε τὴν Μονήν σου ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, τῇ σῇ πρὸς τὸν Σωτῆρα πρεσβείᾳ, καὶ δίδου ταύτῃ πάτερ Ἐφραὶμ , τὰ τῆς εὐλογίας τῆς σῆς δωρήματα· ἰδοὺ γὰρ τῇ σῇ χάριτι, προστρέχει ἀεὶ ἐκβοῶσα.
Χαῖρε, ἡμῶν τὸ ἄρρηκτον τεῖχος· χαῖρε, πιστῶν ἀτίνακτος πύργος.
Χαῖρε, τῆς Μονῆς σου φρουρὸς ἀσφαλέστατος· χαῖρε, τῶν τεκνίων σου φύλαξ καὶ ἔφόρος.
Χαῖρε, στήριγμα θεόσδοτον εὐλαβῶν μοναζουσῶν· χαῖρε, καύχημα οὐράνιον τῶν πιστῶν ἀσκητριῶν.
Χαῖρε, ὅτι βραβεύεις τοῖς πιστοῖς τὰς αἰτήσεις· χαῖρε, ὅτι προσδέχῃ σῶν υἱῶν τάς δεήσεις.
Χαῖρε, ἡμῖν ἐκφαίνων τὰ κρείττονα· χαῖρε, ἀεὶ ἐκτρέπων τὰ χείρονα.
Χαῖρε, Χριστῷ ὑπὲρ πάντων πρεσβεύων· χαῖρε, παθῶν τὴν ἐνέργειαν φλέγων.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Χάριτας ἀναβλύζει, καὶ πολλὴν εὐφροσύνην, καὶ θείαν ἀγαλλίασιν Πάτερ, καὶ εὐφραίνει ἡμῶν τάς ψυχάς, καὶ καθαγιάζει ὁμοῦ τὰ σώματα, ἡ θήκη τῶν λειψάνων σου, τῶν ἐκβοώντων τῇ Τριάδι· Ἀλληλούΐα.

Ψάλλοντες ἐν αἰνέσει, τοὺς ἀγῶνάς σου Πάτερ, ὑμνοῦμεν τὴν δοθεΐσάν σοι χάριν καὶ παρεστῶτες τῇ σῇ σορῷ, τὴν προστασίαν σου ἐπιβοώμεθα, ἣν δίδου ἡμῖν Ἅγιε, ὡς ἂν ἀεί σοι ἐκβοῶμεν·
Χαῖρε, ἰσότιμος τῶν Ὁσίων· χαῖρε, συνόμιλος τῶν Μαρτύρων.
Χαῖρε, ἀϊδίων στεφάνων ὁ μέτοχος· χαῖρε, τρισηλίου ἐλλάμψεως ἔμπλεως.
Χαῖρε, γέρας πολυτίμητον τῆς ἁγίας σου Μονῆς· χαῖρε, θέμεθλος νεόδμητος Ἐκκλησίας τῆς σεπτῆς.
Χαῖρε, ὁ κατευφράνας τῶν πιστῶν τάς χορείας· χαῖρε, ὁ ἀναφήνας ἀναβάσεις ἁγίας.
Χαῖρε, δι’ οὗ ἀνίας ῥυσθήσομαι· χαῖρε, δι’ οὗ παθῶν ἰαθήσομαι.
Χαῖρε, πιστῶν πρὸς Χριστὸν ὁ μεσίτης· χαῖρε, κἀμοῦ ἐν ταῖς θλίψεσι ῥύστης.
Χαίροις Πάτερ μακάριε.

Ὦ τρισόλβιε πάτερ, Ἐφραὶμ ὁσιομάρτυς, τῶν πάλαι Ἁγίων συμπολίτα (ἐκ γ'), σὺν αὐτοῖς δυσώπει τὸν Χριστόν, ὡς ἂν ποικίλων ῥυόμεθα θλίψεων, καὶ ζωῆς τῆς μελλούσης τύχωμεν οἱ τῷ Θεῷ βοῶντες· Ἀλληλούΐα.

Καὶ αὖθις τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ'. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὥσπερ ἀστὴρ νεοφανὴς ἡμῖν ἀνέτειλας, τῇ φανερώσει τῶν σεπτῶν Πάτερ Λειψάνων σου, καὶ θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι πᾶσιν ἐκλάμπεις. Ἀλλὰ πλήρου τὰ αἰτήματα ἑκάστοτε, τῶν πιστῶς σοι προσιόντων Ἐφραὶμ Ἅγιε, καὶ βοώντων σοι· χαὶροις Πάτερ μακάριε.

ΟΜΟΡΦΙΑ .ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ.

Πως θα είχε  άραγε εξελιχθεί ο κόσμος αν……. δεν υπήρχαν οι καθρέπτες;

Αυτήν την ερώτηση  έκανα στον εαυτό μου κάποτε. Και ακόμα δεν ξέρω με σιγουριά ,αν έχω καταλήξει σε αξιόπιστη απάντηση μέσα μου.

Τα έχω γενικά με τους καθρέπτες. Πιστεύω ότι τελικά λειτούργησαν καταστροφικά για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Σαν να παγίδεψαν τα είδωλα μας μέσα τους και μας έκαναν σκλάβους τους.

Κάποιοι άνθρωποι , σε μεγάλο βαθμό ,ξοδεύουν περισσότερο χρόνο να κοιτάζονται στον καθρέπτη, παρακολουθώντας και διορθώνοντας την εμφάνιση τους, από τον χρόνο που διαθέτουν για να εξελιχθούν σαν άνθρωποι, σαν μυαλά, σαν πνεύματα.

Και ενώ όσο είμαστε νέοι και ωραίοι ,ο φίλος μας ο καθρέπτης, μας δίνει την αυτοπεποίθηση που χρειαζόμαστε ,για να εμφανιστούμε στον κόσμο και να επιβληθούμε με την εμφάνιση μας, όταν έρθουν τα γεράματα , και για όσους στηρίχτηκαν στην ομορφιά τους και μόνο, ο φίλος μας γίνεται ο χειρότερος εχθρός μας και η βασική αιτία για την απελπισία που νιώθουμε και την διάθεση για εγκατάλειψη.

Λογικό, αφού στηριχτήκαμε μόνο στην εμφάνιση μας, τώρα που εμφανισιακά δεν μας αρέσουμε, που να στηριχτούμε για να συνεχίσουμε να ζούμε με χαρά;

Το πνεύμα μας δεν το εκπαιδεύσαμε, το μυαλό μας το κολλήσαμε χρόνια πριν στις κρέμες στις δίαιτες και στα γυμναστήρια, την ποιότητα μας σαν άνθρωποι την καταστρέψαμε γελώντας και κοιτώντας όλη μας την ζωή αφ’ υψηλού τους άσχημους, οπότε τι έμεινε;

Η τιμωρία της φιλαρέσκειας. Η προδοσία του καθρέπτη. Η αλήθεια που μάθαμε αργά. Ότι αξία δεν έχει το μπουκάλι, αλλά το περιεχόμενο.!!!!!!!!!

Δεν είναι βέβαια καθόλου κακό να είναι κανείς όμορφος εμφανισιακά. Είναι ένα υπέροχο δώρο από τον Θεό . Είναι όμως παιδιά μου και μια τεράστια δοκιμασία. Στην οποία το 90% αποτυγχάνουν. Συγνώμη , το 99% ήθελα να πω.

Βλέπετε ο όμορφος άνθρωπος, {άνδρας ή γυναίκα}  έχουν μάθει να τους ανοίγονται ποιο εύκολα οι δρόμοι στην ζωή, αυτοί δεν πληγώνονται συχνά όπως οι άλλοι άνθρωποι. Αυτοί πληγώνουν συνήθως. Δεν έχουν χρόνο για καλλιέργεια πνευματική και εγκεφαλική. Ο μόνος τρόπος για να τους πληγώσεις είναι να τους πεις ότι δεν είναι όμορφοι ή ακόμα χειρότερα ,όταν δουν ότι η ομορφιά τους σε άφησε ανεπηρέαστο , δεν σε εντυπωσίασε, δεν πέτυχαν με εσένα τον σκοπό τους.

Φτάνει να χαμογελάσουν και όλες οι πόρτες ανοίγουν. Εύκολα χάνεται η ανθρωπιά. Αυτοί δεν έχουν ανάγκη τον άνθρωπο, γιατί να ασχοληθούν μαζί του; Και έτσι εύκολα αποτυγχάνουν να κάνουν σωστή χρήση του δώρου που τους έκανε ο Θεός. Έγιναν σκλάβοι του καθρέπτη τους και παγιδεύτηκαν μέσα του.

Τώρα όμως που γέρασαν ,και τα μηνύματα του δεν είναι ευχάριστα, θέλουν να τον σπάσουν.  Μα δεν μπορούν. Γιατί μέσα στον καθρέπτη είναι παγιδευμένοι και αυτοί οι ίδιοι. Όλη τους η ζωή.Το μόνο που τους έμεινε ,είναι αυτό που βλέπουν. Και αυτό που βλέπουν δεν τους αρέσει καθόλου.

Για αυτό τα έχω με τους καθρέπτες. Και για αυτό αναρωτιέμαι πως θα ήταν αλήθεια η ζωή και η εξέλιξη του ανθρώπου ,αν ο άνθρωπος δεν έβλεπε ποτέ το είδωλό του. {Η ερώτηση είναι ρητορική βέβαια. Δεν χρειάζεται κάποιος να απαντήσει.}

Αν αντί να ξοδεύει την μισή του ζωή, ασχολούμενος με την εμφάνιση του, ξόδευε αυτόν τον χρόνο για την καλυτέρευση της ποιότητας της ψυχής του, και την δημιουργία μιας καλύτερης και επιτυχημένης ζωής για τον ίδιο και την οικογένεια του.

Ξόδευε αυτόν τον  χρόνο σε πράγματα που πραγματικά αξίζει κάποιος να ασχοληθεί ,για να γίνει καλύτερος. Να παίρνει δύναμη και να αποκτά αυτοπεποίθηση , βλέποντας κάθε ημέρα τα έργα του και όχι το είδωλο του.!!!!!!!

Γιατί το σίγουρο είναι ότι όσοι στηρίζονται στο είδωλό τους ,στο τέλος θα προδοθούν από αυτό {βλέπε γεράματα}, ενώ  όσοι εξελίχθηκαν μέσα από τα έργα τους, αυτήν την εξέλιξη…… θα την πάρουν μαζί τους, σαν αξία και περιεχόμενο ψυχής, στο ταξίδι τους , όταν έρθει η ώρα.

Ενώ τα έργα που άφησαν πίσω  τους, θα είναι τα μόνα που θα θυμίζουν, το επιτυχημένο πέρασμα τους από την ζωή.

Έτσι λοιπόν αναρωτιέμαι. Αλήθεια, πως θα ήταν η ζωή μας αν δεν υπήρχαν οι καθρέπτες; Και ακόμα δεν είμαι σίγουρος ότι έχω βρει την απάντηση. Πιστεύω όμως………. ότι το μήνυμα βρήκε τους αποδέκτες του.

Κάποιοι σπόροι  βρήκαν γόνιμο έδαφος και φυτεύτηκαν.

 Και τούτο το μικρούλη κείμενο  της ομιλίας μου εκτέλεσε την αποστολή του.!!!!!!!!!!!!!!!

Γιατί……… θα έχετε καταλάβει, όσοι παρακολουθούν την πορεία μου, ότι εγώ σπόρους πετάω. Και όσοι σπόροι βρουν έδαφος κατάλληλο, θα φυτρώσουνε.

Αλλοι, με περισσότερη γνώση από εμένα, θα εμφανιστούν όταν τελειώσει η δική μου αποστολή, που θα αναλάβουν το σωστό πότισμα, και την σωστή ανάπτυξη αυτών των σπόρων που φύτρωσαν …………. Και……. Άλλος θα έρθει να θερίσει.!!!!!!!!!!!!!!!

Να είστε ευλογημένοι παιδιά μου.

Πατήρ Ιωάννης

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

Ο καλός θεός, μας έδωσε όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε, για να μπορούμε να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα .

Μας έδωσε μυαλό, στο οποίο καταγράφονται οι εμπειρίες μας, οι γνώσεις μας αλλά και όλα τα υπόλοιπα δεδομένα που χρειαζόμαστε, για την λήψη μιας σωστής απόφασης.

Μας έδωσε ψυχή ,για να φιλτράρουμε αυτήν την απόφαση που καταλήξαμε, μέσα από τον συναισθηματικό μας κόσμο, ούτως ώστε να ξέρουμε αν η σωστή αντικειμενική απόφαση που βγάλαμε ,ταιριάζει με τον εσωτερικό μας κόσμο, πριν την εκφράσουμε σε άλλους.

Πολλές φορές κάτι που φαντάζει σωστό σαν συμπέρασμα, δεν πρέπει να ειπωθεί, γιατί η ψυχή μας κατά το φιλτράρισμα αυτής της απόφασης, θα μας θυμίσει ότι κάτι τέτοιο θα στεναχωρήσει κάποιον άνθρωπο, θα του κάνει κακό, θα τον πληγώσει. 

Και ανάλογα με την ποιότητα της ψυχής που έχει ο κάθε ένας, θα πράξει τα ανάλογα.

Αυτό που πολλοί από εμάς συνηθίζουμε να λέμε, ότι εγώ ότι έχω να πω το λέω και δεν με νοιάζει τι θα πει ο άλλος, ακούγεται όμορφο στα αυτιά μας, ώσπου αυτός ό άλλος να γίνουμε εμείς.

Και κάποιος να μας πει χωρίς περικοπές και ευγένεια και αυτός, αυτά που ήθελε να μας πει καταπρόσωπο. Και να μας πληγώσει με τα λόγια του αυτά.

Για αυτό ο καλός Θεός, μας έδωσε και την υπομονή.

Συνήθως όταν καταλήγουμε σε κάποιο συμπέρασμα , δεν έχουμε σε γνώση μας, όλα τα δεδομένα που χρειαζόμαστε προκειμένου να καταλήξουμε σε δίκαια κρίση.

Δεν έχουμε λάβει καθόλου υπ όψιν μας την θέση του άλλου.

Δεν έχουμε ακούσει ούτε καν την άποψη του ,περί κάποιου θέματος που εμείς έχουμε βγάλει απόφαση και κρίση για αυτόν.

Έτσι τις περισσότερες φορές, όταν κάνουμε γνωστό το συμπέρασμα μας στον άλλο, αναγκαζόμαστε να ζητήσουμε εκ των υστέρων συγνώμη, όταν μάθουμε και άλλα πράγματα με τις εξηγήσεις που θα μας δοθούν.

Μια φορά, δύο φορές, πολλές φορές. Πόσες φορές αλήθεια έχουμε υποχρεωθεί να ζητήσουμε συγνώμη, εκ των υστέρων, για μια λανθασμένη μας κρίση;  Για ένα λάθος συμπέρασμα;

Και όμως εξακολουθούμε και το κάνουμε. Καθημερινά. 

Πολλές φορές. Και το μυαλό έχουμε, για να θυμόμαστε από προηγούμενα λάθη μας, και την ψυχή έχουμε ,για να φιλτράρει μέσα από το συναίσθημα τις αποφάσεις μας……

{ Και όλοι λέμε ότι έχουμε καλή ψυχή}

Είναι πολύ εύκολο αυτό, όταν είμαστε εμείς αυτοί που θα κρίνουμε την ψυχή μας.

Ποια όμως είναι αλήθεια, η ποιότητα μιας καλής ψυχής; Μιας ψυχής που θα ευχαριστεί με την ακτινοβολία της τον δημιουργό της;

Η εκκλησία μας, μέσα από τις διδασκαλίες, τα ιερά κείμενα, και τα μυστήρια ,μας εξηγεί την ποιότητα αυτής της ψυχής ,που χαροποιεί τον Κύριο, και μας βοηθά να την καλλιεργήσουμε, και να την δυναμώσουμε.

Ας μην ξεχνάμε ,ότι η ψυχή μας αποτελείτε από την ουσία του Θεού. Δικό του κομμάτι είναι, και σε αυτόν πρέπει να επιστρέψει κάποτε, για να ενωθεί ξανά μαζί του. Αυτό είναι ο Παράδεισος. 

Η ένωση μας με τον Θεό. Η επιστροφή στην πηγή μας.

Και κόλαση θα έλεγα ότι είναι, η απόρριψη της ψυχής μας, από τον ίδιο και τον κόσμο του. Να βλέπει η ψυχή μας το φως, αλλά να μην μπορεί να πλησιάσει. Να ζει στο σκοτάδι της απόστασης και στην απόρριψη.

Γιατί δεν μπόρεσε να εξελιχθεί ποιοτικά σαν αξία. 

Άφησε να λερωθεί μέσα στον βούρκο των απολαύσεων, των απατηλών ονείρων, στο ψέμα, και έβαλε στόχους για να κερδίσει αυτήν την ζωή, και όχι την αιώνια.

Ο Θεός είναι δίκαιος. Δεν μας ζητάει να θυσιάσουμε αυτήν την ζωή ,στην δυστυχία, για να κερδίσουμε την αιωνιότητα.

Μας θέλει να αγωνιστούμε σε αυτήν την ζωή, και να αποδείξουμε ότι αξίζουμε την αιώνια.

Μέσα από τις δοκιμασίες , που αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα πρέπει να ομολογήσουμε, ότι οι δοκιμασίες έρχονται τις περισσότερες φορές ,από δικές μας λάθος επιλογές, μέσα από τις δοκιμασίες λοιπόν, θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε την ψυχή μας ,για να αναδειχτεί σε μια ψυχή άξια να σταθεί στον κόσμο του Θεού.

Μια ψυχή που να μπορεί να εναρμονιστεί με την ενέργεια του Θεού, και όχι να εξοστρακιστεί σαν κάτι το μολυσμένο, μακριά του.

Πώς να μοιάζει αλήθεια, μια ψυχή άξια για τον κόσμο του Θεού;

Σε ποιο ποιοτικό επίπεδο πρέπει να φέρουμε την ψυχή μας, για να βρεθεί κοντά του;

Ποια να είναι τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας ψυχής;

Λίγο πολύ τα καταλαβαίνουμε όλοι μας. Γνωρίζουμε την διαφορά του καλού από το κακό, οπότε μπορεί και από μόνος του ο καθένας να σκιαγραφήσει με την φαντασία του το πώς μοιάζει μια καλή ψυχή.

Εγώ, για να βοηθήσω λίγο τώρα, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι  τα πράγματα, τον ορισμό μιας καλής ψυχής.

Με τον τρόπο που σκέπτομαι, πιστεύω ότι αφού η ψυχή του ανθρώπου, είναι μέρος από την ενέργεια του δημιουργού μας, θα πρέπει να περικλείει στοιχεία του ίδιου του Θεού μέσα της.

Άρα η ενέργεια μια καλής ψυχής, θα πρέπει να εκπέμπει καλοσύνη, αγάπη, αλήθεια, πνευματικές και κοινωνικές αξίες, συμπόνια , γαλήνη, περιεχόμενο ,σοφία, καλώς εννοούμενη  ταπεινότητα και δύναμη.

Ναι ,δύναμη. Δύναμη ψυχής.

Κάποια ψυχή που μπορεί να περιέχει και να εκπέμπει όλα όσα ανέφερα, αυτό που τελικά θα εισπράξει  κάποιος, που θα βρεθεί κοντά της, είναι η δύναμη που εκπέμπει , μια τέτοια ψυχή.

Την δύναμη να αλλάζει εξελίξεις, να διορθώνει καταστάσεις, να βοηθά τους ανήμπορους ,και να τους σηκώνει στα πόδια τους, όταν όλοι οι άλλοι τους έχουν εγκαταλείψει, την δύναμη να πολεμήσει την αδικία, την δύναμη να δίνει κομμάτια από την δική του ψυχή, για να γεμίσει τις άδειες ψυχές των άλλων, την δύναμη να κάνει υπομονή, όταν όλοι οι άλλοι τρέφονται από την δική του ψυχή.

Αυτός ξέρει πως δεν του αφαιρούν τίποτα, που δεν μπορεί  μετά ,ο ίδιος να το αναπληρώσει. Η ψυχή του είναι πάντα γεμάτη. 

Για αυτό είναι δυνατός, για αυτό σαν μικρός Θεός και αυτός, μπορεί να κάνει το θαύμα.

Νοιώθει ότι η ψυχή του είναι ένα μικρό κομμάτι του Θεού, και τιμά με τον τρόπο του ,αυτή την ένωση με τον Θεό.

Κάπως έτσι φαντάζομαι λοιπόν εγώ την ποιότητα και τον ρόλο ύπαρξης μιας καλής ψυχής.

Βέβαια στα στοιχεία που ανέφερα πριν, τα οποία πρέπει να περιέχονται σε μια καλή ψυχή, υπάρχουν και άλλα πολλά ,που ο κάθε ένας από εμάς θα μπορούσε να συμπληρώσει.

Σε γενικές γραμμές όμως, έχουμε καταλάβει το βασικό νόημα.

Τώρα. Αν υποθέσουμε ότι έχω δίκιο ,και ο τρόπος που παρουσίασα μια καλή ψυχή είναι σωστός, το ερώτημα που παρουσιάζεται είναι το εξής.

Τι πρέπει να κάνει κάποιος, για να αποκτήσει μια τέτοια ψυχή.; Που θα του επιτρέψει κάποτε την ένωση του με τον Θεό.!!!!

Σε πρώτη προσέγγιση θα έλεγα, ότι πρέπει πάνω από όλα να είναι αληθινός με τον εαυτό του.

Δεν γεννηθήκαμε με μολυσμένη ψυχή. Η ψυχή μας έχασε την ποιότητα της ,και πήρε άλλη κατεύθυνση ,από τις επιδράσεις που είχε κατά την διάρκεια της ζωής μας. 

Από τα  παιδικά μας χρόνια, γονείς, συγγενείς, και γενικά το κοντινό μας περιβάλλον, μετά οι δάσκαλοι, οι φίλοι, η κοινωνία γενικότερα, επηρέασαν την ποιότητα της ψυχής μας.

Θα έλεγα ότι δεν φταίμε εμείς, αν δεν έχουμε τόσο καλή ψυχή όσο θα θέλαμε. 

Αν μας είχαν εκπαιδεύσει από μικρούς με διαφορετικό τρόπο, διαφορετική θα ήταν και η ψυχή μας.

Θα φταίμε όμως, αν λέγοντας ότι θέλουμε να κάνουμε καλύτερη την ψυχή μας, δεν κοιτάξουμε την ψυχή μας με ειλικρίνεια. 

Διότι αν δεν μπορούμε να δούμε την αλήθεια μας, τι να επιδιορθώσουμε ;

Δεν μπορούμε να κοροιδέψουμε τον Θεό. Αυτό είναι σίγουρο.

Ας μην κοροιδεύουμε λοιπόν και τον εαυτό μας.

Για κάποιον που επιδιώκει τον Παράδεισο, που θέλει κάποτε να ενωθεί με τον Θεό, αυτό είναι απαραίτητο.

Δεν είναι κακό, αν στην ψυχή μας εντοπίζουμε κάποιες ποιοτικές αδυναμίες. 

Κακό είναι να κάνουμε πως δεν βλέπουμε τις αδυναμίες μας, και να μην τις παραδεχόμαστε, σαν να μην υπάρχουν.

Να μην θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι ,πιστεύοντας ότι είμαστε ήδη οι καλύτερες ψυχές που ήρθαν ποτέ στην γη.

Όταν εντοπίσουμε λοιπόν ,σε ποια σημεία θα θέλαμε να διορθώσουμε, την ποιότητα της ψυχής μας , ποια λάθη μας να ξεπεράσουμε, ποιοι είμαστε στα αλήθεια, και όχι ποιοι λέμε ότι είμαστε, τότε θα πρέπει σιγά σιγά  με υπομονή και αγώνα, να παλέψουμε για να γίνουμε καλύτεροι.

Η υποκρισία είναι ο χειρότερος εχθρός μας σε αυτήν την πορεία.

Κάποιος που κάνει 100 μετάνοιες στην εικόνα της Παναγιάς, και καθαρίζει όλη μέρα την εκκλησία , άλλα μόλις πάει σπίτι του χτυπά την γυναίκα του, και βρίζει τα παιδιά του, εσείς τι πιστεύετε ; ότι είναι καλός άνθρωπος; Ότι έχει καλή ψυχή; Όχι βέβαια. 

Ούτε Παράδεισο θα δει ποτέ, ούτε το Φώς του Κυρίου μας.

Μια γυναίκα που πάει κάθε ημέρα στην εκκλησία, δεν χάνει εσπερινό για εσπερινό, άλλα μέσα στην εκκλησία κρίνει τους άλλους αυστηρά χωρίς αγάπη, κουτσομπολεύει τους υπόλοιπους, και όταν πάει σπίτι της καταριέται την διπλανή της, επειδή γαυγίζει το σκυλί της, ποιόν Παράδεισο περιμένει ότι θα βρει;

Και δυστυχώς παιδιά μου υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσα μας. Αν διέθεταν λίγο χρόνο να δουν στα βάθη της ψυχής τους ,ποιοι είναι πραγματικά και ποια λάθη κάνουν, και αν στα αλήθεια ήθελαν να βρεθούν κοντά στον Θεό κάποτε, θα μπορούσαν να εντοπίσουν την υποκρισία τους και να διορθωθούν .

Να αποκτήσουν σιγά σιγά μια καλύτερης ποιότητας ψυχή. 

Μια αληθινή ψυχή που θα ήταν χαρά και ευλογία , για κάποιον να βρεθεί κοντά της.

Πρέπει να αγωνιστούμε παιδιά μου με ειλικρίνεια, για την ψυχή μας.

Όσοι από εμάς πιστεύουν στον Θεό, πιστεύουν στην αιώνια ζωή, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ,ότι με ψέματα δεν πρόκειται να κοροιδέψουμε τον Θεό. 

Μια καλή ψυχή παιδιά μου, ακτινοβολεί από χιλιόμετρα μακριά. Ας ασχοληθούμε με την ουσία της ψυχής μας ,και όχι με το περιτύλιγμα .

Η ουσία της ψυχής μας θα φτάσει  κάποτε ψηλά.

Το περιτύλιγμα θα μείνει πίσω, ξεχασμένο στους αιώνες, ενώ μια καλή  ψυχή θα υπάρχει αιώνια στον κόσμο του Θεού.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Καλύτερες ψυχές. 

Όσο ακόμα έχουμε χρόνο παιδιά μου.

Ας ξεκινήσουμε την προσπάθεια μας, με το να αρχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας με καλοπροαίρετη διάθεση. 

Με καλοσύνη και αγάπη. Κάποια στιγμή θα δούμε το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς, να επιφέρει αλλαγές προς το καλύτερο, στην ποιότητα της ψυχής μας.

Σιγά σιγά. Χρειάζεται υπομονή.

Υπομονή όμως δεν έχουμε….. Όσο είμαστε κακοπροαίρετοι άνθρωποι βιαζόμαστε να κατηγορήσουμε ,να κρίνουμε, να αποδείξουμε ότι ξέρουμε τα πάντα και αμέσως καταλήγουμε σε συμπεράσματα ,που ενοχοποιούν κάποιον άλλο ενώ αφήνουν εμάς στο απυρόβλητο.

Και βέβαια, όπως είπα και στην αρχή, πάντα μετά έρχεται η συγνώμη.

Κάθε φορά όμως παιδιά μου που ζητάμε συγνώμη, για κάποια αδικία που κάναμε σε κάποιον άνθρωπο, θα έπρεπε παράλληλα αυτή η συγνώμη μας ,να είχε και το νόημα ,ότι καταλάβαμε το λάθος μας και αποφασίσαμε να το διορθώσουμε . 

Και να το κάνουμε πράξη. Να διορθωνόμαστε μέσα από αυτήν την διαδικασία.

Κάποια στιγμή, σχετικά σύντομα αν μπορούμε, πρέπει στα αλήθεια να αποφασίσουμε. Αυτήν την ζωή; Ή την αιώνια;

Θα έλεγα ,ευτυχώς για εμάς που ο καλός Θεός έχει υπομονή….

Ξέρει ότι είμαστε παιδάκια που παίζουν στην αυλή του σχολείου του. 

Και μας συγχωρεί πολλά.

Έως πότε όμως; Κάποτε πρέπει να μάθουμε.

Κάποτε θα τελειώσει το διάλειμμα και θα πάμε να δώσουμε εξετάσεις…..

Κάποτε η ψυχή μας ,χωρίς το περιτύλιγμα , θα βρεθεί εμπρός του.

Ας φροντίσουμε παιδιά μου από τώρα, στην ποιότητα της ψυχής  ,που θα του παρουσιάσουμε, να επιτραπεί από τον δημιουργό μας, να μείνει στον κόσμο του.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Ιωάννης

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ

Παγιδευμένοι μέσα σε ένα σύστημα ζωής, όπου από πολύ μικρούς μας εκπαίδευσαν, να ζούμε μέσα στον φόβο ,αποδεχόμαστε πλέον τον φόβο, σαν κάτι το φυσιολογικό .

Όπως κάποιος που κολυμπά στην θάλασσα, αισθάνεται φυσικό το γεγονός ότι είναι μέσα στο νερό, έτσι και εμείς ζώντας αυτήν την ζωή, έτσι όπως μας εκπαίδευσαν, αισθανόμαστε σαν κάτι το πολύ φυσικό να ζούμε μέσα στον φόβο. 

Ο Φόβος,  έγινε η δεύτερη φύση μας.

Δεν αντιδρούμε. Δεν έχουμε δημιουργήσει μέσα μας μηχανισμούς ,που θα μας προστάτευαν από τις συνέπειες ,που προκαλεί ο φόβος στους ανθρώπους.

Η εκπαίδευσή μας άρχισε σχεδόν από τα πρώτα μας βήματα. 

Φάε το φαγητό σου ,γιατί θα έρθει ο μπαμπούλας, μην βγεις στον δρόμο θα σε φάει ο κακός λύκος, και ιστορίες με δράκους, φαντάσματα, και ότι άλλο ήταν εύκαιρο .

Η εκπαίδευσή μας συνεχίστηκε αργότερα με ταινίες τρόμου, όπου πλέον είχαμε και την δυνατότητα να δούμε με τα μάτια μας τον μπαμπούλα και τον κακό λύκο.

Είχαμε την ευκαιρία να δούμε επίσης, κεφάλια να κόβονται, άντερα να χύνονται στον δρόμο, δολοφονίες, απαγωγές, εκμετάλλευση ανθρώπων, και ότι άλλο φρικιαστικό μπορεί να μας προσφέρει η τέχνη του κινηματογράφου και η σκοπιμότητα της τηλεόρασης.

Το θεωρούμε φυσιολογικό και αυτό. Να καθόμαστε δηλαδή 2 ώρες ,και να βλέπουμε σαν υπνωτισμένοι ,όλα αυτά τα φρικιαστικά που ανέφερα προηγουμένως ,και να μην μπορούμε να κουνηθούμε από την αγωνία.

Και το ονομάζουμε αυτό διασκέδαση. 

Αυτό δεν έχει παιδιά μου ,να κάνει τίποτα με την λέξη διασκέδαση.

Η διασκέδαση σκοπό έχει να χαρεί η ψυχή μας {ψυχαγωγία} και όχι να την τρομοκρατήσει.

Γιατί αυτό που στην πραγματικότητα έχουμε κάνει αυτές τις 2 ώρες, είναι να φοβίσουμε ακόμη περισσότερο το υποσυνείδητο μας, να τρομάξουμε την ψυχούλα μας, και να βουτηχτούμε ακόμα ποιο βαθιά στην θάλασσα του φόβου ,που κολυμπάμε από την ημέρα που γεννηθήκαμε.

Και βέβαια το βράδυ θα δούμε άσχημα όνειρα και εφιάλτες . 

Και αυτό το θεωρούμε φυσικό.

Για αυτό δεν καταλαβαίνουμε ,την επίδραση που μπορεί να έχει στον ψυχισμό μας, η φρίκη που βλέπουμε στις ταινίες.

Για αυτό και την άλλη ημέρα θα δούμε κάποια άλλη φρικιαστική ταινία, και άλλη την επόμενη, και πάει λέγοντας.

Και καθημερινά ο ψυχισμός μας θα τραυματίζεται όλο και περισσότερο, ώσπου οι συνέπειες αυτής της κατάστασης θα μας εκδηλώσουν προβλήματα ψυχολογικά, συμπτώματα κατάθλιψης, υστερίες, και γενικά ένας άλλος εαυτός κάποια στιγμή ,θα κάνει την εμφάνιση του και θα μας κυριεύσει.

Μην πάει το μυαλό σας σε δαίμονες. Δεν λέω αυτό. 

Οι περισσότεροι που ισχυρίζονται ότι έχουν καταληφθεί  από δαίμονες, στην ουσία υποφέρουν από δυπολικότητα.

Είναι καθαρά θέμα ψυχιατρικής επιστήμης.

Απλά κάποια στιγμή ,ξεχειλίζει ο φόβος που χρόνια ,μας καλλιεργούσαν, και στην συνέχεια τον ποτίζαμε και εμείς, και έγινε δέντρο τεράστιο και μας σκέπασε με τα κλαδιά του.

Δεν είναι ότι απλά έχουμε χάσει το παιχνίδι της ευτυχίας, μέσα από τα χέρια μας, άλλα είναι σαν συνειδητά να το έχουμε σπρώξει μακριά μας.

Το σύστημα καλά μας εκπαίδευσε. Και εμείς ανταποκριθήκαμε στις προσδοκίες του συστήματος.

Βλέπεται, ένας φοβισμένος άνθρωπος, δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά, γίνεται εύκολα πειθήνιο όργανο του κάθε κατεργάρη καιροσκόπου, έχει ανάγκη να ενταχθεί σε κάποια ομάδα ανθρώπων, για να νοιώθει δυνατός και άφοβος, είτε αυτό είναι ένα πολιτικό κόμμα, είτε παραθρησκευτική η και θρησκευτική οργάνωση, εύκολα γίνεται φανατικός, και γενικά εύκολα αφήνει το σύστημα να τον καταπιεί, και να τον ξεράσει ,όταν θα  είναι άχρηστος πλέον στο σύστημα. Χωρίς καμία αντίσταση.

Έχουμε πλέον ανάγκη να ζούμε στον φόβο. 

Οτιδήποτε παράγει φόβο πουλάει. 

Οτιδήποτε προάγει ελπίδα και  χαρά, θάβεται γιατί δεν έχει ενδιαφέρον για κανέναν.

Βλέπω καθημερινά στο διαδίκτυο να κοινοποιούνται σαν στραγάλια άρθρα που αναφέρονται  σε πολέμους, καταστροφές, φρίκη, δυσοίωνες προφητείες και γενικά οτιδήποτε παράγει φόβο και απελπισία για τις ψυχές των ανθρώπων.

Ήθελα να ρωτήσω κάποτε κάποιον. Γιατί παιδί μου το κάνεις αυτό; Δηλαδή αισθάνεσαι ότι ανακάλυψες κάτι το πολύ σημαντικό που πρέπει να μοιραστείς μαζί μας; 

Ότι θα γίνουν πόλεμοι και καταστροφές;

Ποιος ο λόγος που το κοινοποιείς; 

Μυαλό δεν έχεις να καταλάβεις ότι έτσι θα φοβίσεις τους ανθρώπους; χωρίς στην ουσία να έχεις προσφέρει τίποτε στην ζωή τους;

Έτσι και αλλιώς δεν είναι κάτι που ανακάλυψες εσύ, για να νοιώθεις την ανάγκη να το προβάλεις. 

Γιατί δεν ένοιωσες ποτέ την ανάγκη να κοινοποιείς θέματα που δίνουν ελπίδα, κουράγιο, αγάπη και γενικά είναι ευεργετικά για τον ψυχισμό των ανθρώπων;

Να ρωτήσω και γενικά, γιατί όλοι μας προβάλουμε τον φόβο και το κακό;

Γιατί άραγε οι ειδήσεις έχουν για πρώτο θέμα ότι παράγει κακό, φόβο και απελπισία;

Στην πραγματικότητα όμως δεν χρειάζεται να ρωτήσω. 

Την απάντηση την ξέρω. Προβάλουμε τον φόβο ,γιατί έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε αυτόν και γιατί μας φαίνετε σαν κάτι το φυσιολογικό.

Ας δούμε όμως τι μας συμβαίνει, όταν ζούμε μέσα στον φόβο.

Ζώντας στον φόβο, πρώτα από όλα χάνουμε την χαρά της ζωής.

Είμαστε μουδιασμένοι και ανίσχυροι, να αντιδράσουμε σε ότι κάποιος άλλος, θα μας επιβάλει.

Η ζωή περνά δίπλα μας κουβαλώντας τα δώρα της, που πρέπει να πάρουμε, και εμείς φοβόμαστε να απλώσουμε το χέρι, ακόμα και να τα αγγίξουμε.

Εύκολα αφήνουμε όλες τις ευκαιρίες να μας προσπεράσουν, γιατί δεν τολμάμε, από φόβο.

Χωρίς να το ξέρουμε διώχνουμε την ευτυχία μακριά μας. 

Και πώς συμβαίνει αυτό;

Ζώντας στον φόβο, παράγουμε αρνητική ενέργεια. 

Και όταν εκπέμπουμε αρνητική ενέργεια, τι συμβαίνει; 

Όλα τα άσχημα που υπάρχουν γύρω μας, έρχονται και κολλάνε επάνω μας. Αναποδιές, κακοτυχία, ατυχήματα, κακομοιριά, και ένα σωρό άλλα κακά.

Στην πραγματικότητα φέρνουμε στην ζωή μας, χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το επιδιώκουμε συνειδητά, όλα όσα φοβόμαστε , να εμφανιστούν σε αυτήν. Εμείς τα δημιουργήσαμε.

Και το κυριότερο αν θέλετε από όλα, ζώντας στον φόβο, τρέφουμε τον πονηρό και τους οπαδούς του και τους κάνουμε ποιο δυνατούς. Γιατί ο πονηρός τρέφεται από τον φόβο μας. 

Από την αρνητική ενέργεια που παράγουμε. Αυτή είναι η τροφή του. Και όσο εμείς ζούμε στον φόβο και τον ταΐζουμε, το κακό δυναμώνει σε όλον τον πλανήτη και τον κυριεύει σιγά σιγά.

Και η ζωή μας πάει από το κακό στο χειρότερο. 

Πόσο δύσκολο είναι παιδιά μου ,να το καταλάβουμε αυτό; 

Μόνοι μας, {επειδή έτσι μας εκπαίδευσε το σύστημα από μικρούς,} μόνοι μας λοιπόν, διώξαμε την ευτυχία μακριά μας ,και ζούμε μέσα στην δυστυχία και την απόγνωση.

Το σύστημα επωφελείται από αυτή την κατάσταση. Όταν εμείς είμαστε φοβισμένοι, το σύστημα μπορεί να κοιμάται άφοβα.

Οι Θρησκείες σε όλον τον κόσμο ,επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση. Εύκολα μπορούν να ελέγξουν τους φοβισμένους πιστούς τους, και να επωφεληθούν οικονομικά από αυτούς.

Οι διάφορες οργανώσεις, τα μεγάλα αφεντικά και οι επιχειρήσεις, εύκολα ελέγχουν τους ανθρώπους, με τον φόβο μην χάσουν τις δουλειές τους.

Και γενικά ο φόβος κυριαρχεί και μας αφοπλίζει σε κάθε επιδίωξη που επιχειρούμε.

Αρκετά όμως με τον φόβο. Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε καταλάβει ,την ολέθρια για την ζωή μας παρουσία του.

Ας δούμε τώρα πως μπορούμε να αποβάλουμε τον φόβο από την ζωή μας, και να γνωρίσουμε επιτέλους την ευτυχία, που όλοι κατά βάθος επιδιώκουμε και αναζητούμε.

Κατ’ αρχήν ,με όλα όσα ανέφερα προηγουμένως για το πώς λειτουργεί ο φόβος στην ζωή μας, θα πρέπει όλοι μας να έχουμε θυμώσει αρκετά με τον εαυτό μας, για το σημείο που έχουμε φτάσει.

Ο θυμός στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι καλός και απαραίτητος, γιατί θα μας δώσει την απαιτούμενη δύναμη που χρειαζόμαστε για να αγωνιστούμε να αποβάλουμε τον φόβο από την ζωή μας. Θα μας δώσει την δύναμη να σπάσουμε τα κλαδιά, από το δέντρο του φόβου, που μας έχουν σκεπάσει και να βγούμε στο ΦΩΣ. 

Να γνωρίσουμε την ευτυχία και εμείς.

Αν σε κάθε περίπτωση που νοιώθουμε φόβο, έτσι γενικά και αόριστα, ρωτήσουμε τον εαυτό μας τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάται, τις περισσότερες φορές δεν θα υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση.

Φοβόμαστε έτσι αόριστα. Η φαντασία μας που γεννήθηκε και μεγάλωσε και αυτή μέσα στον φόβο, μας παίζει τα δικά της παιχνίδια.

Πολλές φορές παραδινόμαστε στον φόβο για κάποιο θέμα, γιατί μας είναι ποιο εύκολο να παραδοθούμε, παρά να πολεμήσουμε για να τον ξεπεράσουμε.

Είπαμε ότι ο φόβος παράγει αρνητική ενέργεια, και στην αρνητική ενέργεια έρχεται και κολλά κάθε τι κακό . 

Και το κακό θα συνεχίζεται, όσο εξακολουθούμε να ζούμε στον φόβο.

Όσοι όμως από εμάς, αποφασίσουμε κάποια στιγμή να ελευθερωθούμε από τον φόβο, και να αποκτήσουμε την ευτυχία, να τι πρέπει να κάνουμε.

Πρώτα από όλα πρέπει να τιθασεύσουμε την φαντασία μας. 

Τα όρια του τι μπορούμε ,και του τι δεν μπορούμε να κάνουμε, να τα ορίζουμε εμείς. Με την λογική μας και την πίστη μας. 

Την πίστη μας στον Θεό πρώτα ,αλλά και στον εαυτό μας.

Και αφού θα καταφέρουμε να ελέγχουμε την φαντασία μας, μετά θα πρέπει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην ευεργετική ευλογία του Θεού ,και στην αγάπη του για τους ανθρώπους.

Να αφήσουμε να νοιώσουμε επιτέλους την προστασία του, την ευλογία του, την παρουσία του στην ζωή μας.

Έχω πει πολλές φορές ότι ο Θεός δεν επεμβαίνει. Έχουμε ελεύθερη βούληση που μας κάνει να διαφέρουμε από ένα ρομπότ. 

Ναι. Δεν επεμβαίνει.

Έχει αφήσει όμως μόνιμα την ευλογία του για τον άνθρωπο να υπάρχει στον κόσμο μας. Έχει αφήσει την ενέργεια της προστασίας του να μας σκεπάζει. Αυτό πρέπει να το πιστέψουμε.

Όταν θα έχουμε καταφέρει να ελέγξουμε την φαντασία μας και να μην της επιτρέπουμε να μας παρουσιάζει σενάρια καταστροφής που μας πλημυρίζουν από φόβο και μας ακινητοποιούν, τότε πλησιάζοντας με πίστη και εμπιστοσύνη την ενέργεια του Θεού, αληθινοί και ξεκάθαροι, τότε τι θα συμβεί;

Η αρνητική ενέργεια που παράγαμε έως τώρα θα αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά, έως ότου φτάσουμε στο σημείο να εκπέμπουμε αισιοδοξία, αγάπη, ελπίδα, και το κυριότερο…. Θετική ενέργεια.

Ο πονηρός και το κακό γύρω μας δεν θα έχει τροφή για να τραφεί από εμάς.

Θετική ενέργεια. Και όμορφα πράγματα, θα αρχίσουν να συμβαίνουν στην ζωή μας. Οι αναποδιές θα εξαφανιστούν, ο ψυχισμός μας θα αναθαρρήσει και θα γιατρευτεί, και επιτέλους ,ίσως και για πρώτη φορά στην ζωή μας θα νοιώσουμε τι θα πει ευτυχία.

Κάτι που πάντα ήταν κοντά μας, αλλά ο φόβος ,μας εμπόδιζε να απλώσουμε το χέρι και να την πιάσουμε.

Θα μοιραστώ τώρα μαζί σας κάποια σκονάκια, που θα σας βοηθήσουν στον αγώνα που πρέπει να κάνετε για να ξεπεράσετε την τάξη  του φόβου και να προβιβαστείτε στην τάξη  της ευτυχίας.

Πρώτα από όλα. Πίστη και αγάπη για τον Θεό. Πίστη και αγάπη για τον Κ.Η. Ιησού Χριστό και την μητέρα μας Παναγία. 

Τους Αγίους μας . Πίστη και αγάπη. Πάντα θα είναι κοντά σε όσους τίμια και ειλικρινά θέλουν να αγωνιστούν για την ευτυχία τους. Όταν έχουμε παιδιά μου τέτοιο οπλοστάσιο στα χέρια μας τι να φοβηθούμε;

Μετά θα πρέπει να κάνετε και εσείς τα αυτονόητα. 

Μην παρακολουθείτε εσείς και τα παιδιά σας τρομακτικές ταινίες. Κωμωδίες, όπου μπορείτε. Ντοκιμαντέρ, χρήσιμα πράγματα. 

Έτσι δεν θα βαρύνετε τον ψυχισμό σας με δυστυχία και φόβο.

Μην φοβίζετε τα παιδιά σας με μπαμπούλες και δράκουλες για να φάνε ή για να πειθαρχήσουν. 

Ας βγάλουμε μια άφοβη γενιά επιτέλους.

Μην είστε κακοπροαίρετοι με τους άλλους ανθρώπους. 

Ζήστε στην αγάπη και στην καλοσύνη. 

Αν είστε καλοί, καλά πράγματα θα έρχονται να σας συναντούν.

Αγαπήστε την ζωή, χαρείτε την, νοιώστε την, δυναμώστε από αυτήν, και να θυμάστε πάντα, ότι όσο πολύτιμοι νομίζετε ότι είστε εσείς, άλλο τόσο πολύτιμος είναι για τον Θεό και ο διπλανός σας.

 Αφήστε παιδιά μου να γίνεται ευτυχισμένοι. Γιατί το αξίζετε.

Να είστε ευλογημένοι και ευτυχείς.

Πατήρ Ιωάννης

ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Και ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα στις αναζητήσεις του μυαλού μου. Γιατί άραγε;

Ποια η αιτία μέσα σε ένα αχανές ,και ατελείωτο σύμπαν, να υπάρχει λόγος στα σχέδια του Θεού ,για την δημιουργία αυτού του είδους; Για την δημιουργία του ανθρώπου.

Ποια κενά υπήρχε ανάγκη να καλύψει; Ποια μελλοντικά σχέδια του Θεού να εκπληρώσει; Ποια η αιτία να υπάρχει ο άνθρωπος;

Σίγουρα δεν μας έφτιαξε, γιατί είχε ανάγκη κάποια όντα στο σύμπαν ,να τον αποκαλούν Θεό.

Είναι κάτι που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να αναρωτηθεί κάποια στιγμή.

Ποιος είναι αλήθεια ο λόγος που υπάρχει ο κάθε ένας από εμάς;

 Στον πλανήτη Γη, η ύπαρξη της ζωής βασίζεται στο ότι το ένα είδος , είναι απαραίτητο για να μπορεί να υπάρχει και κάποιο άλλο, που πιθανόν να τρέφεται με αυτό, ή να στηρίζεται βιολογικά από την ύπαρξη του.

 Όλα μαζί τα είδη συμβάλουν για την λειτουργία και ισορροπία του πλανήτη ,σαν ζωντανός μηχανισμός. Αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε ζωή. 

Για παράδειγμα, αν ξαφνικά χαθούν οι μέλισσες , τα δέντρα και τα φυτά δεν θα μπορούν να γονιμοποιηθούν , με αποτέλεσμα να μην παράγουν φρούτα ,λαχανικά, και γενικά τροφή.

Η φύση θα σταματήσει να παράγει. Ένα εφιαλτικό σενάριο με απρόβλεπτες συνέπειες για τον άνθρωπο.

Υπάρχουν ζώα που τρέφονται με τα παράσιτα  ,άλλων ζώων, βοηθώντας  τα να μην υποφέρουν από αυτά. Αυτό συμβαίνει και στην ξηρά και στην Θάλασσα.

Όλες οι υπάρξεις ,μικρές η μεγάλες ,που υπάρχουν στην Γη ,είναι με τον τρόπο τους απαραίτητες για την ύπαρξη και συνέχιση της ζωής.

Παντού απλωμένη η σοφία του Θεού. Όλα αρμονικά λειτουργούν και υπάρχουν σε μια κατάσταση ,που εμείς οι άνθρωποι ονομάσαμε φύση. Ονομάσαμε ζωή.

Και αναρωτιέμαι τώρα.

Αν τόσο σοφά ο Δημιουργός μας , έδωσε σε κάθε του δημιουργία έναν ρόλο ,για να μπορεί να υπάρχει ισορροπία ,και ζωή στον πλανήτη αυτόν, ποιόν ρόλο άραγε, έχει αναθέσει στον άνθρωπο ,για την ισορροπία και αρμονία του σύμπαντος;

Για ποιο λόγο να φτιάξει τον άνθρωπο ;  Τι μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στο έργο του Θεού; Σε τι του είναι απαραίτητος;  

Όπου βάζει ο άνθρωπος το χέρι του ,μόνο καταστροφή και ανισορροπία, επιφέρει σε όλα αυτά που δημιούργησε ο Θεός.

Σίγουρα δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα μου αυτό. 

Μόνο ο Θεός ξέρει.

Θα προσπαθήσω όμως ,ζητώντας την Φώτιση του Θεού, να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας, προσπαθώντας να προσεγγίσω την ερώτηση αυτή ,από  την δική μου οπτική γωνία.

Κατ’ αρχήν δεν πιστεύω ότι ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο, όπως βλέπουμε τον άνθρωπο σήμερα όλοι μας. 

Αυτό που βλέπουμε τώρα και ονομάζουμε άνθρωπο, είναι ο άνθρωπος, όπως τον έφτιαξαν οι άνθρωποι. Και όχι ο Θεός.

Φτιαγμένος από την ενέργεια του Θεού, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει το ταξίδι της ύπαρξης του, με σκάρτα υλικά, όπως αυτά που βλέπουμε σήμερα.

Για να μπορέσει όμως να εξελιχθεί ερευνώντας τα πάντα γύρω του, έλαβε από τον Θεό και στοιχεία, όπως η περιέργεια, ή ανήσυχη φύση, η καχυποψία, και άλλα πολλά , που όμως αντί να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος για την εξέλιξη του, τα χρησιμοποίησε για να στραφεί εναντίον του Θεού.

Ζήτησε και προσπάθησε να αποκτήσει περισσότερη γνώση, από αυτήν που μπορούσε να διαχειριστεί στα αρχικά του στάδια, παρακούοντας την ρητή απαγορευτική εντολή του Δημιουργού του. Έδειξε  ανυπακοή, επαναστάτησε.

Έτσι απομακρύνθηκε από τον δημιουργό του.

Χρησιμοποιώντας την ελεύθερη βούληση{ ένα δώρο που του είχε δώσει ο πλάστης του}  ακολούθησε μια διαφορετική γραμμή εξέλιξης, από αυτήν που του προόριζε ο Θεός, όταν τον έπλασε. Και έφτασε δω που έφτασε.

Εξελίχθηκε τεχνολογικά, σε σύγκριση με την αρχική του παρουσία στην Γή, αλλά υποβαθμίστηκε κατακόρυφα σαν αξία στο σύμπαν.

Ο κάθε ένας προσπαθεί να φάει τον άλλο ,για να επιβιώσει αυτός. Και αυτό το λέει ζωή.

Δεν σέβεται τον διπλανό του, ούτε και τα άλλα δημιουργήματα του Θεού. Και αυτό το λέει ζωή.

Κάνει πολύ εύκολα το κακό. 

Προδίδει την εμπιστοσύνη που κάποιος θα του δείξει.

Λέει ψέματα, εξαπατά, κλέβει, καταστρέφει, ταλαιπωρεί τους άλλους και την οικογένεια του, και το κυριότερο δεν αγαπά κανέναν και τίποτα.

Όλα γύρω του πρέπει να τα αποκτήσει, είτε επιτρέπονται είτε όχι, πατώντας πάνω σε πτώματα και κατεστραμμένες  ψυχές  που ο ίδιος δημιούργησε.

Επαναλαμβάνει  καθημερινά το προπατορικό αμάρτημα, πάλι και πάλι , θέλοντας να αποκτήσει κάτι που του απαγορεύεται, αδιαφορώντας για το τίμημα.

Αδιαφορώντας για τον πόνο που θα προκαλέσει στους υπόλοιπους. Αλλά και τελικά στον εαυτό του τον ίδιο.

Αν και γνωρίζει ότι όλα αυτά κάποτε ,θα τελειώσουν, ότι ο χρόνος του εδώ είναι περιορισμένος και ελάχιστος , σε σύγκριση με τον χρόνο του σύμπαντος, αυτός προτιμά να θυμηθεί τον θάνατο λίγο πριν πεθάνει.

Και έως τότε ,προτιμά να προκαλεί αυτός τον θάνατο σε όλους τους άλλους.

Είτε κυριολεκτικά αφαιρώντας την ζωή κάποιου, είτε με τον χαρακτήρα του σκοτώνοντας ανθρώπων ψυχές.

Ειλικρινά, υπάρχει έστω και ένας που ακούει τώρα , να πιστεύει ότι αυτό το πράγμα, αυτή την μηχανή καταστροφής  και κακίας που ονομάζουμε άνθρωπο, την έφτιαξε ο Θεός γιατί υπήρχε ανάγκη στα σχέδια του για να φτιαχτεί; Γιατί έπρεπε να υπάρχει…

Εγώ τουλάχιστον δεν το πιστεύω.

Αυτό το πράγμα δεν είναι ο άνθρωπος που έφτιαξε ο Θεός. 

Είναι ο άνθρωπος όπως τον έφτιαξαν οι άνθρωποι.

Έχω πει πολλές φορές ότι τα πάντα είναι ενέργεια. 

Εμείς οι ίδιοι είμαστε ενέργεια.

Οι σκέψεις μας, παράγουν ενέργεια, τα λόγια μας, οι πράξεις μας, όλα παράγουν ενέργεια.

Όλα είναι ενέργεια. Και τι ενέργεια παράγει ο άνθρωπος;

Ολόκληρη η ανθρωπότητα τι ενέργεια παράγει; Αρνητική ενέργεια. Παράγει κακό.

Ποια είναι η συνεισφορά μας στην αρμονία του σύμπαντος; Δυσαρμονία.

Τι εκπέμπει ο πλανήτης ολόκληρος; Τι είναι αυτό που φεύγει από την γη και σκορπίζεται σαν ενέργεια στο σύμπαν;

 Η ενέργεια από τραγικά συναισθήματα ψυχών ,που πεθαίνουν βίαια από άλλους ανθρώπους, συναισθήματα  πόνου, αδικίας, απελπισίας, προδοσίας, και εγκατάλειψης.

Αυτή είναι η ενέργεια που εκπέμπει ολόκληρος ο πλανήτης στο σύμπαν. Το απόλυτο κακό.

Ένα μεγάλο ενεργειακό μπέρδεμα.

Σίγουρα δεν είχε αυτόν τον σκοπό ο Θεός όταν δημιούργησε τον άνθρωπο. Σίγουρα δεν είναι αυτή η αποστολή μας. 

Σίγουρα δεν πρέπει να είναι αυτός ο λόγος που υπάρχουμε.

Τότε ποιος να είναι άραγε ο λόγος που μας δημιούργησε; 

Ποιόν σκοπό να εξυπηρετήσουμε στα σχέδια του; Σε τι θα του ήμασταν  χρήσιμοι αν δεν είχαμε πάρει την λάθος κατεύθυνση;

Θα τολμήσω να απαντήσω για αυτόν. 

Είπα και στην αρχή ,ότι θα προσπαθήσω  να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας, προσπαθώντας να προσεγγίσω την ερώτηση αυτή από  την δική μου οπτική γωνία.

Και η δική μου προσέγγιση , η δική μου οπτική γωνία, θα με οδηγήσει να δω με την φαντασία μου, έναν κόσμο όπως θα τον ήθελε ο Θεός, όταν έφτιαχνε τον άνθρωπο.

Ένα κόσμο όπου ο ένας  άνθρωπος ,θα αντιμετώπιζε με αγάπη τον άλλο.

 Αξιοπρεπής ο άνθρωπος ,θα αντιμετώπιζε την κάθε ημέρα με σοφία γνώσης, καλοπροαίρετος προς τους άλλους ανθρώπους, και μεγαλόκαρδος με όλα τα άλλα δημιουργήματα του Θεού.

Συνειδητοποιημένος ,ότι και ο διπλανός του ,έχει την ίδια αξία για τον Θεό, όπως και αυτός.

Το γεγονός ότι μπορεί να είμαστε διαφορετικοί από κάποιον άλλο, δεν μας δίνει το δικαίωμα να τον κρίνουμε υποτιμητικά, να τον περιθωριοποιούμε, να τον εξευτελίζουμε, και να του σκοτώνουμε την ψυχή.

Με ποιο δικαίωμα άραγε να κάνουμε κάτι τέτοιο; Και ειδικά όταν λέμε ότι είμαστε Χριστιανοί. Ακόλουθοι του Θεού της αγάπης.

Απλά είμαστε διαφορετικοί. Αν και μόνο το γεγονός ότι είμαστε διαφορετικοί από κάποιον άλλο, μας κάνει να πιστεύουμε ότι έχουμε δικαίωμα να του φερθούμε έτσι………..

Τότε δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και εμείς για αυτόν είμαστε διαφορετικοί.!!!!!!!!!!!!!

Άρα, του δίνουμε το δικαίωμα ,{ αφού θεωρούμε ότι έχουμε δίκιο για την δική μας στάση} να μας φερθεί και αυτός με τον ίδιο τρόπο.

Συνεχίζοντας  το ταξίδι της φαντασίας μου, θα έβλεπα έναν άνθρωπο ανήσυχο, ερευνητή, που προσπαθεί να ξεκλειδώσει την γνώση ,για το καλό των ανθρώπων και της ποιότητας της ζωής τους.

Κάποιον άνθρωπο που προσπαθεί να φτάσει στον Θεό σαν πολεμιστής του Φωτός, για να ενωθεί μαζί του, και όχι σαν καλικάντζαρος, να πάει να του μαγαρίσει τον κόσμο του.

Θα έβλεπα έναν άνθρωπο που καθημερινά αγωνίζεται να γίνει καλύτερος, χωρίς καμία διάθεση να κρύψει τις αδυναμίες του.

Θα έβλεπα έναν άνθρωπο, που θα έδινε στην έννοια της λέξεως άνθρωπος, άλλη υπόσταση και αξία. 

Που θα έκανε υπερήφανο τον δημιουργό του.

Αυτός ο άνθρωπος που περιέγραψα, αυτός ο άνθρωπος  ,πολύ πιθανόν να ήταν ο αρχικός στόχος του Θεού, όταν μας δημιούργησε.

Για αυτό και μας έφτιαξε κατ’ εικόνα και ομοίωση, δίνοντας μας δικά του στοιχεία και δική του ενέργεια.

Αυτός ο άνθρωπος, ο άνθρωπος του Θεού και όχι των ανθρώπων, αν ζούσε σήμερα στον πλανήτη αυτόν τι θα συνέβαινε;

Ζώντας μια γαλήνια και ευλογημένη ζωή, δεν θα είχε λόγο να φοβάται σαν αγρίμι.

 Παντού σε όλη την Γή θα υπήρχε αρμονία, καλές σκέψεις, , ηρεμία, δικαιοσύνη, αγάπη, αγάπη, αγάπη. !!!!!!!!!

Ο ένας θα υποστήριζε και θα νοιαζόταν για τον άλλο, με αποτέλεσμα το ανθρώπινο είδος, να γινότανε ένα δυνατό και ξεχωριστό δημιούργημα για το ίδιο το είδος, για τον Θεό, και για το σύμπαν ολόκληρο.

Από τον πλανήτη Γή, αντί να εκπέμπεται προς το σύμπαν μια καταστροφική αρνητική ενέργεια όπως τώρα, θα ακτινοβολούσε και θα διοχετευόταν προς τον κόσμο του Θεού, καθαρή και θετική ενέργεια. Απαραίτητη για τον κόσμο του Δημιουργού μας.

Γιατί με αυτήν ισορροπεί τα σύμπαντα σε πλήρη αρμονία.

Ο άνθρωπος που φτιάχτηκε από την ίδια ενέργεια του Θεού, θα ακτινοβολούσε το Φως του Θεού. 

Συνεχώς θα εξέπεμπε προς τον κόσμο του Θεού, την ίδια ποιότητα Φωτός που έλαβε και αυτός με την δημιουργία του ,και η οποία συνεχώς θα αναπληρωνόταν και θα δυνάμωνε.

Ο άνθρωπος θα είχε γίνει και αυτός με τον τρόπο του μια πυγολαμπίδα ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ. 

Ένας μικρός Θεός, άξιος να σταθεί κάποτε και αυτός στον κόσμο του Θεού, χωρίς να κινδυνεύει να τυφλωθεί από την δύναμη του Φωτός του.

Θα ήταν έτοιμος να δεχτεί ,και να διαχειριστεί πλέον την γνώση που κάποτε πήγε να κλέψει. Ο Θεός θα του δώσει ελεύθερη πρόσβαση , με πολύ μεγάλη του χαρά.

Αυτός κατά την δική μου οπτική γωνία που προσέγγισα το σημερινό μου θέμα, ήταν και ο λόγος που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Για να τον κάνει Θεό. Και όχι σκλάβο.

Αν ήθελε σκλάβους, έφτιαχνε όσους ήθελε στον ουρανό, χωρίς ελεύθερη βούληση   αλλά προγραμματισμένους σε συγκεκριμένες εντολές, και σίγουρα θα τον υπηρετούσαν καλύτερα από τον άνθρωπο.

Αδέλφια μου, παιδιά μου, ας τα σκεφτούμε όλα αυτά.

 Έχουμε την δυνατότητα να αλλάξουμε πολλά, προς το καλύτερο,  έστω και την τελευταία στιγμή.

Καμία καταστροφή δεν θα συμβεί  από τον Θεό, αν του δείξουμε ότι αξίζουμε μια ακόμη ευκαιρία.

Όταν αρχίσουμε να παράγουμε, και να στέλνουμε θετική ενέργεια. Κανείς δεν καταστρέφει κάτι που είναι  ωφέλιμο.

Μόνο ό σημερινός άνθρωπος μπορεί και το κάνει αυτό. 

Ο Θεός όχι.

Ας καταλάβουμε τον λόγο που ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο, ας ελευθερωθούμε , ας διώξουμε τον φόβο ,που εντέχνως μας διοχετεύουν, ας δούμε την αλήθεια πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες.

Δεν έχουμε φτερά, και όμως μπορούμε να φτάσουμε πολύ ψηλά.

Εκεί που κανένα πουλί από την Γή ,ποτέ δεν πέταξε.

Να είστε ευλογημένοι. Και υπερήφανοι που είστε άνθρωποι.

Πατήρ Ιωάννης