Ο άνθρωπος παιδιά μου βρέθηκε να ζει σε αυτόν τον πλανήτη.
Ένα νέο δημιούργημα
του Θεού στο απέραντο σύμπαν ,που όμως μόλις είχε εξοστρακιστεί από τον κόσμο
του Δημιουργού του ,λόγω της παρασπονδίας του στον Ουρανό όπου αρχικά
κατοικούσε.
Γνωστά σε όλους τα γεγονότα και η εξέλιξη. Και έτσι βρέθηκε
όπως είπα να κατοικεί εδώ. Στην Γη , όπως ονομάζουμε αυτό το άστρο στο σύμπαν.
Βιώνοντας την δεύτερη ευκαιρία που έδωσε ο Δημιουργός μας
στο δημιούργημα του. Τον άνθρωπο.
Στην αρχή ο άνθρωπος κοντά στον Θεό τα είχε όλα. Στην γη
όμως ξεκινούσε πάλι από την αρχή . Χωρίς την ασφάλεια και τα πλούτη του
ουρανού.
Ο άνθρωπος του ουρανού είχε υπερεκτιμήσει την αξία του, την
δύναμη του, τις ικανότητες του , και θεώρησε δεδομένα όλα όσα του είχε
προσφέρει ο Θεός.
Και θέλησε να αποκτήσει και όσα του είχαν απαγορευτεί εξ
αρχής. Θέλησε να αποκτήσει την γνώση του σύμπαντος. Θέλησε να αποκτήσει την
γνώση του Δημιουργού του. Ήθελε να γίνει Θεός και αυτός ,πάνω από τον Θεό.
Ένα τέλειο δημιούργημα που όμως λειτούργησε λάθος. Γιατί;
Γιατί του είχαν δοθεί τα πάντα χωρίς κόπο και αγώνα, και έτσι δεν μπορούσε να
εκτιμήσει τι είχε στα χέρια του.
Και ούτε ο Θεός δεν περίμενε τέτοια αχαριστία ή βλακεία αν
θέλετε.
Η συμπεριφορά του τότε, μας θυμίζει σήμερα την συμπεριφορά
ενός παιδιού της σημερινής εποχής, με πλούσιους γονείς, που είχε στην ζωή του
ότι επιθυμούσε, χωρίς να αγωνιστεί και να κοπιάσει για να τα αποκτήσει.
Του χαρίστηκαν, τα χόρτασε και θέλει και άλλα. Και πάντα θα
θέλει και άλλα και άλλα, χωρίς ποτέ να καταλάβει την αξία των όσων ζητά και
αποκτά.
Γίνεται ,αυτό πού λέμε, ένα κακομαθημένο παιδί, που χωρίς τα
πλούτη των γονιών του είναι ανήμπορο να σταθεί στον κόσμο αυτό δημιουργικά.
Και κάποια στιγμή ,θα θελήσει με τον ένα η τον άλλο τρόπο να
βάλει χέρι και στην περιουσία των γονιών του, όταν αυτοί γεράσουν και είναι
ανήμποροι, την οποία θα κατασπαταλήσει ανόητα και πολύ πιθανόν να τελειώσει την
ζωή του πολύ, μα πολύ δυστυχισμένο, γεμάτο πάθη και αδυναμίες, και στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς
λεφτά. Αφού ποτέ δεν έμαθε την αξία τους.
Το ίδιο που έκαναν και οι πρωτόπλαστοι.
Τους χαρίστηκαν τα κλειδιά του ουρανού, και αυτοί θέλησαν να
πάρουν και τις πόρτες.
Τώρα ο Δημιουργός είχε ένα μεγάλο δίλημμα .Να καταστρέψει
τούτο το πλάσμα; Η να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία , αλλά με άλλες συνθήκες
και προϋποθέσεις.
Και με την αγάπη του προτίμησε την δεύτερη ευκαιρία.
Αν τόσο πολύ την γνώση αναζητάς άνθρωπε, και δεν μπορείς να
περιμένεις την κατάλληλη ώρα που η γνώση θα γινόταν δική σου έτσι κι αλλιώς,…….
γνώση θα πάρεις.
Αλλά όχι χάρισμα πλέον. Θα πάρεις την γνώση μέσα από
εμπειρίες και δοκιμασίες που θα γνωρίσεις από εδώ και πέρα αγωνιζόμενος . Θα
έχεις το χάρισμα όμως της ελεύθερης βούλησης, για να μπορείς να κάνεις αυτό που
εσύ θα θεωρείς σωστό για να επιβιώσεις, χωρίς να επεμβαίνει ο δημιουργός σου.
Δικές σου οι επιλογές, δικές σου και οι συνέπειες.
Τώρα πλέον ο άνθρωπος με τον ιδρώτα του προσώπου του θα
επιβίωνε και θα πορευόταν.
Μόλις ξεκινούσε το οδυνηρό ταξίδι της επιστροφής στον
ουρανό, μέσα από ένα ατέλειωτο μονοπάτι ,γεμάτο εμπόδια και αντιξοότητες, που
συνεχίζεται έως και τις ημέρες μας. Γεμάτο δοκιμασίες , τις οποίες θα πρέπει να
ξεπεράσει ,να δυναμώσει, και να εξελιχθεί. Δοκιμασίες όμως που δεν του βάζει ο
Θεός, αλλά οι ίδιες του οι επιλογές και αποφάσεις. Οι αδυναμίες του, τα πάθη
του και τα ένστικτά του.
Ο άνθρωπος πασχίζει πλέον για την γνώση που ζητάει. Πρέπει
να αναπτύξει αξίες και πνευματικότητα . Αυτά τα δύο στοιχεία είναι αυτά που θα
του προσφέρουν το εισιτήριο που θα χρειαστεί για την επάνοδο του στον κόσμο του Θεού.
Από γενιά σε γενιά γίνεται και ποιο έξυπνος, πιστεύοντας ότι
από γενιά σε γενιά πλησιάζει όλο και περισσότερο στην γνώση. Μα η αλήθεια
παιδιά μου είναι ,ότι από γενιά σε γενιά ,όλο και απομακρύνεται από αυτήν.
Έχω πει πολλές φορές, ότι ο κάθε ένας από εμάς θα λάβει την
γνώση που αντέχει ,και μπορεί να διαχειριστεί.
Και εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι άλλο η εξυπνάδα και
άλλο η γνώση. Μπορεί να γινόμαστε ποιο έξυπνοι ,αλλά ο τρόπος που
χρησιμοποιούμε αυτή την εξυπνάδα , θα κάνει την διαφορά για την κατάκτηση της γνώσης,
και η διαχείριση της γνώσης μέσα στην
καθημερινότητα της ζωής μας, θα επιφέρει
τελικά την πνευματική μας εξέλιξη.
Αυτό δηλαδή που θα πρέπει να είναι ο στόχος μας κατά το
πέρασμα μας από αυτή την ζωή. Η πνευματική μας εξέλιξη. Το εισιτήριο για την επιστροφή μας στον κόσμο του Θεού.
Αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα ζώα και μας καθιστά μοναδικούς σε όλο
το σύμπαν. Το πνεύμα μας.
Με αυτήν την προοπτική λοιπόν βρέθηκε ο άνθρωπος να κατοικεί
σε αυτόν τον πλανήτη .Εξόριστος από τον κόσμο του Θεού, έως ότου εξελιχθεί
πνευματικά και δικαιωματικά πλέον χτυπήσει κάποτε την πόρτα του Θεού ,σαν άξιο πνεύμα,
για να επανέλθει ξανά στον κόσμο του.
Έχοντας μάθει το μάθημα του και έτοιμος τώρα να δεχτεί την
γνώση του Ουρανού , που κάποτε προσπάθησε να κλέψει.
Ένας μικρός Θεός πλέον ,που ξαναγυρνά στον κόσμο στον οποίο
προοριζόταν από την αρχή ,για να συμμετέχει και αυτός ενεργά και δημιουργικά
στο έργο του Θεού. Στην αρμονική λειτουργία και ισορροπία του Σύμπαντος.
Σαν σχέδιο ακούγεται υπέροχο όλο αυτό. Στην πράξη όμως όλοι
σπάμε τα μούτρα μας. Τραγικό.!!!!!!!!
Βλέπεται όλοι μας κάποτε θέλουμε να πάμε κοντά στον Θεό, και
να είμαστε μαζί του για μια αιωνιότητα. Μα αυτό παιδιά μου προϋποθέτει έναν δύσκολο
αγώνα ,που ελάχιστοι από εμάς θέλουν να συμμετέχουν.
Οι περισσότεροι από εμάς λιποτακτούμε ύστερα από τις πρώτες
μάχες και δοκιμασίες. Μας είναι ευκολότερο να ικανοποιούμε τα ένστικτα μας ,από το να αγωνιστούμε για να
αναπτύξουμε πνευματικότητα.
Και έτσι χωρίς να το έχουμε καταλάβει καλά καλά ,βρεθήκαμε
να ζούμε ,όπως ακριβώς ζει μια αγέλη ζώων.
Σχηματίσαμε την αγέλη των ανθρώπων. Και ζούμε μέσα σε αυτήν,
κάνοντας ότι ακριβώς κάνουν και τα ζώα στις δικές τους αγέλες. Ικανοποιώντας
μόνο τα ένστικτά μας και τίποτε άλλο.
Κοιμόμαστε ξύπνιοι και ονειρευόμαστε ότι με αυτόν τον τρόπο
ζωής, υπάρχει περίπτωση κάποτε να βρεθούμε ξανά στον Παράδεισο.
Θέλουμε να είμαστε οι πρώτοι στην αγέλη μας, όπως και τα
ζώα.
Τσακωνόμαστε και σκοτωνόμαστε για την επίτευξη αυτού του στόχου.
Όπως και τα ζώα.
Αρπάζουμε από το στόμα του άλλου το φαγητό του για να
χορτάσουμε εμείς. Όπως και τα ζώα.
Κάνουμε επίδειξη του εαυτού μας _ βλέπε φιγούρα_ και των
αποκτημάτων μας. Όπως τα ζώα.
Καταρρίπτουμε κάθε κανόνα λογικής και ηθικής για την εύρεση ενός
ερωτικού συντρόφου. Όπως και τα ζώα.
Ζούμε παιδιά μου αποκλειστικά και μόνο για να ικανοποιούμε
τα ένστικτά μας και τίποτε άλλο. Όπως ακριβώς και τα ζώα.
Και εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, κανείς από εμάς δεν παράγει
πνευματικότητα. Κανείς δεν τρέφει το πνεύμα του.
Και ξεχνάμε όπως έχω ξαναπεί ,ότι στο τέλος του ταξιδιού μας
από αυτήν την ζωή, αυτό που θα πάει στον ουρανό, αυτό που τελικά θα πάρουμε
μαζί μας ,είναι το πνεύμα μας.
Και θα πάει δυστυχώς χωρίς αποσκευές ,αφού όλα αυτά με τα
οποία ασχοληθήκαμε όσο ζούσαμε, και τροφοδοτούσαμε ,είναι αυτά που θα μείνουν
πίσω άχρηστα για τον κόσμο του ουρανού.
Γιατί περάσαμε δυστυχώς την ζωή μας μέσα στην αγέλη των
ανθρώπων, αντιγράφοντας ακριβώς ότι κάνουν και τα ζώα στις δικές τους αγέλες.
Χωρίς να αναπτύξουμε νόηση, καλοσύνη, αξίες, πνευματικό
περιεχόμενο, και το κυριότερο αν θέλετε, χωρίς να καταλάβουμε τι θα πει αγάπη.
Τι θα πει προσφορά, θυσία , και τέλος τι θα πει πίστη.
Τολμάμε να λέμε ότι είμαστε Χριστιανοί, προσβάλοντας τον
ίδιο τον Χριστό λέγοντας αυτό, την ίδια στιγμή που ξεχνώντας τις διδασκαλίες
του, σκοτώνουμε ανθρώπους στο όνομα του Χριστού,χωρίς καμία συνείδηση καταστρέφουμε
ανθρώπων ψυχές και σώματα, κλέβοντας, εξαπατώντας , κατακρίνοντας και κουτσομπολεύοντας
τους συνανθρώπους μας, σκοτώνοντας για ένα κομμάτι ψωμί, ανεβαίνουμε στην
κοινωνία πατώντας επί πτωμάτων , εκμεταλλευόμαστε την καλοσύνη τους, και σαν τα
ζώα τρώμε ο ένας τον άλλο για την δική μας επιβίωση και μόνο.
Και εμείς ειδικά που λέμε ότι είμαστε οι καλοί Χριστιανοί, ενώ
κάνουμε όλα όσα ανέφερα πριν, με μερικές μετάνοιες στην εκκλησία νομίζουμε ότι
εκπληρώσαμε την υποχρέωση μας προς τον Χριστό, κάνοντας όνειρα για την θέση που
μας περιμένει στον Παράδεισο.
Κυνηγώντας και ικανοποιώντας αποκλειστικά μόνο τα ένστικτα μας.
Ζώντας ( αν αυτό μπορεί να ονομαστεί ζωή) μέσα στην αγέλη
των ανθρώπων ,όπως ακριβώς τα ζώα. Το μόνο που παράγουμε είναι δυστυχία και
κοπριά.
Ξεχνώντας ότι εμείς που λέμε ότι είμαστε καλοί Χριστιανοί,
πρέπει με το παράδειγμα της ζωής μας ,να δείχνουμε στους άλλους ότι το λιγότερο
,έχουμε καταλάβει τις διδασκαλίες του Χριστού και τις εφαρμόζουμε στην
καθημερινότητα μας.
Ξεχνώντας ότι ο κάθε ένας από εμάς είναι και ένας μικρός
Απόστολος του Χριστού.
Κάνουμε όνειρα για Παράδεισο. Και αρνούμαστε πεισματικά να
ξυπνήσουμε επιτέλους από την ουτοπία που ζούμε , να εγκαταλείψουμε την αγέλη
των ανθρώπων ,και να μπούμε στο μονοπάτι που οδηγεί στο Φως του Χριστού.
Την πρώτη φορά χάσαμε τον Παράδεισο προδίδοντας την
εμπιστοσύνη του Θεού.
Χωρίς να αξιοποιήσουμε την Δεύτερη ευκαιρία που μας δόθηκε,
αυτήν την φορά χάνουμε τον Παράδεισο επειδή προδίδουμε καθημερινά τον Χριστό
και τις διδασκαλίες του.
Ξεχνώντας ότι κανείς δεν θα πάει στον Πατέρα αν πρώτα δεν
περάσει και εγκριθεί από τον Υιό.
Πότε επιτέλους θα μάθουμε; Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε; Με
ψέματα κάνεις ποτέ δεν μπήκε στον Παράδεισο. Και ούτε ποτέ θα μπει.
Πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε; Πότε θα πάψουμε να υπηρετούμε
τα ένστικτά μας και μόνο; Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε και υιοθετήσουμε αυτά
που λένε τα ιερά μας βιβλία;
Πρέπει παιδιά μου να δραπετεύσουμε από την αγέλη των
ανθρώπων.
Πρέπει να αναπτύξουμε στο πνεύμα μας τέτοια ποιότητα που δικαιωματικά
όταν κάποτε χτυπήσει την πόρτα του
Ουρανού, να του ανοιχτεί διάπλατα για να περάσει μέσα.
Δυστυχώς γνωρίζω πολύ καλά, ότι ενώ αρκετοί που με
ευχαρίστηση τόση ώρα μπορεί να διαβάζουν αυτά που γράφω, να συγκινούνται η να
έχουν μια μικρή αφύπνιση , ύστερα από λίγες ώρες δεν θα έχουν συγκρατήσει
τίποτε από αυτά που είπα.
Θα συνεχίσουν την ζωή τους ,χωρίς να έχουν πάρει την απόφαση
να αλλάξουν ρότα στην πορεία τους. Βλέπεται το καλό θέλει αγώνα. Και ενώ όλοι μας
θέλουμε κάποτε να μπούμε στον Παράδεισο, δυστυχώς πολλοί ελάχιστοι έχουμε την
θέληση να αγωνιστούμε για αυτόν τον σκοπό.
Αυτό όμως εμένα δεν είναι δυνατόν να με σταματήσει. Θα
προσπαθώ και θα προσπαθώ όσο ο Θεός μου επιτρέπει. Βλέπεται έχω βάλει πολύ
χαμηλά τον πήχη της αποστολής μου.
Θα είμαι ευχαριστημένος αν μέσα από αυτά που σας λέω
,καταφέρω να σώσω μόνο μία ψυχή. Και εύχομαι αυτή η ψυχή που τελικά θα σώσω, να
είναι η δική σου ψυχή παιδί μου ,που αυτή την στιγμή ακούς αυτήν την ομιλία.
Πιστέψτε με όταν σας λέω. Δεν θα υπάρξει και τρίτη ευκαιρία.
Μετά το τέλος της Δεύτερης για τον κάθε ένα από εμάς ευκαιρίας, ακολουθεί ο
Θερισμός.
Να έχετε την ευλογία μου παιδιά μου.
Καλόν αγώνα.
.
