Η ενότητα της Εκκλησίας

 



«Ας αγωνιζόμαστε να ανήκουμε σε αυτούς που δείχνουν υπομονή, έτσι ώστε να λάβουμε τις επηγγελμένες δωρεές. Και πώς θα γίνει αυτό αγαπητοί; Όταν η σκέψη μας στηρίζεται πιστά στο Θεό· όταν εκζητούμε όσα είναι σ’ Αυτόν ευάρεστα και ευπρόσδεκτα· όταν πράττουμε όσα ανήκουν στο αλάνθαστο θέλημά Του και ακολουθούμε τον αληθινό δρόμο, διώχνοντας από πάνω μας κάθε αδικία και πονηρία, πλεονεξία και έριδα, κακοήθεια και δολοπλοκία, συκοφαντία και καταλαλιά· διώχνοντας το μίσος κατά του Θεού, την υπερηφάνεια και την αλαζονεία, την κενοδοξία και την έλλειψη φιλοξενίας» (XXXV, 4-5).

«Ολόκληρο το σώμα σώζεται εν Χριστώ όταν όλοι υποτασσόμαστε στον πλησίον μας σύμφωνα με το χάρισμα που έχει δοθεί στον καθένα. Ο ισχυρός να φροντίζει τον αδύνατο και ο αδύνατος να υπολογίζει τον ισχυρό. Ο πλούσιος να βοηθάει τον φτωχό και ο φτωχός να ευχαριστεί τον Θεό που του έδωσε την δυνατότητα να αναπληρώνει διαφορετικά αυτό το υστέρημά του. Ο σοφός να φανερώνει την σοφία του όχι με τα λόγια αλλά με τα αγαθά έργα. Ο ταπεινός να μην επιδεικνύει τον εαυτό του αλλά να αφήνει τους άλλους να τον αναγνωρίζουν. Και ο αγνός να μην επαίρεται για το σώμα του αλλά να γνωρίζει ότι άλλος είναι εκείνος που του χορηγεί την εγκράτεια» (XXXVIII, 1-2).

«Γιατί υπάρχουν ανάμεσά σας παροξυσμοί, έριδες και διχοστασίες, σχίσματα και ανταγωνισμοί; Άραγε για όλους μας δεν υπάρχει ένας Θεός και ένας Χριστός και ένα Πνεύμα της χάριτος που εκχύνεται πάνω μας; Και μία δεν είναι η κλήση μας εν Χριστώ; Γιατί λοιπόν αποχωρίζουμε και διχάζουμε τα μέλη του Χριστού και επαναστατούμε απέναντι στο ίδιο μας το σώμα, φτάνοντας σε τέτοια έλλειψη αγάπης ώστε να ξεχνούμε ότι είμαστε ο ένας μέλος του άλλου;» (XLVI, 5-7).

«Η αγάπη μας ενώνει με τον Θεό, η αγάπη σκεπάζει πλήθος αμαρτιών, η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα υπομένει. Τίποτε ανελεύθερο και υπερήφανο δεν υπάρχει στην αγάπη. Η αγάπη δεν διαιρεί, δεν επαναστατεί, η αγάπη όλα τα κάνει με πνεύμα ενότητας. Με την αγάπη τελειοποιήθηκαν όλοι οι εκλεκτοί του Θεού. Χωρίς την αγάπη τίποτε ανθρώπινο δεν είναι ευάρεστο στον Θεό. Χάρη στην αγάπη μας προσέλαβε ο Δεσπότης. Και από αγάπη που έτρεφε προς εμάς, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με το θέλημα του θεού, έδωσε το αίμα Του για χάρη μας και τη σάρκα Του για χάρη της δικής μας σάρκας και την ψυχή Του για χάρη των δικών μας ψυχών» (XLIX, 5-6).

«Ποιος έχει την δυνατότητα να φτάσει στην αγάπη, πέρα από όσους καταξιώσει ο Θεός; Ας παρακαλούμε λοιπόν και ας ζητούμε το έλεός Του, ώστε να αγαπήσουμε με τελειότητα και χωρίς μεροληψία. Ευτυχισμένοι θα είμαστε, αγαπητοί, αν ακολουθούμε το θέλημα του Θεού με πνεύμα αρμονικής αγάπης, για να συγχωρηθούν χάρη σ’ αυτήν οι αμαρτίες μας» (L, 2,5).

«Εσένα εμπιστευόμαστε, Δέσποτα, για να γίνεις βοηθός και υπερασπιστής μας. Σώσε όσους από εμάς βρίσκονται σε θλίψη, ελέησε τους ταπεινούς, ανύψωσε τους αμαρτωλούς, κάνε αισθητή την παρουσία Σου σ’ αυτούς που σε έχουν ανάγκη, γιάτρεψε τους ασθενής, δώσε να επανέλθουν στον σωστό δρόμο όσοι από το λαό Σου έχουν πλανηθεί. Χόρτασε αυτούς που πεινούν, χόρτασε τους αιχμαλώτους μας. Δώσε δύναμη στους αδυνάτους και παρηγοριά σ’ αυτούς που ολιγοψυχούν» (LIX, 4).

«Μη λογαριάσεις τις αμαρτίες των δούλων Σου και παιδιών Σου, αλλά καθάρισέ μας με την καθαρότητα της αλήθειας Σου και οδήγησε τα βήματά μας έτσι ώστε να πορευόμαστε με αγιότητα στην καρδιά και πάντοτε να πράττουμε τα καλά και τα ευάρεστα απέναντι σε Σένα και απέναντι στους επίγειους άρχοντες» (LX, 2).

Αγίου Κλήμεντος, Επισκόπου Ρώμης
Επιμέλεια: Μ.Π., Θεολόγος
Πηγή: faneromenihol.gr

Ο Αγιασμός των Θεοφανείων

1. ῾Ο ἁγιασμός τῶν Θεοφανείων λέγεται μεγάλος ἁγιασμός γιά νά διακρίνεται ἀπό τόν μικρό ἁγιασμό. 
῾Ο μικρός ἁγιασμός (πού εἶναι ἄγνωστος ὁ χρόνος εἰσαγωγῆς του στήν ᾽Εκκλησία,  ὁπωσδήποτε ὅμως πρό τοῦ 8^ου μ. Χ. αἰώνα) τελεῖται κάθε πρώτη τοῦ μηνός στούς ῾Ιερούς Ναούς, ὅπως καί στούς οἴκους τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί ὁποιαδήποτε ἄλλη στιγμή, ὅταν ζητηθεῖ κάτι τέτοιο. 
῾Ο μεγάλος ὅμως ἁγιασμός (ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστός ἤδη ἀπό τόν 5^ο μ.Χ. καί ξεκίνησε ὡς ἁγιασμός τῶν ὑδάτων σέ ἀνάμνηση τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου στήν παννυχίδα πού τελεῖτο ἀπό τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, προκειμένου νά βαπτιστοῦν στή συνέχεια οἱ κατηχούμενοι ὥστε νά μετάσχουν στή θεία Κοινωνία, ἐξ οὗ καί τό ῾ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε᾽ στή θέση τοῦ τρισαγίου) τελεῖται μόνο δύο φορές τόν χρόνο: τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς. 
῾Η δεύτερη φορά τελέσεως τοῦ ἁγιασμοῦ προῆλθε ἀπό λόγους πρακτικούς: ὄχι μόνο οἱ κατηχούμενοι, ἀλλά καί οἱ ἤδη βαπτισμένοι ἔπαιρναν τό ἁγιασμένο ὕδωρ ῾εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος᾽. Καί τις δύο φορές εἶναι εὐνόητο ὅτι τελεῖται ἀκριβῶς ἡ ἴδια ἀκολουθία.

2. ῾Η διαφορά μεταξύ τῶν δύο ἁγιασμῶν – πέρα τῆς χρονικῆς στιγμῆς πού τελεῖτο ὁ καθένας καί πέρα τοῦ χαρακτήρα πού εἶχε – βρίσκεται στήν ἔκτασή τους. 
῾Ο μικρός ἁγιασμός περιέχει λιγότερα λόγια ἀπό τόν μεγάλο καί αὐτό κυρίως δηλώνεται μέ τήν ὀνομασία τους. ῾Η παροχή ὅμως ἁγιασμοῦ εἶναι ἡ ἴδια. Δέν παρέχει ἄλλη χάρη ὁ μεγάλος ἁγιασμός καί ἄλλη ὁ μικρός. 
Καί τοῦτο γιατί καί οἱ δύο τό ἴδιο ἅγιο Πνεῦμα ἐπικαλοῦνται καί τήν ἴδια χάρη τοῦ ᾽Ιορδάνη ποταμοῦ λόγω τῆς ἐμβάπτισης σ᾽ αὐτόν τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ διά τοῦ Σταυροῦ Του συνεχίζουν καί διαιωνίζουν. 
Συμβαίνει ἴσως κάτι παρόμοιο μέ τόν χαρακτηρισμό τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς μεγάλων καί μικρῶν. ῾Η διαφορά μεταξύ τους δέν βρίσκεται στή σπουδαιότητα τῶν προφητειῶν τους, ἀλλά στό πλῆθος τῶν σελίδων πού μᾶς ἔχουν ἀφήσει.

3. ᾽Ο ἁγιασμός εἴτε μεγάλος εἴτε μικρός δέν τίθεται στήν ἴδια θέση μέ τή Θεία Κοινωνία. 
Εἶναι μεγάλος λάθος αὐτό πού λένε ὁρισμένοι χριστιανοί ὅτι μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν τή Θεία Κοινωνία μέ τόν ἁγιασμό (μόνο σ᾽ αὐτούς πού δέν τούς ἐπιτρέπεται ἡ Θεία Κοινωνία γιά διαφόρους πνευματικούς λόγους ὑπάρχει ὡς συγκατάβαση ἀπό τόν πνευματικό ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ). 
Στή Θεία Κοινωνία πού εἶναι τό κατεξοχήν μυστήριο στό ὁποῖο φανερώνεται ἡ ᾽Εκκλησία, ἔχουμε τόν ἴδιο τόν Κύριο ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, γι᾽ αὐτό καί ἡ χάρη πού παρέχει εἶναι δραστική, δηλαδή ἐπιδρᾶ στόν κοινωνοῦντα εἴτε εἶναι σωστά προετοιμασμένος εἴτε ὄχι. ᾽Επιδρᾶ θετικά σ᾽ αὐτόν πού εἶναι σωστά προετοιμασμένος, δηλαδή τόν κάνει καλύτερο καί τόν ἁγιάζει, ἐνῶ ἐπιδρᾶ ἀρνητικά σ᾽ αὐτόν πού προσέρχεται μέ ἀμετανοησία καί χωρίς ἐπίγνωση, δηλαδή τόν κάνει χειρότερο καί πιό σκοτεινιασμένο στόν νοῦ. 
Στόν ἁγιασμό ὅμως ἔχουμε ὄχι ἕνα μυστήριο, ἀλλά μία ἁγιαστική λεγόμενη πράξη, πού σημαίνει ὅτι παρέχεται μέν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὄχι μέ τόν δραστικό τρόπο πού δρᾶ ἕνα μυστήριο. 
Γι᾽ αὐτό καί ἐνῶ ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὑποχρεωτική καί ἀπαραίτητη στόν πιστό πρός σωτηρία, δέν συμβαίνει τό ἴδιο μέ τόν ἁγιασμό. 
Δέν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ἐπ᾽ αὐτοῦ ὅτι μετά τή Θεία Κοινωνία ὑπάρχει ὡς πρακτική εἴτε ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ εἴτε ἡ λήψη τοῦ ἀντιδώρου. 
Στό ῞Αγιον ῎Ορος μάλιστα ἔχουμε μάθει ὅτι ἐνῶ φαίνεται ὅτι πρέπει νά προηγηθεῖ ὁ ἁγιασμός, προηγεῖται τό ἀντίδωρο καί ἀκολουθεῖ ὁ ἁγιασμός, γιατί αὐτό διευκολύνει τήν ἴδια τήν πράξη.

4. ῾Ο ἁγιασμός μπορεῖ νά κρατηθεῖ στό σπίτι ὅλον τόν χρόνο ὡς μέσο ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν. ῾
Η ἀντίληψη ὅτι δέν κρατεῖται μᾶλλον προῆλθε ἀπό αὐτό πού συμβαίνει μέ τή Θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία πρέπει νά καταλυθεῖ τήν ἴδια ἡμέρα. 
Γιά νά καταλάβει κανείς τό ἐσφαλμένο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς δέν ἔχει παρά νά σκεφτεῖ ὅτι στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες οἱ χριστιανοί πού συνήθιζαν νά κοινωνοῦν κάθε ἡμέρα καί γιά διαφόρους λόγους δέν μποροῦσαν νά ἔρχονται στή Θεία Λειτουργία εἶχαν τήν ἄδεια ἀπό τήν ᾽Εκκλησία νά ἔχουν τή Θεία Κοινωνία στό σπίτι τους γιά τήν καθημερινή μετάληψή τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅμως ὅτι ὁ χριστιανός πού κρατεῖ τόν ἁγιασμό στό σπίτι θά πρέπει νά προσέχει ὥστε ἡ ζωή του νά εἶναι πράγματι χριστιανική. Σπίτι πού ἀκούγονται βλασφημίες καί ὕβρεις, πού δέν γίνεται προσευχή, πού δέν ὑπάρχει ἐπίγνωση ὅτι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, πού μ᾽ ἕναν λόγο τό σπίτι δέν εἶναι ῾λειτουργημένο καί λιβανισμένο᾽, εἶναι ἀνάξιο νά ἔχει ὄχι ἁγιασμό ἀλλά οὔτε κἄν εἰκόνα. 
῎Αν ὅμως δέν συμβαίνει τό παραπάνω, τότε καί κρατᾶμε τόν ἁγιασμό καί τόν χρησιμοποιοῦμε πρός μετάληψη, μετά ἀπό προσευχή βεβαίως καί μετάνοια, ἰδίως σέ δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς μας.

5. Μέ βάση τά παραπάνω συνειδητοποιοῦμε καί τό ἑξῆς: ἄν δέν ἔλθει ὁ ἱερέας γιά διαφόρους λόγους γιά νά ἁγιάσει τό σπίτι μας - ἰδίως σέ πολυκατοικίες πού μερικές φορές μάλιστα δέν ἔχει καί ἀσανσέρ – τότε μποροῦν οἱ πιστοί μέ τόν ἁγιασμό πού παίρνουν ἀπό τόν ἱερό Ναό νά ἁγιάσουν τό σπίτι. 
Μή ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι κατά τήν πίστη μας ὅλοι οἱ βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἔχουν τή λεγόμενη γενική ἤ πνευματική ἱερωσύνη. 
῾Ως ῾βασίλειον ἱεράτευμα᾽ λοιπόν μποροῦν νά προβαίνουν στόν ἁγιαστικό αὐτόν ραντισμό.

6. ῾Υπενθυμίζουμε τέλος ὅτι ὁ σωστός ἑορτασμός τῶν Θεοφανείων βρίσκεται στήν ἀπό νωρίς συμμετοχή μας στίς ἀκολουθίες  καί κυρίως στήν ἑτοιμασία μας νά κοινωνήσουμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων. 
῞Ολες οἱ ἑορτές ἄλλωστε τῆς ᾽Εκκλησίας μας γι᾽ αὐτό ὑπάρχουν καί γίνονται: νά μᾶς βοηθήσουν νά παίρνουμε μέσα μας τόν Χριστό καί νά ἔτσι νά ζοῦμε τή δική Του ζωή ὡς δική μας. 

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

Θέμα οπτικής γωνίας.{Άρθρο}

 

 

Έχουμε έναν κύβο που η κάθε πλευρά του έχει και άλλο χρώμα. Τον ακουμπάμε σε ένα τραπέζι και απέναντι από την κάθε του πλευρά καθίζουμε και ένα άτομο. Έτσι το κάθε άτομο βλέπει μόνο την μια πλευρά. Και τους ρωτάμε τι βλέπουν.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1.Βλεπω έναν κύβο πράσινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2 Βλέπω έναν κύβο κόκκινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 3.Βλεπω έναν κύβο κίτρινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4. Βλέπω έναν κύβο μπλε που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη.

 

Και αρχίζει το πανηγύρι. Κοιτάει ο ένας τον άλλο με έκπληξη και νομίζει ότι έχει να κάνει με τρελούς.

Τι λέτε μωρέ ; Ο κύβος είναι μπλε. Μπροστά μου είναι και τον βλέπω. Θα με τρελάνετε;

Άντε βρε από εδώ πέρα. Ο κύβος είναι κόκκινος. Και εγώ μπροστά μου τον έχω και τον βλέπω.

Καλά είστε και οι δυο αλλού ξημερωμένοι. Ο κύβος είναι πράσινος. Δεν ξέρω τι βλέπω;

Και οι τρεις είστε για δέσιμο. Ο κύβος είναι κίτρινος. Στραβοί είστε;

 

Και η συζήτηση συνεχίζεται για ώρες ,προσπαθώντας ο ένας να πείσει τους άλλους, ότι αυτό που βλέπει ο άλλος είναι λάθος και αυτό που βλέπει αυτός είναι το σωστό.

Μπορούν να τσακωθούν, να χτυπηθούν, να κάνουν άσχημα πράγματα ο ένας στον άλλο, επειδή ο κάθε ένας πιστεύει ότι αυτός έχει δίκιο και οι άλλοι έχουν λάθος.

Κανένας τους δεν κρατάει καμία επιφύλαξη ότι μπορεί να κάνει και λάθος. Είναι όλοι κατηγορηματικοί για αυτό που λένε και το υπερασπίζονται με φανατισμό.

Αν μπει τότε κάποιος στο δωμάτιο και κάνει έναν γύρω στο τραπέζι θα δει ότι και οι τέσσερις έχουν λάθος για αυτά που υποστηρίζουν. Ο κύβος δεν έχει ένα χρώμα, αλλά η κάθε πλευρά του έχει και διαφορετικό χρώμα. Και καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα, γιατί μπόρεσε να έχει μια σφαιρική άποψη για τον κύβο αφού τον είδε από όλες τις οπτικές γωνίες του {εκτός φυσικά από αυτή που ακουμπά στο τραπέζι, αλλά που δεν έχει καμία σημασία σε αυτό το πείραμα}

Αν προσπαθήσει να τους πει τι είδε και δεν τον πιστέψουν, κινδυνεύει και αυτός να θεωρηθεί τρελός για αυτά που υποστηρίζει.

 

Έτσι συμβαίνει και στην ζωή. Ο κάθε ένας από εμάς σύμφωνα με την οπτική γωνία που βλέπει ένα θέμα, ένα αντικείμενο, ένα γεγονός κ.λ.π. βλέπει μόνο αυτό που η οπτική του γωνία του επιτρέπει. Η οπτική γωνία του καθενός από εμάς ,δημιουργείται σύμφωνα με το περιεχόμενο μας που έχει διαμορφωθεί από πολλούς παράγοντες, όπως η μόρφωση ,η εμπειρία, η λογική, η αντίληψη, ο χαρακτήρας, ο φανατισμός, η διάθεση για γνώση ,τα πολιτικά πιστεύω του και ένα σωρό άλλα στοιχεία που συνθέτουν αυτό που ο ίδιος είναι.

Έτσι βλέπει αυτός τα πράγματα.

Κάποιος άλλος τα βλέπει αλλιώς. Και κάποιος άλλος τα βλέπει αλλιώς και αυτός.

Όλοι κατά την άποψη τους βλέπουν τα πράγματα σωστά. Όλοι μας βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία ,γιατί ο κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός και διαθέτει μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία προσέγγισης.

Είναι πολύ δύσκολο στην καθημερινότητα της ζωής ,να έχουμε σφαιρική άποψη για κάποιο θέμα. Θα νομίζουμε ότι έχουμε αλλά δεν θα έχουμε. Απλά θα νομίζουμε.

Για αυτόν το λόγο, θα πρέπει να είμαστε ηπιότεροι όταν εκφράζουμε τις απόψεις μας ,δεν πρέπει να τις εκφράζουμε με φανατισμό και ούτε στρεφόμενοι ο ένας εναντίον του άλλου, επειδή αυτός τα βλέπει αλλιώς ,αλλά και ούτε να προσπαθούμε να επιβάλουμε την δική μας άποψη σαν την μόνη σωστή. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό και να σεβαστεί την διαφορετική άποψη του άλλου, ο άνθρωπος που πιστεύει ότι αυτός τα ξέρει όλα και οι άλλοι είναι λάθος ,χωρίς να το καταλαβαίνει στερεί από τον εαυτό του την δυνατότητα να γίνει σοφότερος , καλύτερος και ποιο δίκαιος.

Όταν θα πάψω να αναγνωρίζω τα λάθη μου θα έχω σκοτώσει το πνεύμα μου γιατί θα του έχω στερήσει την δυνατότητα να γίνει καλύτερο. Καλή ημέρα σε όλους σας.

 

Πατήρ Ιωάννης

Προσεύχομαι.

Προσεύχομαι.

 

Δεν είναι η νύχτα που με τρομάζει.

Μα το σκοτάδι που άπλωσε, σε  ανθρώπων τις ψυχές

Δεν έχει ελπίδα ,η μέρα που χαράζει

Δεν έχουν νόημα για αυτές ,ανθρώπων προσευχές

Μαύρο σεντόνι, η αμαρτία τις σκεπάζει

Το φώς ανάμνηση παλιά ,για πάντα χάθηκε για αυτές

Κάθε ψυχή που μαύρισε, βοήθεια φωνάζει

Φωνές που χάνονται, με άλλων φωνές μες  τις φωτιές

Δεν είναι η νύχτα τώρα πια που με τρομάζει

Μα μήπως πέσω και ζω για πάντα, μακριά απ’ το Φώς

Να μην ακούσω την ψυχή μου να σπαράζει

Για αυτό προσεύχομαι, να με φυλάει κι απόψε ο Θεός.

 

Πατήρ Ιωάννης

Ο ΦΟΒΟΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ.

Διάφορες καταστάσεις και άνθρωποι μας δημιουργούν μέσα μας φοβίες.
Ο φόβος μέσα μας λειτουργεί σαν χωράφι που το σπείραμε με αμφιβολίες.
Οι αμφιβολίες μεγαλώνουν, γίνονται δέντρα, μακραίνουν τα κλαδιά τους, πυκνώνουν τα φύλλα τους και μας σκεπάζουν το φώς. Είμαστε πλέον τυφλοί. Ο φόβος έχει σκεπάσει τα πάντα.

Ψάχνουμε διέξοδο αλλά μάταια. Είμαστε παγιδευμένοι.
Στον φόβο. Στον φόβο που δημιούργησε η δική μας φαντασία τις περισσότερες φορές. 

 Από έλλειψη γνώσεως.
Δεν γνωρίζουμε αρκετά για μια κατάσταση, αυτό μας φοβίζει, ο φόβος μας καταβάλει και μας παγιδεύει.
Χάσαμε πριν ακόμα ξεκινήσουμε.!!!!!!!!!
Αν στην αρχή που είχε παρουσιαστεί αυτή η κατάσταση, ρωτάγαμε τον εαυτό μας με ψυχραιμία….
Τι ακριβώς φοβάσαι; Τις περισσότερες φορές η απάντηση θα ήταν το άγνωστο.

Τίποτα δηλαδή το συγκεκριμένο.
Απλά η έλλειψη της γνώσης ,μας εμποδίζει την γνώση.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τόσο απλά.
Την επόμενη φορά ,πριν φοβηθούμε μια κατάσταση, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας πρώτα.

 Τι ακριβώς φοβάσαι;
Αν δώσουμε όνομα στον φόβο μας, φεύγουν οι αμφιβολίες και ο φόβος δεν έχει τίποτα να σπείρει μέσα μας και να μας σκεπάσει. Και ας πάμε μπροστά.

Αυτοί που νίκησαν τον φόβο τους πριν από εμάς, είναι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Μας άνοιξαν τον δρόμο στην γνώση.

Αλλιώς θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές.
Πατήρ Ιωάννης 

Η Λειτουργική και η ατομική προσευχή

Η προσευχή είναι η νοερή επικοινωνία και προσωπική μας συνομιλία με το Θεό, κατά την οποία, παράλληλα με τη δοξολογία και ευχαριστία που απευθύνουμε σ’ Αυτόν, ζητάμε και την εκπλήρωση ορισμένων αιτημάτων μας. Η προσευχή είναι για μας μεγάλο δώρο, αφού μπορούμε να μιλάμε όποτε θέλουμε με το Θεό. Είναι μια ψηλάφηση του Θεού και των Αγίων.
Γι’ αυτό και πρέπει να γίνεται σε ήσυχο μέρος, έτσι ώστε να έχουμε αυτοσυγκέντρωση. Πρέπει να συναισθανόμαστε ότι θα μιλήσουμε με τον ίδιο το Θεό.
Γράφει ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Προφέρουμε δεκάδες λόγια κι όταν τελειώνει η προσευχή δεν ξέρουμε τι είπαμε. Το σώμα είναι εδώ, ο νους είναι έξω. Μπαίνουμε στο ναό για προσευχή και όταν βγαίνουμε δεν θυμόμαστε τίποτα. Τα χείλη κινούνται, αλλά η ακοή μας δεν ακούει».
Βέβαια η περισυλλογή και η ανάβαση του νου προς τον Θεό δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται τόσο εύκολα. Χρειάζεται συνεχής προσπάθεια για να μπορεί κάθε μας προσευχή να είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Η Λατρεία και η προσευχήΠολλοί υποστηρίζουν πως εφ΄ όσον μπορούμε να συνομιλούμε με τον Θεό παντού και όποτε θέλουμε, δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε στη Θεία Λειτουργία. Η αλήθεια, όμως, είναι πως η Θεία Λειτουργία και όλες οι κοινές λειτουργικές προσευχές μας μαθαίνουν και μας καθοδηγούν στην ατομική μας προσευχή.
Η Θεία Λειτουργία είναι το πιο μεγάλο σχολείο προσευχής. Εκεί μαθαίνουμε πώς:
 - να δοξολογούμε τον Θεό για τη δημιουργία (ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ)
 - να Τον ευχαριστούμε για τις μικρές και μεγάλες Του ευεργεσίες  (ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ)
 - να Τον παρακαλούμε για όλα τα θέματα της ζωής μας  (ΙΚΕΣΙΑ) με σωστό και θεολογικό τρόπο (εφ΄ όσον χρησιμοποιούμε τα σοφά λόγια των Πατέρων της Εκκλησίας) χωρίς να ζητάμε ανόητα πράγματα που αφορούν αποκλειστικά το δικό μας όφελος.

Με τη Θεία Λατρεία:
– συνδεόμαστε με όλη την Παράδοση της Εκκλησίας, αφού προσευχόμαστε στον ίδιο τόπο και με τα ίδια λόγια που προσευχήθηκαν οι Πατέρες μας και όλες οι προηγούμενες γενιές.
– επικοινωνούμε με τους γύρω μας και αισθανόμαστε πως όλοι έχουμε κοινούς στόχους στη ζωή. Δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον Θεό αν δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε πρώτα με το συνάνθρωπό μας.
Επειδή, λοιπόν, τα πλεονεκτήματα της Λατρευτικής Προσευχής είναι πολλά και επειδή ο άνθρωπος δεν θα βρει μόνος του ποτέ λύση στο πρόβλημα τι πρέπει να λέει στις προσευχές του, η Εκκλησία μας συνιστά κάποιες ακολουθίες που μπορούμε να τις λέμε και στα σπίτια μας:
Πρωί : Πρωινή προσευχή ή Ακολουθία του Όρθρου
Μεσημέρι : Προσευχή προ του φαγητού / Προσευχή μετά το φαγητό
Βράδυ : Προσευχή προ του δείπνου / Προσευχή μετά το δείπνο / Ακολουθία Μικρού Αποδείπνου

Κάποιοι συνηθίζουν να διαβάζουν περιστασιακά και τις εξής Ακολουθίες:
- Ακολουθία του Εσπερινού
- Χαιρετισμοί της Θεοτόκου
- Μικρή Παράκληση στην Παναγία
- Μεγάλη Παράκληση στην Παναγία
- Παρακλήσεις σε διάφορους Αγίους
- Ακολουθία Θείας Μετάληψης (πριν τη Θεία Κοινωνία)
- Ευχαριστία μετά τη Θεία Μετάληψη (μετά τη Θεία Κοινωνία)

Η Κυριακή προσευχή
Το «Πάτερ ημών» είναι η πιο γλυκιά και περιεκτική προσευχή. Είναι απλή, κατανοητή σε όλους και εξαντλεί όλα τα αιτήματα που μπορεί να απευθύνει ο άνθρωπος στο Θεό. Την έφτιαξε ο ίδιος ο Χριστός και μας την προσέφερε σαν δώρο. Είναι λοιπόν θεοπαράδοτη και γεμάτη θεία σοφία.

Όταν διαβάζεις το Ευαγγέλιο, ο Θεός μιλάει σε σένα.
Όταν προσεύχεσαι, εσύ μιλάς στο Θεό.
Όταν λες το «Πάτερ ημών» εσύ μιλάς στο Θεό και ο Θεός μιλάει σε σένα.
Άγιος Αυγουστίνος

Δόξα του Θεού είναι ο άνθρωπος ο ζωντανός. Και «ζωντανός» άνθρωπος είναι μόνο εκείνος, που στρέφει τα μάτια του προς το Θεό.
Άγιος Ειρηναίος

Τι είναι η βασκανία, το "μάτι"; Γιατί κάποιος μπορεί να "ματιάσει" και κάποιος άλλος όχι;

Η Εκκλησία μας δέχεται τη βασκανία, δηλαδή την επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρεί έργο του διαβόλου. Σχετίζεται κυρίως με τον φθόνο και την ζήλεια.

Γι' αυτό και η ευχή κατά της βασκανίας (που διαβάζεται μόνο από Ιερέα) λέει μεταξύ άλλων: «Απόστησον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσα επιβουλήν, περιέργειαν τε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν των φθονερών ανθρώπων από του δούλου σου (όνομα) και ή υπο ωραιότητος ή ανδρείας ή ευτυχίας ή ζήλου ή και φθόνου βασκανίας συνέβη...».

Υπογραμμίζουμε και πάλι πως η Ευχή κατά της βασκανίας είναι Ευχή της Εκκλησίας μας που διαβάζεται στον πιστό από τον Ιερέα και μόνο από τον Ιερέα. Κάθε άλλη "μέθοδος" δεν είναι αποδεκτή από την Εκκλησία μας και μόνο υπαγωγή στον διάβολο μπορεί να σημαίνει!

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας αποδίδουν το μάτι σε "δαιμόνιο".

Αυτός που ματιάζει μεταδίδει αρνητική ενέργεια "δια της οράσεως".

Αυτός που ματιάζει συνήθως απέχει από την Εκκλησία και τα Μυστήρια της.

Δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων, δεν κάνει τον Σταυρό του ή ανήκει συμβατικά στο Σώμα της Εκκλησίας, δεν μετέχει συνειδητά στα Μυστήρια της: «ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσί με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄ εμού» (Ματθ. ιε,8).

Όσο και αν ακούγεται άσχημα, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, η αποχή και η απομάκρυνση από το θείο δρόμο μόνο πόρτες στον διάβολο ανοίγει με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.

Ο καθένας από εμάς λοιπόν, ας εξετάσει τον εαυτό του σχετικά με την ειλικρινή συμμετοχή του στα Μυστήρια και γενικότερα στη ζωή της Εκκλησίας και ας ασφαλίσει τον εαυτό του με το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου, που είναι ο Σταυρός.