ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞΥΠΝΟΙ

Παρατηρώντας, μελετώντας και σπουδάζοντας τους ανθρώπους,{κάτι που μου άρεσε να κάνω από πολύ μικρός} μπορώ να πω ότι έμαθα πάρα πολλά.

Το να σπουδάζεις τον άνθρωπο ,{όπως σπουδάζουμε ένα οποιοδήποτε άλλο μάθημα}, με σκοπό να τον αναλύσεις , να προβληματιστείς με αυτόν, να αντιληφτείς τα μυστήρια της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα του, και τέλος ,αν καταφέρεις να τον καταλάβεις, να τον εξηγήσεις, και να τον μάθεις, πιστεύω ότι είναι η ποιο σοβαρή σπουδή που μπορεί να αποκτήσει κάποιος.

Η ποιο χρήσιμη μάθηση για την ζωή του.

Βλέπετε επάνω στον άνθρωπο ,και την συμπεριφορά του, εκφράζονται σχεδόν όλες οι επιστήμες και τα μυστικά του σύμπαντος.

Οπότε αν έχουμε μάθει τον άνθρωπο, μας είναι πιθανόν ποιο εύκολο ,να κατανοήσουμε και οποιαδήποτε άλλη γνώση, ή έστω να την πλησιάσουμε αρκετά.

Αρκεί να μπορούμε όταν κοιτάμε, να βλέπουμε πραγματικά τι υπάρχει εκεί, και όχι την πρώτη εικόνα που μας παρουσιάζεται.

Παρατηρώντας λοιπόν τους ανθρώπους, σύντομα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι ο κάθε ένας από εμάς, στην εξέλιξη της ζωής του ,θα έχει αποκτήσει διαφορετικές γνώσεις, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική ποιότητα, έκφραση, κοινωνική μόρφωση και τρόπους συμπεριφοράς, και τέλος, διαφορετικό χαρακτήρα και πιστεύω.

Έτσι όταν έρθει ή ώρα κάποιος να πάρει μια απόφαση ,σχετικά με κάποιο θέμα που τον απασχολεί, πάντα η επιλογή του θα είναι διαφορετική από οποιονδήποτε άλλο, αφού θα έχει βασιστεί στις δικές του γνώσεις, που είναι πάντα διαφορετικές από των άλλων.

Ακόμα και αν λόγω εκπαίδευσης , έχει μάθει να ενεργεί συντεταγμένα, ακολουθώντας μια κοινή γραμμή που έχει καθοριστεί από την εκπαίδευσή του, πάλι θα βρεθούν διαφορές στον ακριβή τρόπο εκτέλεσης της απόφασης που πήρε, από κάποιον άλλο.

Τώρα. Από το αποτέλεσμα της ενέργειας του, συνηθίζουμε να τον χαρακτηρίζουμε έξυπνο άνθρωπο ή όχι.

Κατά την γνώμη μου λάθος. Λάθος να του προσάπτουμε εξυπνάδα ή όχι ,στην απόφασή που πήρε, από την στιγμή που κρίνουμε από το αποτέλεσμα και μόνο.

Τις περισσότερες φορές θα έχουμε διαπιστώσει όλοι μας, ότι το αποτέλεσμα μιας επιλογής μας, άσχετα αν πιστεύουμε ότι επιλέξαμε σωστά, εξαρτάτε από πολλούς αστάθμητους παράγοντες, τους οποίους με τίποτα δεν μπορούμε να προβλέψουμε από πριν.

Αυτό που πολλοί από εμάς ονομάζουμε τύχη.

Οπότε ,το να κρίνουμε αυστηρά και μόνο από το αποτέλεσμα, αν κάποιος ενήργησε έξυπνα ή όχι, πολλές φορές θα μας οδηγήσει σε λάθος συμπέρασμα.

Και πολλές φορές πάλι, θα αδικήσουμε τον εαυτό μας, κατηγορώντας τον ότι δεν ενήργησε έξυπνα, παίρνοντας κάποια απόφαση, ενώ στην πραγματικότητα η αποτυχία μας δεν θα οφείλετε στην έλλειψη εξυπνάδας στην κίνηση που κάναμε, αλλά σε διάφορα τυχαία γεγονότα και απρόβλεπτες καταστάσεις  ,που επηρέασαν την πορεία του εγχειρήματος μας.

Αν  προχωρήσω λίγο περισσότερο, το θέμα αυτό, θα πρέπει να πω, ότι τελικά όλοι οι άνθρωποι , ο κάθε ένας από την δική του πλευρά ,σωστά πιστεύουμε ότι είμαστε έξυπνοι.

Έχω πει ότι ο κάθε άνθρωπος τελικά, θα αποκτήσει την γνώση που μπορεί να διαχειριστεί.

Άσχετα αν είναι από τον Θεό δοσμένη η γνώση αυτή, ή είναι γνώση που ο κάθε ένας μας αντιλήφθηκε, επεξεργάστηκε ,καλλιέργησε και τέλος απέκτησε από τις δικές του ικανότητες και την αντίληψη του, ή γνώση αυτή για τον κάθε ένα από εμάς ,είναι η γνώση που ο εγκέφαλος του άντεξε να κατανοήσει ,και τέλος να υιοθετήσει και να την διαχειρίζεται προς όφελος του.

Αισθάνεται πλήρης. Αισθάνεται, αυτό που λέμε ,έξυπνος.

Γιατί από την στιγμή που δεν μπορούσε να κατανοήσει και να διαχειριστεί επί πλέον αντίληψη και γνώση, αυτή που έχει, είναι κατά την γνώμη του, η μόνη γνώση που υπάρχει.

Έφτασε τα όρια του, και δεν μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχουν και άλλα πολλά όρια.

Αυτός αισθάνεται έξυπνος.

Άσχετα αν ο διπλανός του έχει, και μπορεί να διαχειριστεί πολύ περισσότερη γνώση από αυτόν, και άρα θα λέγαμε ότι αυτός είναι ο έξυπνος, και άσχετα πάλι εάν ο διπλανός του διπλανού του, έχει και μπορεί να διαχειριστεί πολύ περισσότερη γνώση, από τον προηγούμενο διπλανό και πάει λέγοντας, γιατί όσο θα υπάρχει κάποιος άλλος διπλανός, πάντα θα υπάρχει και κάποιος άλλος ,εξυπνότερος από τον προηγούμενο.

Όλοι λοιπόν αυτοί οι διπλανοί του διπλανού, και εμείς μαζί, από την στιγμή που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ,την επί πλέον γνώση του άλλου, νομίζουμε ότι εμείς ξέρουμε τα πάντα ,και άρα εμείς είμαστε οι έξυπνοι.

ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞΥΠΝΟΙ ΛΟΙΠΟΝ.!!!!!!!!!!!

Σύμφωνα με όλα όσα προείπα.

Μεταξύ μας όμως, αυτό που κάνει την διαφορά, είναι ή αντίληψη του κάθε ενός από εμάς.

Δέκα άνθρωποι μπορεί να κοιτάζουν το ίδιο τοπίο ή την ίδια
εικόνα, και οι δέκα να αντιλαμβάνονται διαφορετικά αυτά που βλέπουν.

Αυτά που για κάποιους θεωρούνται αυτονόητα, για κάποιους άλλους ούτε που λαμβάνονται υπ’ όψιν.

Ένα μικρό παράδειγμα. Οδηγά κάποιος το αυτοκίνητό του, σε μια τελείως έρημη περιοχή. Γύρω του και όπου φτάνει το μάτι του, σε ακτίνα χιλιομέτρων δεν υπάρχει τίποτα.  

Και ξαφνικά βλέπει καμιά εικοσαριά κότες να βόσκουν σε ένα χωράφι δίπλα σε έναν γκρεμό. Τις είδε.

Τις θεώρησε μέρος του τοπίου, αφού είναι στην φύση και συνέχισε.

Σε λίγο περνά και ένα άλλο αυτοκίνητο από το ίδιο σημείο. Και αυτός ο οδηγός ,όπως ο προηγούμενος ,βλέπει τις κότες δίπλα στον γκρεμό στην μέση του πουθενά.

Μόνο που αυτός αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται διαφορετικά την εικόνα που είδε.

Τι γυρεύουν οι κότες στην μέση του πουθενά, όταν σε ακτίνα χιλιομέτρων δεν υπάρχει ούτε σπίτι, ούτε τίποτα άλλο που να κατοικεί κάποιος άνθρωπος.;

Σταματάει το αμάξι, πλησιάζει τις κότες, και βλέπει στον γκρεμό ένα αγροτικό αυτοκίνητο να έχει πέσει ,και τον οδηγό τραυματισμένο έξω από το αμάξι να ζητά βοήθεια.

Ο άνθρωπος αυτός θα σωθεί , επειδή ο δεύτερος οδηγός, ενώ είδε και αυτός την ίδια εικόνα που είχε δει και ο πρώτος, είχε διαφορετικό βαθμό αντίληψης και επεξεργάστηκε αυτό που έβλεπε, καταλήγοντας σε κάποιο συμπέρασμα.

Ότι οι κότες δεν κολλάνε στην εικόνα του τοπίου. Και κάτι άλλο θα έπρεπε να συμβαίνει.

Τι είναι η αντίληψη; Θα έλεγα ότι είναι η σωστή ανάλυση και επεξεργασία των πληροφοριών που μας παρέχουν οι αισθήσεις μας.

Οι αισθήσεις μας υπάρχουν για να μας ενημερώνουν σε γενικές γραμμές ,για το που βρισκόμαστε ,και τι συνθήκες επικρατούν εκεί που βρισκόμαστε.

Τις πληροφορίες τώρα αυτές , τις επεξεργάζεται η αντίληψή μας ,και ο κάθε ένας από εμάς, ανάλογα με τις γνώσεις, την πείρα  και την καλλιέργεια που έχει  ,{βλέπε εξυπνάδα},θα καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα για το πώς θα ενεργήσουμε στις συνθήκες που επικρατούν εκεί.

Για αυτό είπα ότι όλοι είμαστε έξυπνοι. Ανάλογα με την γνώση που μπορούμε να διαχειριστούμε, όλοι θα καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

Η αντίληψη όμως είναι αυτή που θα έχει κάνει την διαφορά.

Άλλα αντιλαμβάνεται ο ένας και άλλα ο άλλος.

Και ο κάθε ένας από εμάς καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα , ανάλογα με το τι έχει αντιληφθεί.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά ,τόση ώρα; Που θέλω να καταλήξω;

Θα καταλήξω στο ότι, αφού με τα παραδείγματα που έδωσα ποιο πριν, έχουμε καταλάβει ότι ο κάθε ένας άνθρωπος έχει διαφορετική αντίληψη από τον άλλο, και ότι σε αυτά που εμείς αντιλαμβανόμαστε ,κάποιος άλλος μπορεί να έχει αντιληφθεί πολύ περισσότερα , τότε , αφού όλοι θέλουμε να είμαστε έξυπνοι, και αφού όλοι είμαστε έξυπνοι τελικά σύμφωνα με αυτά που έλεγα πριν, αν θέλουμε να φέρουμε τον τίτλο του έξυπνου δικαιωματικά ,και όχι συμπερασματικά όπως το παρουσίασα εγώ, τότε ……… θα πρέπει να πάψουμε να υποτιμάμε τους άλλους.!!!!!!!!!!!

Στην ζωή μου δεν συνάντησα ποτέ, έναν πραγματικά έξυπνο άνθρωπο, να λέει και να καυχιέται ότι είναι έξυπνος.!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καλό είναι λοιπόν, να μην μας ενδιαφέρει και τόσο πολύ, αν είμαστε έξυπνοι ή όχι, και να αντιληφθούμε ότι εκτός από εμάς ,υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι.

Και ναι……… μπορεί να είναι και ποιο έξυπνοι από εμάς, και ποιο όμορφοι, και ποιο καλοί.

Και να βγάλουμε τον εαυτό μας από την θέση που τον έχουμε τοποθετήσει.

Στο κέντρο του σύμπαντος.

Ας δούμε και τι υπάρχει γύρω μας ,εκτός από εμάς.

Και ας προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε στον πραγματικό κόσμο.

Εγκλωβισμένοι στον κόσμο μας,{ έναν κόσμο που φτιάξαμε εμείς για εμάς, στον οποίο είμαστε οι αρχηγοί του κόσμου ετούτου} δεν νοιαζόμαστε καθόλου για τους άλλους.

Ούτε που τους λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας. Εμείς είμαστε οι έξυπνοι και αυτοί οι χαζοί.

Εμείς είμαστε οι όμορφοι και αυτοί οι άσχημοι. Εμείς είμαστε οι ταλαντούχοι και αυτοί είναι οι ατάλαντοι. Και πάει λέγοντας.

Πάντα εμείς είμαστε στο ανώτερο σκαλοπάτι. Αυτοί δεν υπάρχουν……

Και όμως……… υπάρχουν παιδιά μου.

Μιλάς με κάποιον ,και θεωρείς ότι σου είναι εύκολο να τον πάς εκεί που θέλεις, να τον κοροϊδέψεις, να του πεις ψέματα και να τον ξεγελάσεις.

Και θεωρείς βέβαια ,ότι αυτός δεν μπορεί να σε καταλάβει όταν τον δουλεύεις.

Βλέπεις απέναντί σου ένα κεφάλι. Ούτε που μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να συμβαίνει εκεί μέσα.

Ούτε που φαντάζεσαι τι σκέψεις μπορεί να κάνει αυτός. Τι ικανότητες μπορεί να έχει.

Μπορεί να σε έχει καταλάβει από χιλιόμετρα.

Να ξέρει τι θα πεις πριν ακόμα ανοίξεις το στόμα σου.  Και να απολαμβάνει την προσπάθεια που κάνεις να τον κοροϊδέψεις.

Και εσύ που θαρρείς πως είσαι το κέντρο του σύμπαντος, να είσαι ο ανόητος εκείνη την στιγμή.

Γιατί; Γιατί τον υποτίμησες.!!!!!!

Το θεώρησες δεδομένο ότι εσύ είσαι ποιο έξυπνος από αυτόν.

Ότι αυτός δεν μπορεί να σε καταλάβει. Και αποχωρώντας από την συζήτηση εσύ φεύγεις με την αίσθηση ότι είναι βλάκας και τον κατάφερες, ενώ αυτός μένει με την πικρή εντύπωση, ότι συνάντησε άλλο ένα ανθρωπάκι.

Έχω ξαναπεί παιδιά μου. Όλα είναι ενέργεια. Η αγάπη του Θεού είναι ενέργεια. Εμείς την ονομάζουμε ευλογία.

Και όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι με αυτήν την ενέργεια μεταξύ μας, αλλά και με τον Θεό.

Οι σκέψεις μας είναι ενέργεια. Τα συναισθήματα μας είναι ενέργεια.

Τα πάντα είναι ενέργεια. Οι συχνότητες της ενέργειας όμως, είναι διαφορετικές κατά περίσταση.

Και ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε, ποιος πιάνει τις συχνότητες μας, και ποιος όχι.

Για αυτό ας είμαστε επιφυλακτικοί με τον απέναντι. Μην υποτιμάμε κανέναν.

Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος με ποια ενέργεια μιλάς.!!!!!!!!!!

 Να είστε ευλογημένοι και αληθινοί.

Πατήρ Φανούριος

AIVALON.Η γη της αναγέννησης του ανθρώπου.Ας ελευθερώσουμε σήμερα έναν άνθρωπο. ΕΣΕΝΑ

Ξυπνάμε κάθε πρωί ,λίγο η πολύ μπερδεμένοι, από το βραδινό μας ταξίδι στον κόσμο των ονείρων.

Εκεί όπου κάθε βράδυ, οι σκέψεις και οι ανησυχίες μας ,αλλά και τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών, γίνονται εικόνες και σαν κινηματογραφική ταινία, μας προβάλλονται σε μια προσπάθεια του εγκεφάλου μας να αποτοξινωθεί από αυτές η ψυχή μας, ή να μας δώσει κάποιες απαντήσεις ,σε όσους από εμάς ,έχουν την ευαισθησία να τις ακούσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς, δεν θυμούνται τα όνειρα τους την επομένη. Με το που ανοίγουμε τα μάτια μας, σαν να σκεπάζει μια αόρατη κουρτίνα την οθόνη ,όπου γινόταν η προβολή του ονείρου μας, και απομονώνεται από την μνήμη μας.

Σαν να μεταβήκαμε ξαφνικά και απότομα από έναν κόσμο σε έναν άλλο. Για αυτό και αισθανόμαστε συνήθως λίγο μπερδεμένοι με το που ξυπνάμε. Μας παίρνει λίγο χρόνο να επανέλθουμε στον απόλυτο έλεγχο ,και κατανόηση του κόσμου που ζούμε.

Είναι σαν να κάνουμε επανεκκίνηση κάθε πρωί στον εγκέφαλό μας, όπως κάνουμε σε έναν υπολογιστή.

Κατά την διάρκεια του ύπνου μας ο εγκέφαλος μας έκανε το καθήκον του, διώχνοντας τις τοξικές σκέψεις μας ,καθαρίζοντας την ψυχή μας, για να μπορεί να λειτουργήσει σωστά , αυτή, για άλλη μια μέρα προς όφελός μας.

Το βράδυ ισορροπούνε οι ψυχές λοιπόν, όπως λέω και σε ένα ποίημα μου.

Και το πρωί ανανεωμένες κατά το δυνατόν, είναι έτοιμες, θέλοντας και μη, να βγουν από τον κόσμο των ονείρων και να μπουν στον κόσμο αυτό που ζούμε.

Αυτή η ανανέωση της ψυχής ,είναι απαραίτητη και ζωτικής σημασίας, για την υγιή λειτουργία του ανθρώπου.

Αν ο άνθρωπος δεν κοιμηθεί για κάποιες ημέρες, παρουσιάζει έντονα ψυχικά προβλήματα ,και βίαιες κάποιες φορές αντιδράσεις.

Και αν για αρκετό διάστημα ,κάνει ελλιπή ύπνο και σε ακατάστατες ώρες, σίγουρα θα παρουσιαστεί δυσαρμονία στο ενεργειακό του πεδίο ,που σαν αποτέλεσμα θα έχει επίδραση στην σωματική ή ψυχική υγεία του.

Για μια αρμονική λειτουργία ενός ανθρώπου, ό χρόνος του μέσα σε ένα 24 ωρο, πρέπει να ξοδεύεται σε 8 ώρες εργασία, 8 ώρες διασκέδαση και ψυχαγωγία και 8 ώρες ύπνο.

Στους τρελούς ρυθμούς όμως που κυλάει η ζωή μας, και στον αγώνα μας για επιβίωση, δεν νομίζω ότι υπάρχουν αρκετοί ανάμεσα μας, που να ακολουθούν αυτόν το ιδανικό ρυθμό .

Για αυτό λοιπόν, όλο και ποιο πολλοί από εμάς παρουσιάζουμε ψυχικές διαταραχές , κατάθλιψη και άλλες ποιο σοβαρές σωματικές ασθένειες.

Το ανθρώπινο είδος, έχοντας χάσει την επαφή του με τον δημιουργό μας, έχασε την αρμονία του με τον κόσμο του Θεού, και την φύση ,κυνηγώντας λάθος στόχους, μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια για την επιβίωση ,μοιάζει σαν ένα πλήθος που έχει παγιδευτεί μέσα σε ένα μεγάλο γήπεδο, και τρέχουν όλοι πανικόβλητοι να βρουν κάποια έξοδο, χωρίς όμως να ξέρει κανείς που είναι οι πόρτες της διαφυγής.

Απλά τρέχουν εδώ και εκεί χωρίς νόημα και λογική.

Αυτό κάνουμε και εμείς.

Παγιδευμένοι σε έναν ρυθμό ενός τρόπου ζωής, που αντιγράφουμε καθημερινά από τις τηλεοράσεις, και γενικά από τα μέσα ενημέρωσης, υιοθετώντας πρότυπα που δεν μας ταιριάζουν, καταλήγουμε να ζούμε μια ζωή, η οποία μας αγχώνει αφάνταστα, μας κάνει νευρικούς, μας αρρωσταίνει και μας γεμίζει ψυχικές τοξίνες.

Και όταν κάτι άσχημο εκδηλωθεί επάνω μας……… μας φταίει ο Θεός.

Λες και ο Θεός μας έβαλε στην τηλεόραση να βλέπουμε εγκλήματα, αποκεφαλισμούς, τρομακτικά έργα, και ένα σωρό άλλα που τραυματίζουν την γαλήνη ,την ηρεμία και την αρμονία της ψυχής μας , τροφοδοτώντας την με τοξικά ερεθίσματα.

Λες και δεν είχαμε επιλογή να αλλάξουμε κανάλι ,και να δούμε κάτι ευχάριστο, μια κωμωδία, ένα επιμορφωτικό ντοκιμαντέρ, ή κάτι άλλο ψυχαγωγικό.

Λες και ο Θεός βάζει τους ανθρώπους ,να παίζουν με την ώρα μπροστά σε μια οθόνη ηλεκτρονικά παιχνίδια, γεμάτα βία, κακία, και να εκπαιδεύονται πώς να γίνουν δολοφόνοι.

Μπορεί να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει , αλλά με αυτή την ενασχόληση καταστρέφουμε την ποιότητα της ψυχής μας, φορτώνοντας την με κάθε είδους φοβία και κακία.

Τροφοδοτούμε καθημερινά τις ψυχές μας ,με λάθος τροφή.

Η ψυχαγωγία είναι η αγωγή της ψυχής. Η ξεκούραση της, η τροφή της αν θέλετε, η εκπαίδευσή της, η υγιής διαμόρφωση της, η ενέργεια που χρειάζεται για να λειτουργεί αρμονικά ,και προς όφελός μας.

Και βέβαια δεν νομίζω ότι κάποιος από εμάς ,θεωρεί ψυχαγωγία τα τρομακτικά βιντεοπαιχνίδια, τους σκοτωμούς, και τον τρόμο που βλέπουμε καθημερινά στις τηλεοράσεις, την εξαθλίωση ,και τον απόλυτο εξευτελισμό του ανθρώπινου σώματος σαν θέαμα, και την σκόπιμη υποβάθμιση του ανθρώπου ,και την υποβολή της σκέψης του ,σε έναν τρόπο ζωής χωρίς αξίες, και πνευματικά ερεθίσματα.

Η ψυχή του ανθρώπου, ο ίδιος ο άνθρωπος ,μετατρέπεται  με έντεχνα κατευθυνόμενο τρόπο σε ένα φοβισμένο ον ,υποταγμένο στις απαιτήσεις του συστήματος της κοινωνίας . 

Ζώντας μέσα στον φόβο όμως, έρχεται εύκολα η απελπισία, ζώντας μέσα στην απελπισία, έρχεται εύκολα ο τρόμος, ζώντας μέσα στον τρόμο παιδιά μου ,γινόμαστε η τροφή του πονηρού ,και κάθε κακής ενέργειας ,οι τροφοδότες.

Η ψυχή μας έχει γεμίσει με τοξικά ερεθίσματα ,που σιγά σιγά εμποδίζουν την αρμονική με τον Θεό ,και την φύση λειτουργία της.

Έτσι το βράδυ ,απεγνωσμένα προσπαθεί να βρει ,ξανά γαλήνη στον ύπνο μας ,διώχνοντας όλα τα τοξικά που φορτώθηκε μέσα από την διαδικασία  των ονείρων μας.

Και ο Θεός δεν ανακατεύτηκε πουθενά σε όλη αυτή την διαδικασία. Το τηλεκοντρόλ ήταν στο χέρι μας, το κουμπί ήταν στο χέρι μας. Δικές μας οι επιλογές ,δικές μας και οι συνέπειες.

Όταν εκδηλωθούν κάποτε οι ψυχικές διαταραχές ,και οι ασθένειες ,από μια ψυχή που χρόνια την τροφοδοτούμε με φόβο, δεν νομίζεται ότι είναι άδικο να ζητάμε ευθύνες από τον Θεό;

Χρησιμοποίησα πολλές φορές έως τώρα ,την λέξη τοξικές σκέψεις και ερεθίσματα που τροφοδοτούμε με αυτά την ψυχή μας.

Μην μας διαφεύγει όμως ,ότι αυτή την τοξικότητα ,δεν θα την εισπράξουμε μόνο από τα έργα και τις τηλεοράσεις.

Οτιδήποτε κάνει κακό στην ψυχή μας είναι τοξικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ψυχή μας ,είναι ενέργεια από την ενέργεια του Δημιουργού μας, του Θεού.

Είναι η παρουσία του Θεού μέσα μας. Και σαν κομμάτι του Θεού έχει τις ίδιες ιδιότητες με αυτόν.

Εδώ ερμηνεύεται στην κυριολεξία, η φράση ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ,κατ’ εικόνα και ομοίωση αυτού.

Δεν μας έφτιαξε εμφανισιακά ίδιους, άλλα ενεργειακά ίδιους με αυτόν. Κινούμαστε με καύσιμο την δική του ενέργεια.

Σε εμάς απομένει να βρούμε τον δρόμο μέσα μας ,που θα μας οδηγήσει στο να τον ανακαλύψουμε ,και να ενωθούμε μαζί του.

Όταν μισούμε τους συνανθρώπους μας, όταν τους αδικούμε, όταν τους εκμεταλλευόμαστε, όταν τους καταστρέφουμε, όταν τους κάνουμε κακό, όταν τους κουτσομπολεύουμε και τους κακολογούμε, όταν είμαστε αδιάφοροι στον πόνο τους, όταν αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας, όταν τρεφόμαστε από την καλοσύνη και αγαθότητα των ψυχών τους, ακόμα και όταν δεν αγαπάμε και προστατεύουμε τα ζώα που αυτός δημιούργησε ,και μας εμπιστεύτηκε την ύπαρξη τους ,γεμίζουμε την ψυχή μας με τοξικά απόβλητα.

Όταν κάνουμε όλα αυτά στις ψυχές των άλλων ,{που όπως είπα και πριν ,είναι κομμάτια του Θεού και δημιουργού των πάντων} η δική μας ψυχή, που και αυτή κομμάτι του είναι, και επικοινωνεί σε κάποιο άλλο επίπεδο που δεν βλέπουμε, με τις ψυχές αυτές που εμείς καταστρέφουμε ,αλλά και με τον Θεό, δεν ξέρει που να πάει να κρυφτεί από ντροπή και απελπισία.

Θα έλεγα ότι μοιάζει ,σαν να σκεπάζεται με ένα αόρατο σεντόνι ,να μην την βλέπει κανείς.

Μόνο που το αόρατο αυτό σεντόνι, κρύβει και τον δρόμο που οδηγεί προς τον Θεό που έχουμε μέσα μας.

Δεν θα τον βρούμε ποτέ.

Και ας τρέχουμε στις εκκλησιές παριστάνοντας τους καλούς Χριστιανούς.

Ακόμα και εκεί , στο σπίτι του Θεού, δεν κοιτάμε να τον βρούμε και να ενωθούμε μαζί του, αλλά κοιτάμε τι φόρεμα φοράει η γειτόνισσα, τι παπούτσια, πως κάνει τον σταυρό του ο κάθε ένας, ακόμα και καμάκι μπορούμε να κάνουμε με τα μάτια μας.

Εκεί. Στον οίκο του Θεού. Μην απορείτε. Βλέπω πολλά από την θέση μου, όταν κοιτάζω.

Δεν θα τον βρούμε ποτέ, όσο η ψυχή μας από ντροπή ,εξακολουθεί να είναι σκεπασμένη και να μας κρύβει τον δρόμο.

Στον ύπνο μας λοιπόν, όπως είπα και στην αρχή της ομιλίας μας, προσπαθεί να αποτοξινωθεί η ψυχή μας ,από όλα τα άσχημα που την έχουμε φορτώσει.

Στον ύπνο μας φανερώνεται ,και προσπαθεί μέσα από τα όνειρα ,να καθαρίσει και να μας δώσει μηνύματα που θα μας οδηγήσουν πάλι προς την σωστή κατεύθυνση.

Να βρει και η ίδια τον τρόπο να εναρμονιστεί πάλι με την ενέργεια του Θεού.

Να βρει τον τρόπο ,να μας κάνει πάλι ανθρώπους του Θεού.

Όπως αυτός μας δημιούργησε, με τις δικές του προδιαγραφές ,και όχι της τηλεόρασης, και κάθε άλλου τοξικού στοιχείου της καθημερινότητας μας ,και του χαρακτήρα που έχουμε διαμορφώσει εμείς.

Και αν τελικά, με την στάση μας ,και τον τρόπο ζωής μας, την εμποδίσουμε να το καταφέρει, τότε  βάζει μπροστά τα μεγάλα μέσα.

Μας τιμωρεί.

Αρχίζουν ξαφνικά και ακούγονται μέσα μας διάφορες φωνές, τις οποίες δεν δημιουργήσαμε εμείς συνειδητά ,και φυσικά δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Πιστεύουμε ότι έχει μπει μέσα μας δαιμόνιο, ο σατανάς λέμε ότι μας έχει κυριέψει, και τρέχουμε σε εξορκισμούς και μάγισσες.

Έχουμε μπερδευτεί. Είναι τα αρχικά στάδια της τιμωρίας μας. Αν προλάβουμε στην αρχή ,και καταλάβουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει, και αλλάξουμε ,έχει καλώς.

Αλλιώς η τιμωρία μας θα συνεχιστεί. Αρρώστιες θα εμφανιστούν στο φυσικό μας σώμα, θα χάσουμε τελείως την ψυχική μας ισορροπία, και ψυχολογικές αρρώστιες θα κάνουν επίσης την εμφάνιση τους.

Και όπως πάντα, εμείς θα τα βάλουμε με τον Θεό, για όλα αυτά που θα μας συμβούν.

Και σας ρωτάω. Σε τι από όλα αυτά τα τοξικά που ανέφερα παραπάνω ,και που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, είχε να κάνει κάτι ο Θεός; Που ανακατεύτηκε;

Πουθενά.

Εμείς όμως απαιτητικά ζητάμε την επέμβαση του. Μας έστειλε τον υιό του να μας διδάξει και να μας αναγεννήσει ανθρώπους του Θεού. Και εμείς τι κάναμε; Τον σταυρώσαμε.

Δεν επενέβη να αποτρέψει την σταύρωση του παιδιού του. Γιατί να θεωρούμε όμως σωστό ,να επέμβει για τις δικές μας ανάγκες και προβλήματα ,που τις περισσότερες φορές μόνοι μας έχουμε δημιουργήσει;.

Δεν πρέπει να αγαπάμε τον Θεό, επειδή περιμένουμε κάτι από αυτόν. Αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι σκοπιμότητα.

Είπαμε, δικές μας οι επιλογές, δικές μας και οι συνέπειες.

Τα περισσότερα προβλήματα μας ,οφείλονται γιατί δεν καταφέρνουμε να βρούμε , τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό μέσα μας.

Δεν ακούμε την συνείδηση μας {που είναι η φωνή της ψυχής μας} που μας οδηγεί προς αυτόν.

Όλη η σοφία του Θεού είναι μέσα μας. Αλλά εμείς αποχαυνωμένοι από την τηλεόραση, αντιγράφοντας ανήθικα και εσφαλμένα πρότυπα ζωής, και θεοποιώντας τον εαυτό μας με υπέρμετρο εγωισμό, ακολουθούμε λάθος μονοπάτι.

Μόνο Θεό δεν θα βρούμε εκεί που πάμε. Εκεί που μένει ο Θεός, μόνο οι κατά χάριν Θεοί θα φτάσουν. Μα για να γίνουμε παιδιά μου κατά χάριν Θεοί, θα πρέπει πρώτα να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Άνθρωποι όπως μας έφτιαξε ο Θεός. Με τις δικές του προδιαγραφές και όχι της τηλεόρασης .Άνθρωποι ελεύθεροι να σκέπτονται, χωρίς φόβο και ελαττώματα.

Έχω δρομολογήσει να κατασκευάσω παιδιά μου έναν μικρό παράδεισο για εσάς, όπου θα μπορείτε να βρείτε απαντήσεις και βοήθεια , όλοι εσείς που θα θελήσετε κάποτε να αναγεννηθείτε άνθρωποι ,και να με εμπιστευτείτε σε αυτήν την πορεία.

Όπου η ψυχή σας θα μπορεί να έρθει ,ξανά σε άμεση επαφή ,και επικοινωνία με την πηγή της. Τον δημιουργό μας.

Όσοι από εσάς έχουν τον τρόπο ,και την διάθεση να βοηθήσουν σε αυτόν τον στόχο, ας ενεργοποιηθούν και ας ενεργοποιήσουν και άλλους. Δυστυχώς με τα λόγια και τις υποσχέσεις ,δεν χτίζονται κάστρα. Η ώρα να ξαναγεννηθεί ο άνθρωπος, ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ.

Και ο χρόνος μας πάνω στην γη ελάχιστος.

Ο μικρός αυτός παράδεισος θα ονομαστεί AIVALON προς τιμήν της πρώτης γυναίκας που έπλασε ο δημιουργός μας. Της Εύας.

Η γη της νέας Εύας ,που καλείται να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά ,και να ξαναγεννήσει {συμβολικά} μέσα από μια σειρά ομιλιών και διδασκαλιών ,με την βοήθεια και την φώτιση του Θεού ,τούς νέους αληθινούς ανθρώπους.

Τους ανθρώπους του Θεού. Θέλω να πιστεύω, ότι θα είστε εσείς.

Να είστε ευλογημένοι

Πατήρ Ιωάννης

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

Ο άνθρωπος των δύο διαστάσεων δεν θα φτάσει ποτέ στον κόσμο του Θεού.

Ο κάθε ένας από εμάς ζει μέσα σε  μια εικόνα ,που έχει φτιάξει ο ίδιος για τον εαυτό του.

 Μέσα σε αυτήν την εικόνα αισθάνεται ασφαλής και κραταιός. Είναι ο κόσμος όλος για αυτόν.

 Όλοι οι άλλοι άνθρωποι  ,απλά αποτελούν την κορνίζα της εικόνας του, {όπως πιστεύει}. Υπάρχουν για να διακοσμούν την ζωή του. Έτσι πιστεύουμε για τους άλλους.

Ξεχνάμε όμως ότι η κορνίζα εκτός από το να ομορφαίνει μια εικόνα, είναι και η αιτία που η εικόνα θα κρεμαστεί σε έναν τοίχο ακίνητη για την υπόλοιπη ζωή της.!!!!!!!

Όταν λοιπόν θεωρούμε τον εαυτό μας, σαν μια τέλεια και αλάνθαστη ύπαρξη, που πρέπει όλοι να την αναγνωρίζουν, να την αποδέχονται  και να την στηρίζουν, αδιαφορώντας για τις ζωές των άλλων, τότε παιδιά μου έχουμε σταματήσει την όποια εξέλιξη του εαυτού μας προς το καλύτερο και μένουμε στάσιμοι ,όπως η εικόνα που θα κρέμεται για μια ζωή σε έναν τοίχο.

Μην ξεχνάμε ότι μια εικόνα αποτελείται από δύο διαστάσεις. Ενώ η αληθινή ζωή, είναι τρισδιάστατη.!!!!

Και δυστυχώς πολλοί λίγοι από εμάς, ζούμε μέσα στα πλαίσια μιας αληθινής ζωής. Σχεδόν όλοι μας, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει ζούμε σε ένα κόσμο δύο διαστάσεων.

Πλάτος και ύψος. Βάθος πουθενά. Περιεχόμενο πουθενά. Μας ενδιαφέρει και αγωνιζόμαστε ,για να ανέβουμε όσο το δυνατόν υψηλότερα στην κοινωνία, και στα μάτια των άλλων συνανθρώπων μας ,και πόσο πλάτος θα έχει η περιουσία μας.

Πόσο μεγάλος θα είναι ο πλούτος που θα αποκτήσουμε.

Και πολλοί λίγοι από εμάς, ενδιαφέρονται να εμπλουτίσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, με ποιοτικό περιεχόμενο.

Ο άνθρωπος των δύο διαστάσεων ,που όμως ζει σε έναν τρισδιάστατο κόσμο.

Σαν μια χαλκομανία ,που κάποιος κόλλησε σε ένα αυτοκίνητο που γυρνάει όλο τον κόσμο.

Η χαλκομανία μπορεί να νομίζει ότι είναι όμορφη, άλλα το αυτοκίνητο είναι αυτό που κινείται και αυτή ακολουθεί.

Την  χαλκομανία μπορεί να την θαυμάζουν όλοι ,σαν κάτι το όμορφο, αλλά στο αυτοκίνητο ανοίγουν δρόμο να περάσει.

Κανείς δεν υπολογίζει την χαλκομανία ,σαν κάτι που πρέπει να κάνει στην άκρη για να περάσει.

Ενώ αυτή πιστεύει ,ότι όλοι κάνουν στην άκρη για να περάσει αυτή.

Αυτό συμβαίνει και με τον άνθρωπο που δεν έχει περιεχόμενο. Αυτός μπορεί να νομίζει για τον εαυτό του ,ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό και όμορφο, κάτι το μοναδικό, άλλα όταν οι άλλοι άνθρωποι έχουν να πάρουν μια σημαντική απόφαση, κανείς δεν θα λάβει στα σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο, σε ότι και αν πει.

Αυτός είναι απλά ένας κόκκος άμμου σε μια, τεράστια παραλία, και πιστεύει για τον εαυτό του ότι όλη η παραλία είναι αυτός.

Αν όμως κάποιος αφαιρέσει όλη την παραλία και αφήσει αυτόν τον κόκκο άμμου, μόνο του εκεί, κανείς δεν θα πάει να ξαπλώσει για ηλιοθεραπεία, πάνω σε έναν κόκκο άμμου. Αν καταφέρει και τον δει φυσικά.

Η κορνίζα ενός ζωγραφικού πίνακα, η χαλκομανία πάνω σε ένα αυτοκίνητο, και ο κόκκος της άμμου, είναι οι άνθρωποι των δύο διαστάσεων, που ζουν σε τρισδιάστατο κόσμο.

Χωρίς περιεχόμενο, τυφλωμένοι και παρακινούμενοι από τον εγωισμό,  την κενοδοξία, την βλακεία, την ωραιοπάθεια, και την προσπάθεια για αναγνώριση, αποδοχή, και θαυμασμό από τους άλλους.

Θα ζήσουν όλη τους την ζωή σε δύο διαστάσεις, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ πλήρη επίγνωση ,για τον κόσμο που ζήσανε.

Ο κόσμος του ουρανού δεν έχει τρείς διαστάσεις. Έχει πολλή περισσότερες. Όμως για να προσαρμοστεί κάποιος εκεί ,και να συνεχίσει το ταξίδι του, είναι απαραίτητο να έχει την εμπειρία ενός τρισδιάστατου κόσμου.

Με λίγα λόγια, πρέπει να έχει αποκτήσει περιεχόμενο ψυχής και πνεύματος.

Έχω πει παιδιά μου πολλές φορές. Ο κάθε ένας από εμάς , ανάλογα με το περιεχόμενο του, θα λάβει από τον θεό και την γνώση που μπορεί ,και αντέχει να διαχειριστεί.

Κάποιος που επιζητά να βρεθεί κάποτε κοντά στον Θεό, θα πρέπει από τώρα να προσπαθεί να αποκτήσει περιεχόμενο.

Αυτή θα πρέπει να είναι η καθημερινή ,και συνεχής του επιδίωξη. Να αποκτήσει το φώς της γνώσεως.

Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί ,σε έναν άνθρωπο που η κινητήριος δύναμη του στην ζωή αυτή, είναι ο εγωισμός.

Αυτός που από εγωισμό ,ενώ εκπέμπει το φώς μιας πυγολαμπίδας, θαρρεί ότι μπορεί να φωτίσει όλον τον πλανήτη, όταν βρεθεί εμπρός στο εκτυφλωτικό φώς του κόσμου του Θεού, θα καεί αμέσως και θα τυφλωθεί.

Για αυτό χρειάζεται παιδιά μου ,η συνεχής προσπάθεια για να αποκτήσουμε περιεχόμενο σοφίας, και φώς της γνώσεως.

Να αποκτήσουμε επίγνωση πρώτα του ποιοι είμαστε, να καταλήξουμε στο ποιοι θέλουμε να είμαστε, και τέλος να καταλάβουμε έγκαιρα, σε ποιόν δρόμο καταλήγει η πορεία που βαδίζουμε σήμερα με τα λάθη μας, και να διορθώσουμε αυτήν την πορεία, για να μας οδηγήσει ο δρόμος της ζωής μας, σε αυτό που έχουμε καταλήξει ότι θέλουμε να είμαστε.

Αν θέλουμε να βρεθούμε κάποτε στον κόσμο του Θεού, άλλα δεν κάνουμε τίποτα για να βελτιώσουμε την ποιότητα μας,…… τότε ας μην γελιόμαστε. Ζούμε μια ουτοπία.

Είμαστε άνθρωποι δύο διαστάσεων, καταδικασμένοι να μην γνωρίσουμε ποτέ καμία άλλη διάσταση.

Θεωρούμε λογικό και απολύτως φυσικό ,να στέλνουμε τα παιδιά μας σχολείο, για να αποκτήσουν γνώση ,που θα τους βοηθήσει αργότερα, να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο, άλλα μας είναι αδύνατον να καταλάβουμε όταν αφορά τον εαυτό μας, ότι και εμείς με το ίδιο σκεπτικό ,πρέπει να προετοιμαστούμε ,και να εκπαιδευτούμε για τον κόσμο που θέλουμε να πάμε μετά από εδώ.

Πρέπει λοιπόν παιδιά μου να γινόμαστε καλύτεροι κάθε ημέρα, από ότι ήμασταν μία ημέρα πριν.

Δεν φτάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί. Πρέπει καθημερινά να το διαπιστώνουμε, στις δοκιμασίες της ζωής.

Αν κάτι δεν μας άρεσε στην συμπεριφορά μας, ας το εντοπίσουμε μέσα μας, και ας προσπαθήσουμε την επόμενη ημέρα ,να μην το επαναλάβουμε.

Σιγά –σιγά και με συνεχή προσπάθεια ,και ταπεινότητα θα τα καταφέρουμε κάποτε.

Ακόμα όμως και αν δεν γίνουμε ποτέ τέλειοι, θα μας ανταμείψει ο Θεός για την προσπάθεια μας.

Πρέπει να καταλάβουμε βαθειά μέσα μας, ότι η ζωή αυτή που ζούμε ,δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σχολείο ,που θα μας προετοιμάσει ,για την ζωή που θα ακολουθήσει. Την αιώνια.

Όσα πλούτη, όση δόξα, και όσα μεγαλεία αποκτήσουμε εδώ, δεν έχουν καμία αξία σε εκείνον τον υπέροχο κόσμο.

Σε εκείνον τον υπέροχο κόσμο, που μπορούν να βρεθούν και να παραμείνουν, μόνο οι άνθρωποι που έφτιαξε ο Θεός, και όχι αυτοί που έφτιαξαν οι άνθρωποι. Όχι αυτοί που έχουμε καταντήσει.

Αξιολύπητα ανθρωπάκια που καταστρέφουμε εύκολα ,και χωρίς δεύτερη σκέψη, τις ψυχές αυτών που μας εμπιστεύονται, θυσιάζουμε  ζωές συνανθρώπων μας ,στον βωμό του κέρδους, εκπορνευόμαστε και εκπορνεύουμε άλλους ,χωρίς ηθικούς φραγμούς, κρίνουμε κακοπροαίρετα τους πάντες και τα πάντα ,αφήνοντας πάντα τον εαυτό μας στο απυρόβλητο, ζητάμε με το παραμικρό έλεος και συγνώμη από τον Θεό, την ίδια στιγμή που του ζητάμε ,να κάψει στην κόλαση αυτούς που έβλαψαν εμάς.

Έχουμε παραμορφώσει τον καθρέπτη της ψυχής μας, με τα πάθη και τις αδυναμίες μας, και έτσι όταν κοιταζόμαστε δεν βλέπουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, αλλά αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, με αποτέλεσμα να μας ευχαριστεί πάντα το είδωλο μας, και ας μην είναι πραγματικό.

Ένα τέτοιο ανθρωπάκι ,τι δουλειά άραγε έχει στον κόσμο του Θεού; Καμία φυσικά.

Εκεί δεν έχουν κορνίζες ,για να πεις ότι τουλάχιστον θα τον βάλουν κάπου να υπάρχει.

Η ευκαιρία μας παιδιά μου είναι εδώ.

Πρέπει να αναγεννηθούμε άνθρωποι, να ανακατασκευαστούμε ,και να αναβαπτιστούμε Χριστιανοί.

Να ελευθερωθούμε από τον φόβο που μας εμφύτευσαν οι άνθρωποι του ανθρώπου, και να γνωρίσουμε τον αληθινό μας εαυτό. Τον άνθρωπο που έπλασε ο Θεός. Να γίνουμε άνθρωποι με περιεχόμενο. Άνθρωποι των τριών διαστάσεων και όχι κορνίζες και χαλκομανίες. Όχι άνθρωποι δύο διαστάσεων.

Να γίνουμε κατά χάριν Θεοί. Αυτός είναι ο προορισμός μας.

Για αυτό μας έφτιαξε ο δημιουργός μας, και για αυτό μας περιμένει στον κόσμο του.

Σε έναν κόσμο που μόνο Θεοί μπορούν να μείνουν.

Όλες μου οι ομιλίες , αυτόν τον σκοπό έχουν και εκεί  οδηγούν.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Ιωάννης

ΠΩΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ας πούμε αλήθειες.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουμε κάποτε να φτάσουμε στον Θεό.

Όλοι θέλουμε να πάμε στον Παράδεισο.

Και φυσικά όλοι εμείς που θέλουμε να πάμε στον Παράδεισο ,πιστεύουμε ότι μετά τον θάνατο υπάρχει ζωή.

Αλλιώς δεν θα το επιδιώκαμε σαν στόχο και προορισμό.

Το ερώτημα είναι, το πιστεύουμε όντως αυτό; Ή το εκλαμβάνουμε απλά σαν πληροφορία;

Πιστεύουμε ότι υπάρχει ο Παράδεισος;

Η απλά τον αναφέρουμε σαν μια απλή λέξη, που την συναντήσαμε στα ιερά μας βιβλία;

Διότι….. αν πιστεύουμε ότι υπάρχει Παράδεισος, και ο καλός Θεός μας δίνει το δικαίωμα να πάμε εκεί ,στην μετά θάνατον ζωή, τότε,… πως γίνεται να ξεχνάμε ότι  κάθε δικαίωμα που έχει ο άνθρωπος, συνοδεύεται και από τις ανάλογες υποχρεώσεις;

Δεν υπάρχει δικαίωμα χωρίς υποχρεώσεις.

Πόσο μάλλον το δικαίωμα να μπούμε στον Παράδεισο.

Η εκκλησία του Χριστού, μέσω του έργου των ιερέων, έχει αναλάβει τον ρόλο, μέσα από τις διδασκαλίες ,και τα ιερά ευαγγέλια να μας ενημερώσει για αυτές τις υποχρεώσεις μας, προκειμένου μια ψυχή να μπει στον Παράδεισο.

Οι περισσότεροι λίγο πολύ και σε γενικές γραμμές τις ξέρουμε.

Και ακόμη περισσότεροι από εμάς, έχουμε την βεβαιότητα ,ότι τηρούμε αυτές τις υποχρεώσεις.

Αισθανόμαστε ή πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί Χριστιανοί και βαδίζουμε σταθερά για τον Παράδεισο.

Είμαστε οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου. Αλλά  όλοι οι άλλοι όμως, τι χάλια είναι βρε παιδί μου αυτά  που έχουνε;

Και πορευόμαστε…. Προς τον Παράδεισο. Εμείς οι ενάρετοι.

Μα παιδιά μου ο Παράδεισος δεν έγινε για τους ενάρετους. 

Ήταν σαφέστατος ο Κ.Η. Ιησούς Χριστός.

Ο Παράδεισος έγινε κυρίως για τους αμαρτωλούς που μετανοούνε. Για να μην πάνε χαμένοι στον κόσμο του Θεού.

Αυτός που πιστεύει ότι δεν είναι ποιοτικά καλός και προσπαθεί μέσα από την μετάνοια, να γίνει καλύτερος, σίγουρα στο τέλος της διαδρομής του ,θα έχει καταφέρει να γίνει καλύτερος, από ότι ήταν όταν ξεκίνησε τον αγώνα του . Λίγο ,πολύ, δεν έχει σημασία.

Η προσπάθεια του θα μετρήσει για τον Θεό.

Αυτός τώρα, που Ίδη πιστεύει ότι είναι ενάρετος , και φυσικά δεν έχει λόγο να μετανιώσει για τίποτα, ή να διορθώσει κάτι επάνω του, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει ποτέ καλύτερος.

Και αν βρίσκεται σε πνευματική πλάνη ,και δεν είναι στα αλήθεια ενάρετος όπως νομίζει, τότε….. πάει ο Παράδεισος που κατά την κρίση του, τον είχε σίγουρο.

Βλέπεται έκανε το λάθος κατά την διάρκεια της ζωής του, να κρίνει την ψυχή του σαν άνθρωπος, ξεχνώντας ότι στο τέλος η ψυχή του θα κριθεί από Θεό ,και όχι από άνθρωπο.

Και ο Θεός κρίνει με άλλα κριτήρια. Τα οποία τα γνωρίζουμε από τώρα. 

Ο Θεός μπορεί να δει την αλήθεια μας, και αυτήν θα κρίνει.

Η ψυχή μας θα βρεθεί γυμνή εμπρός του, και εκεί δεν έχουν θέση οι  δικαιολογίες που χρησιμοποιούσαμε εδώ στην Γή , πιστεύοντας ότι είμαστε ενάρετοι.

Εκεί θα είμαστε αυτό, που στα αλήθεια είμαστε.

Και ,για να δούμε, κάποιες αλήθειες τώρα που υπάρχουν εμπρός μας, αλλά κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε, μήπως και κάποιοι από εμάς ανακαλύψουμε κάτι γνωστό από τον εαυτό μας, μέσα από αυτές.

Ο ενάρετος άνθρωπος και Χριστιανός ,που κάνει εκατό σταυρούς κατά την διάρκεια της ημέρας, και άλλες τόσες προσευχές, αλλά όταν κάποιος τον ενοχλήσει, τον καταριέται και ζητά από τον Θεό να τον κάψει.

Κάνει ελεημοσύνες αλλά φροντίζει να το μάθουν όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι.

Ακούει από το ράδιο για κάποιον συνάνθρωπο, που χρειάζεται επειγόντως αίμα για κάποια εγχείρηση, και αδιαφορεί.

Ακούει στην τηλεόραση για κάποια φτωχή οικογένεια που πεινάει, και αδιαφορεί.

Πάει να μπει στο λεωφορείο και σπρώχνει τον διπλανό του για να του πάρει την σειρά.

Δεν αναγνωρίζει το δίκιο του άλλου. Αυτός και μόνο αυτός, έχει πάντα δίκιο, γιατί ο εγωισμός του δεν του επιτρέπει αλλιώς.

Αυτός είναι ενάρετος, πράττει όπως πιστεύει με την φώτιση του Θεού, άρα δεν μπορεί να κάνει λάθος.

Αν η φύση του επαγγέλματός του έχει να κάνει με την τύχη και την ζωή άλλων ανθρώπων, { όπως ένας δικαστής, ένας αστυνομικός, ένας ιερέας, ένας δημόσιος υπάλληλος και άλλα σχετικά επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο} επιτρέπει αυτός στην κρίση του να εκφραστεί ,επηρεασμένη από τις αδυναμίες του, τα πάθη του, τα κόμπλεξ που μπορεί να έχει σαν χαρακτήρας, τα απωθημένα του, και τέλος το οικονομικό του συμφέρον, καταστρέφοντας ή αδικώντας μια ανθρώπινη ζωή ή ακόμα χειρότερα μια ψυχή.

Θα πάει σπίτι του θα κάνει μερικούς σταυρούς, άντε και δύο προσευχές, θα αισθανθεί καλός Χριστιανός ,και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Όταν κάποιος αδιαφορεί για την δυστυχία του άλλου.

Και το μεγαλείο του κατά φαντασία ενάρετου ,φυσικά θα εκδηλωθεί που αλλού; 

Μέσα στην εκκλησία.

Εκεί που ο ίδιος αισθάνεται ότι είναι στο στοιχείο του. Θα κάνει πάνω από 10 μετάνοιες, θα κάνει και τις προσευχές του, θα πάει να κάτσει κάπου που θα τον βλέπουνε όλοι, και από κει αυτός θα παρατηρεί τους υπόλοιπους, ποιος δεν κάνει καλά τον σταυρό του για να τον διορθώσει, θα κάνει παρατήρηση σε κάποια μητέρα επειδή φωνάζει το παιδί της, μπορεί να παρατηρήσει ίσως και μια κοπέλα που φορά παντελόνια ,και ένα σωρό άλλα περιστατικά που όλοι μας έχουμε δει και βλέπουμε συνέχεια στις εκκλησιές, και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε, τι δουλειά έχει αυτός ο άνθρωπος στην εκκλησία;

Αφού ούτε έχει καταλάβει που βρίσκεται, και τι πρεσβεύει και εκφράζει ο χώρος αυτός. Και το χειρότερο από όλα, κολάζει και τους άλλους που έχουν πάει να προσευχηθούν με κατάνυξη.

Όλες αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων και συμπεριφορών που ανέφερα έως τώρα ,αλλά και πάρα πολλές ακόμα, που ο κάθε ένας από εμάς συναντάει καθημερινά, βλέποντας την υποκρισία στους άλλους, αλλά ποτέ στον εαυτό μας, μας βοηθάνε να κατανοήσουμε καλύτερα, πόσο μακριά είμαστε οι περισσότεροι από εμάς, από την αλήθεια μας.

Και δυστυχώς, αυτή η αλήθεια μας που αποφεύγουμε να δούμε ,εδώ στην Γή, είναι αυτή που στο τέλος θα παρουσιαστεί για κρίση εμπρός στον υπέρτατο κριτή.

Δεν πα να λέμε εμείς, σε εμάς άλλα και στους άλλους, το πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε. 

Εμείς το λέμε ,εμείς το ακούμε.

Ο Θεός θα μας κρίνει σαν Θεός, και όχι σαν άνθρωπος. Η σοφία του είναι απέραντη.

Άρα.; Από ποιόν τελικά πάμε να κρυφτούμε; Ποιόν κοροϊδεύουμε όταν πιστεύουμε ότι είμαστε ενάρετοι; Μόνον τον εαυτό μας τελικά.

Ο Θεός θα κρίνει την ποιότητα της ψυχής μας. Την αλήθεια μας.

Τρέξαμε να σηκώσουμε έναν πεσμένο άνθρωπο από την δυστυχία του;

Αντιμετωπίζουμε καλοπροαίρετα τους ανθρώπους;

Δείχνουμε στους άλλους αγάπη, συμπόνια, καλοσύνη, κατανόηση, υπομονή, παρηγοριά, όπως θέλουμε και οι άλλοι να δείχνουν σε εμάς ; 

Ή τηρούμε ,το τα δικά τους δικά μου και τα δικά μου πάλι δικά μου;

Είμαστε τίμιοι άνθρωποι; Επιτρέψαμε στην αγάπη του Χριστού να γλυκάνει τις ψυχές μας; 

Ή προτάσσουμε τον Χριστό σαν ασπίδα για να μην φανεί η δική μας μικρότητα.

Γιατί αυτά είναι σημαντικά για τον Θεό. Αυτά είναι απαραίτητα για να μπει κάποιος στον Παράδεισο.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, όλοι εμείς που πιστεύουμε στην μετά θάνατον ζωή, και στον Παράδεισο, ότι με ψέματα παιδιά μου κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μπει εκεί.

Το μόνο που μας μένει λοιπόν, είναι μόνο ή αλήθεια. Η δική μας αλήθεια. 

Γιατί σίγουρα κάποτε δεν θα την αποφύγουμε.

Είτε στην Γή είτε στον ουρανό. 

Κατά την γνώμη μου, καλύτερα είναι να την αντιμετωπίσουμε εδώ στην Γή.

Εδώ που προλαβαίνουμε να διορθώσουμε κάποια πράγματα ,και να αλλάξουμε μια λανθασμένη πορεία που πιθανόν να έχουμε έως τώρα.

Ας βρούμε παιδιά μου, ο κάθε ένας από εμάς την δική του αλήθεια.

Ας παραδεχτούμε τα λάθη μας, τις αδυναμίες μας, τις κακίες μας, όλα μας τα άσχημα ,που κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε, ενώ υπάρχουν, πρώτα από όλα στον εαυτό μας.

Και μετά με την βοήθεια ενός καλού πνευματικού, ας κάνουμε τον αγώνα μας για να γίνουμε πραγματικά ενάρετοι και αρεστοί στον Θεό.

Να γίνουμε αληθινοί.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Φανούριος

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΑ

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, Υπεραγία Θεοτόκε ελευθερώτρια, Άγιε μεγαλομάρτυρα Φανούριε, Άγιε Όσιο-ιερόμάρτυρα Εφραίμ, Άγιοι Κυπριανέ και Ιουστίνα, Αγία μεγαλομάρτυς Βαρβάρα, και όλο το στερέωμα των Αγίων του ουρανού, άπασες οι Αγγελικές δυνάμεις του Θεού και δημιουργού των πάντων, ο στρατιώτης του Χριστού Ιωάννης, μαζί με χιλιάδες άλλους στρατιώτες του Χριστού, αγνές ψυχές ανθρώπων, ποτισμένες από την αγάπη του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, γινόμαστε ένα σε μια προσευχή , που απευθύνουμε στον ουράνιο και ευλογημένο κόσμο σας.

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΑ

Μία θαυμάσια ψυχή,

μία ψυχούλα εδώ στην Γή που υποφέρει

έγινε δύσκολη η ζωή

και τι να κάνει να σωθεί δεν ξέρει.

Μόνη ελπίδα ο Θεός

Ο Ιησούς Χριστός, η Ελευθερώτρια μάνα Παναγία

Ο Άγιος ο αγαπητός

Οι άγγελοι του ουρανού και η Βαρβάρα η Αγία

Σε τούτη εδώ την προσευχή

Εμείς οι στρατιώτες του Χριστού που σας ζητάμε

Για της Βαρβάρας την ψυχή

Και εμείς, εσάς που αγαπά, παρακαλάμε

Άνθρωποι είμαστε απλοί

Που στην καρδιά μας η αγάπη του Χριστού φωλιάζει

Όλοι μαζί με μια φωνή

Η αδελφή μας η Βαρβάρα, καλά να γίνει που φωνάζει

Μια ευχή, μια προσευχή

Στην Βασιλεία του ουρανού, σε εσάς να φτάσει

Μια προσευχή την ώρα αυτή

Να ακουστεί στον κόσμο σας ,και η ζωή της να αλλάξει

Θεράπευσε Ιησού Χριστέ

Μεσίτευσε Ελευθερώτρια στον κύριό μας και υιό σου

Και εσύ Άγιε μας αγαπητέ

Ζήτα την χάρη απ’ τον Χριστό τον αρχηγό μας και Θεό σου

Για την Βαρβάρα όλοι εμείς

Καλά να γίνει, ενωμένοι και με αγάπη σας ζητάμε

Πίστεψε θαύμα για να δεις

Και εμείς πιστεύουμε, και όλοι με πίστη που παρακαλάμε

Μια λέξη μόνο Παναγιά

Ζήτα από τον Θεό μας, το θαύμα στην Βαρβάρα να το κάνει

Για να γενεί η δούλη του καλά

Μια λέξη Ελευθερώτρια, μια λέξη από σένα Παναγιά μονάχα φτάνει

Πατήρ Ιωάννης

Ας είναι ευλογημένο. 

Ο επουράνιος πατέρας μας, ο υιός και Θεός μας Ιησούς Χριστός, η Ελευθερώτρια Παναγιά και μητέρα μας, άπαντες οι Άγιοι και οι Αγγελικές δυνάμεις του Ουρανού, ας ακούσουν την προσευχή μας και ας ευεργετήσουν με την αγάπη τους την αδελφή μας Βαρβάρα με πνευματική, ψυχική και σωματική ίαση και θεραπεία. 

Και ας ανταμείψουν και όλους τους στρατιώτες του Χριστού , εσάς παιδιά μου   που βοηθάτε να ακουστεί αυτή η προσευχή σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γής, με κατεύθυνση τον ουρανό, για την θεραπεία της Βαρβάρας. 

Ο καλός Θεός να σας ανταμείψει για το μεγαλείο της ψυχής σας με οικογενειακή και προσωπική ευτυχία και υγεία.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Ιωάννης

Η ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ.

Εκατομμύρια άνθρωποι κάθε ημέρα και κάθε στιγμή προσεύχονται.

Προσεύχονται ζητώντας να γίνει το θαύμα , για κάποια ανάγκη τους.

Άλλοι ζητούν γενικά και αόριστα την προστασία του Θεού στην ζωή τους, και άλλοι ζητούν κάτι το συγκεκριμένο.

Για κάποια αρρώστια που βιώνουν αυτοί ή κάποιος δικός τους, ίσως για ένα επαγγελματικό ή κοινωνικό θέμα που τους απασχολεί, ή κάτι το εντελώς προσωπικό ,που θα ήθελαν στην αισθηματική τους ζωή  να γίνει.

Όλοι ζητούμε για τον ένα η τον άλλο λόγο ,το θαύμα να έρθει στην ζωή μας.

Άσχετα, από το αν το αξίζουμε ή όχι. !!!!!!!!

Εμείς ζητάμε και ζητάμε και ζητάμε. Από έναν Θεό στον οποίο εμείς δίνουμε από ελάχιστα έως τίποτα, εμείς ζητάμε τα πάντα.

Και πολλές φορές απαιτούμε κι όλα. Γιατί έγινε καλά ο γείτονας και όχι εμείς; Πρέπει να γίνουμε και εμείς καλά αλλιώς δεν υπάρχει Θεός.

Ξεχνάμε βέβαια ότι ο Θεός δεν έχει καμία ανάγκη την γνώμη μας, για το αν υπάρχει η όχι. Αυτός ξέρει ότι υπάρχει. 

Το μόνο όμως που καταφέρνουμε λέγοντας ότι δεν υπάρχει, αν δεν μας κάνει τα χατίρια, είναι να του αποδείξουμε ,ότι καλώς δεν μας ευεργέτησε, γιατί όπως πολύ καλά αυτός ήξερε, δεν είμαστε άξιοι για να ευεργετηθούμε.

Δύσκολα ο άνθρωπος το συνειδητοποιεί αυτό. Εμείς δεν φταίμε ποτέ για τίποτα.

Ενώ μας είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι για να κάνουμε χρήση της συγκοινωνίας, πρέπει να πληρώσουμε εισιτήριο, για να πάρουμε τρόφιμα από το μπακάλικο πρέπει να πληρώσουμε χρήματα, και γενικά για ότι αποκτούμε στην ζωή, πρέπει να έχουμε δώσει κάποιο αντάλλαγμα, μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε ,ότι δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτε από τον Θεό ,αν δεν πληρούμε τις προϋποθέσεις που αυτός έχει βάλει.

Γιατί ο Θεός δεν ζητάει αντάλλαγμα. Δεν πουλά τις υπηρεσίες του.

Προϋποθέσεις χρειάζονται.

Ο Θεός έχει μόνιμα την ενέργεια της ευλογίας του απλωμένη στην γη. Στο σύμπαν ολόκληρο. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε ,είναι να απλώσουμε το χέρι μας ,και να πάρουμε ότι έχουμε ανάγκη, ανά πάσα στιγμή.

Τότε γιατί δεν έρχεται σε εμάς το θαύμα;

Γιατί παιδιά μου η ευλογία αυτή, είναι διαθέσιμη στον κάθε ένα από εμάς υπό προϋποθέσεις.!!!!!!!!!

Όπως για να πιάσεις ένα αναμμένο κάρβουνο ,προϋποθέτει ότι θα χρειαστείς μια τσιμπίδα, για να κολυμπήσεις μια μεγάλη απόσταση, προϋποθέτει να ξέρεις κολύμπι, έτσι και με την ευλογία του Θεού, για να την λάβεις και να βιώσεις το θαύμα, χρειάζονται να πληροίς τις προϋποθέσεις.

Και ποιες θα μπορούσαν άραγε, να είναι οι προϋποθέσεις αυτές, που θα μπορούσαν να μας επιτρέψουν ,την πρόσβαση στο θησαυροφυλάκιο του Θεού;

Ας δούμε μερικές από αυτές.

Κατ αρχήν θα πρέπει να θυμόμαστε, ότι όπου υπάρχουν δυο αντίθετες ενέργειες, η μία απωθεί την άλλη. 

Την εξοστρακίζει μακριά της.

Έτσι και με την ευλογία του Θεού. Η ενέργεια που εκπέμπει η ευλογία του ,δεν θα μπορούσε ποτέ να ευεργετήσει κάποιον, που δεν είναι εναρμονισμένος με αυτήν.

Ένας κακός άνθρωπος, δεν έχει το δικαίωμα να ζητά το οτιδήποτε από τον Θεό, παρά μόνο έλεος. Τίποτε άλλο.

Και ένας που λέει ότι είναι καλός άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να ζητά από τον πονηρό χάρες.

Και όταν λέω χάρες, εννοώ να καταριέται άλλους ανθρώπους, να ποθεί το κακό κάποιου, και γενικά να ζητά πράγματα, που είναι στην δικαιοδοσία του διαβόλου, για να τα κάνει,  και αυτών που τον υπηρετούν, και να εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι καλός άνθρωπος.

Άρα ξεκαθαρίσαμε με αυτά τα παραδείγματα, και έγινε αντιληπτό τι εννοώ όταν λέω , ότι δυο διαφορετικές ενέργειες δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά και να επιφέρουν κάποιο αποτέλεσμα, προς όφελος μας.

Η είμαστε καλοί και έχουμε το δικαίωμα καλά πράγματα να έρχονται στην ζωή μας, ή αν δεν είμαστε καλοί και άδικα επιζητούμε το θαύμα, θα πρέπει να γίνουμε καλοί, πριν δούμε το θαύμα να έρθει στην ζωή μας.

Στον ουρανό υπάρχει το άσπρο και το μαύρο. Το γκρι είναι ένα χρώμα που δημιουργήσαμε εμείς οι άνθρωποι εδώ στην γη και μάθαμε να ζούμε μέσα του.

Το λίγο καλός ή το λίγο κακός που δημιουργούν το γκρι, δεν υπάρχουν στον ουρανό.

Η είσαι καλός και πάς εδώ ή είσαι κακός και πάς εκεί.

Άρα η πρώτη προϋπόθεση για να δει κάποιος το θαύμα στην ζωή του, είναι να είναι καλός.

Προσέξτε τώρα. Γιατί όταν λέω καλός μην φανταστείτε ότι αναφέρομαι σε αυτόν τον άνθρωπο που ξημεροβραδιάζεται σε μια εκκλησία ,με μετάνοιες και προσευχές.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και καλός Χριστιανός και άνθρωπος.

Έχω συναντήσει όπως και όλοι σας, φανατικούς Χριστιανούς οι οποίοι σου κάνουν παρατήρηση στον Ιερό Ναό, αν δεν κάνεις βαθειά την μετάνοια σου, αν δεν ανάψεις σωστά το κερί σου, αν δεν κάνεις τον σταυρό σου όταν πρέπει, και γενικά αντί να προσηλωθούν στο μυστήριο ,που επιτελείτε εκείνη την στιγμή ,που ο Ιερός Ναός είναι γεμάτος αγγέλους, αυτοί φέρονται σαν οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδος με αγένεια προς τους υπόλοιπους,{που δεν είναι τόσο καλοί Χριστιανοί όπως αυτοί}, ξεχνώντας την βασική διδασκαλία και εντολή του Κυρίου μας. 

Αγαπάτε αλλήλους. Και αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι καλοί. Και όχι μόνο. Είναι και καλύτεροι από τους υπόλοιπους.

Ο Θεός ας τους κρίνει. Εγώ πάντως δεν εννοώ αυτού του είδους τους καλούς σαν προϋπόθεση για να λάβει κάποιος το θαύμα από τον Θεό.

Εννοώ τον άνθρωπο που αν σε βρει πεσμένο θα σου απλώσει το χέρι να σε σηκώσει. Και θα το κάνει με χαρά.

Εννοώ αυτόν που με αγάπη θα σκύψει στο πρόβλημα σου, με διάθεση να σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις.

Εννοώ αυτόν που ζει και αναπνέει για να δίνει αγάπη στους γύρω του. 

Εννοώ τον μεγαλόψυχο άνθρωπο. Τον καλοπροαίρετο. Αυτόν που σε πλησιάζει με ανιδιοτέλεια.

Αυτόν που χαίρετε με την επιτυχία σου και δεν την ζηλεύει. 

Εννοώ τον άνθρωπο που μόνο να τον κοιτάξεις στα μάτια, γαληνεύει η ψυχή σου.

Αυτόν που έχει την ποιότητα να μην βρίζει τον Θεό, αν δεν πάει καλά η ζωή του, ούτε να παρακαλάει τον Θεό να πάθει κακό κάποιος που τον έβλαψε.

Εννοώ αυτόν που δεν θα κοιτάξει να σου κάνει κακό, για να ωφεληθεί από την δυστυχία σου.

Εννοώ αυτόν που με τον Χριστιανικό τρόπο ζωής του, θα κάνει και άλλους να θέλουν να του μοιάσουν.

Εννοώ αυτόν που μελέτησε, κατάλαβε, και έκανε τρόπο ζωής του, αυτά που γράφουν τα ιερά μας βιβλία, και όχι αυτόν που τα έχει διαβάσει δεκάδες φορές, αλλά δεν συνάντησε πουθενά την λέξη αγάπη.

Εννοώ αυτόν που δεν εκβιάζει το θαύμα να του έρθει σήμερα, αλλά μπορεί με υπομονή και πίστη να περιμένει, πότε ο Θεός θα αποφασίσει ,ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να του το δώσει.

Εννοώ αυτόν που πραγματικά πιστεύει μέσα του, ότι ο Θεός θα του δώσει το θαύμα.

Ναι. Εννοώ αυτόν που πιστεύει αληθινά και το αποδεικνύει καθημερινά σε κάθε έκφραση και δυσκολία της ζωής.

Αυτόν εννοώ. Και αυτός είναι που τελικά θα δει το θαύμα. 

Γιατί πληροί παιδιά μου τις προϋποθέσεις που χρειάζονται για να εναρμονιστεί με την ευλογία του Θεού.

Αυτόν που μπορεί σε έναν γκρίζο κόσμο ,να ζει αυτός στο άσπρο χρώμα του Θεού.

Όσοι νομίζουν ότι δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, πρέπει να ξέρουν ότι το θαύμα για αυτούς θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ.

Θα αργήσει αν τελικά καταλάβουν ,ότι προσεγγίζουν τόσο καιρό ,με λάθος τρόπο τον Θεό, και καταφέρουν να αλλάξουν ,και να φωτιστούν με το άσπρο φως του Θεού.

Και δεν θα έρθει ποτέ, σε όσους εξακολουθούν να βλέπουν και να σχολιάζουν τα λάθη των άλλων, και όχι τα δικά τους. 

Σε όσους εξακολουθούν λάθος να προσεγγίζουν την ευλογία του.

Ειλικρινά παιδιά μου, υπάρχει κάποιος ανάμεσα μας που να πιστεύει ότι μπορεί να ξεγελάσει τον Θεό;

Τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. 

Η είμαστε καλοί ή πρέπει να γίνουμε, αν θέλουμε να ζούμε με αρμονία στον κόσμο του. 

Αυτός που κρύβεται από τα λάθη του, είναι αυτός που μια ζωή τα λάθη του θα τον κινηγάνε, επιβάλλοντας του  τις ίδιες δοκιμασίες ,ξανά και ξανά, μέχρι επιτέλους να τα διορθώσει.

Αυτός που αναγνωρίζει τα λάθη του, και προσπαθεί να τα διορθώσει, υπάρχει περίπτωση κάποτε να γίνει καλύτερος. 

Αν μη τι άλλο αγωνίστηκε για να τα καταφέρει. 

Και αυτό θα μετρήσει θετικά κάποτε σε κάποια ζυγαριά του ουρανού. Τουλάχιστον δεν λιποτάκτησε.

Για όλους εμάς λοιπόν παιδιά μου, που για κάποιον λόγο ζητάμε το θαύμα από τον Θεό, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι αν δεν εναρμονιστούμε με την ενέργεια της ευλογίας του, θαύμα δεν έχει.

Με θυμό αν αργεί ,θαύμα δεν γίνεται. 

Χωρίς αληθινή πίστη, θαύμα δεν γίνεται. 

Χωρίς να εκπέμπουμε αγάπη, θαύμα δεν γίνεται. 

Χωρίς να αξίζουμε το θαύμα, το θαύμα που τόσο πολύ περιμένουμε, δεν θα έρθει ποτέ.

Κι όμως……….. το θαύμα που περιμένουμε, είναι τόσο κοντά. Την επόμενη φορά που θα ζητήσουμε κάτι, ας ζητήσουμε από τον Άγιο Φανούριο να μας φανερώσει την αλήθεια μας.

Και όταν η αλήθεια μας ,φανερωθεί, και δούμε τον εαυτό μας ,με τα μάτια που μας βλέπει ο Θεός, τότε διορθώνοντας αυτήν την εικόνα μας ,σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ζητά ο Δημιουργός μας, τότε και μόνο τότε, θα ζητήσουμε με πίστη πλέον και από τον Θεό, το θαύμα που έχουμε ανάγκη.

Και με την σωστή πλέον προσέγγιση, το θαύμα θα έρθει στην ζωή μας.

Να είστε ευλογημένοι και υγιείς.

Πάτερ Φανούριος

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

Έλληνας. Ελληνίδα, Ελλάδα.

Και μόνο που ακούω αυτές τις λέξεις, ανατριχιάζω συνειδητοποιώντας το μεγαλείο ,και το βάρος της ιστορίας που κρύβεται μέσα τους.

Ανατριχιάζω όμως και όταν αντιλαμβάνομαι την τεράστια ευθύνη που κουβαλάει ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα στις πλάτες τους. Βαρύ το φορτίο.

Γιατί όπως σχεδόν σε όλα ,όσα αποκτά κάποιος, προκειμένου να διατηρεί το δικαίωμα να τα κατέχει, υπάρχουν και οι ανάλογες υποχρεώσεις ,που οι κανόνες της ζωής του επιβάλουν, έτσι και όπως όταν  λέει κάποιος ότι είναι Έλληνας, και αυτομάτως έχει το δικαίωμα να είναι υπερήφανος ,την ίδια όμως στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιεί, ότι θα πρέπει να ανταποκρίνεται ,και στις ανάλογες υποχρεώσεις , που συνοδεύουν αυτήν την ονομασία.

Είμαι Έλληνας. Έχω δικαιώματα λοιπόν πάνω σε αυτήν την λέξη, αλλά έχω και υποχρεώσεις.

Τα δικαιώματα μου σαν Έλληνας, για τα οποία είμαι υπερήφανος, μου τα παραχώρησαν οι προηγούμενες γενεές Ελλήνων, με την ιστορία τους, τους αγώνες τους, τον πολιτισμό τους, και γενικά με ότι το ωραίο δημιούργησαν στο πέρασμα των αιώνων.

Και επειδή ο Θεός με έστειλε να γεννηθώ σαν ψυχή, σε αυτόν τον Γεωγραφικό τόπο που λέγεται Ελλάδα, μπορώ λοιπόν να ασκώ το δικαίωμα μου και να καμαρώνω που είμαι Έλληνας.

Καμαρώνω για κάτι όμως, που εγώ δεν αγωνίστηκα για να το κερδίσω. Άλλοι θυσιάστηκαν, άλλοι δημιούργησαν, άλλοι μεγαλούργησαν. Εγώ απλά γεννήθηκα Έλληνας.

Αν όμως με ενοχλεί το γεγονός ,ότι εγώ δεν έκανα τίποτα το αξιόλογο για να καμαρώνω με την καταγωγή μου, τότε θα πρέπει να τραβήξω από το συρτάρι τον φάκελο με τις υποχρεώσεις μου και να τις μελετήσω.

Είπαμε σε κάθε τι που αποκτάμε, προκειμένου να το διατηρήσουμε στην κατοχή μας, υπάρχουν δικαιώματα κτήσης άλλα και υποχρεώσεις.

Υποχρεώσεις, που αν θέλω δικαιωματικά να καμαρώνω που είμαι Έλληνας, θα πρέπει να τις τηρώ.

Η βασικότερη δε από όλες μου τις υποχρεώσεις, είναι να μπορέσω αυτό που παρέλαβα σαν ιστορία, σαν αξίες, σαν πολιτισμό ,και γενικά αυτό που βρήκα ,όταν γεννήθηκα Έλληνας να το μεταβιβάσω αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον όπως το βρήκα στην επόμενη γενιά Ελλήνων. Είναι βλέπετε γνωστό και αποδεκτό το γεγονός, ότι είναι δυσκολότερο να διατηρήσεις κάτι που κατέχεις, από το να το αποκτήσεις.

Πρέπει λοιπόν όπως καμάρωνα εγώ όταν γεννήθηκα Έλληνας, να καμαρώνουν και τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Τότε ίσως κάτι να έχω καταφέρει ,όσο αφορά τις βασικές μου υποχρεώσεις.

Έλα όμως που είμαι Έλληνας.

Είμαι απειθάρχητος, ατίθασος, απρόβλεπτος, είμαι ελεύθερο πνεύμα, είμαι γεννημένος δημιουργός. Η αποστολή μου από τον Θεό είναι  να δημιουργώ, τέχνες, επιστήμες, πολιτισμό, φιλοσοφία, ανθρώπινες αξίες, και να διατηρώ με όλα αυτά ανοιχτή πάντα την πύλη που οδηγεί τον άνθρωπο στον Θεό. Να διατηρώ εφικτή την επικοινωνία μας με τον δημιουργό μας.

Και αφού λοιπόν είμαι όλα αυτά, σίγουρα δεν θα πρέπει να με ικανοποιεί, ούτε να θεωρώ σαν αποστολή μου το γεγονός, να παραδώσω στα παιδιά μου την Ελλάδα όπως την βρήκα.

Σαν Έλληνας θα έπρεπε για να δικαιώσω την αποστολή μου, να την παραδώσω καλύτερη. Να είχα φτιάξει και εγώ κάτι, σε συνέχεια της ιστορίας των προγόνων μου, που οι μελλοντικοί Έλληνες θα ένοιωθαν υπερήφανοι και για αυτό.

Και κάθε γενιά Ελλήνων να πρόσθετε και από ένα λιθαράκι δημιουργίας στην δική τους πορεία. Γιατί έτσι θα είχαν εκπαιδευτεί να κάνουν.

Και η Ελλάδα θα έπρεπε συνεχώς να δημιουργεί και να δημιουργεί και να δημιουργεί.

Και η Ελλάδα να εξελίσσεται ανά τους αιώνες και να δίνει τα φώτα στους υπόλοιπους λαούς.

Αυτό θα έπρεπε να κάνω λοιπόν, σεβόμενος και τιμώντας τους προγόνους μου.

Αντί αυτού όμως τι κάνω εγώ ο Έλληνας;

Απλά προσπαθώ να διατηρήσω ότι βρήκα. Να νοιώθω υπερήφανος για αυτά που έκαναν άλλοι Έλληνες πριν από εμένα, χωρίς να δημιουργώ εγώ τίποτε. Στην ουσία χωρίς να αξίζω να φέρω το όνομα Έλληνας.

 Απλά έτυχε να γεννηθώ εδώ. Καμαρώνω χωρίς να έχω το ηθικό δικαίωμα να καμαρώνω.

Για να γίνω ποιο κατανοητός ,θα προσπαθήσω να παρουσιάσω με πολύ απλά λόγια, και αρκετή φαντασία, πως δημιουργείτε μια χώρα. Ένα Έθνος.

Όταν κάποιος είναι μόνος του, όλα είναι εύκολα για αυτόν. Κάνει ότι του αρέσει, δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, κοιμάται όποτε θέλει, ξυπνάει όποτε θέλει, τρώει ότι θέλει, λέει ότι θέλει και γενικά δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει αναφορά σε κανέναν για τις επιλογές του.

Κάποια στιγμή αν στον ένα έρθει ,άλλος ένας και γίνουν δυο, τότε αλλάζουν τα πάντα.

Δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει ο ένας πια. Έτσι κάθονται οι δυο μαζί και βάζουν κανόνες για το πώς θέλουν να ζήσουν. Τι αρέσει στον ένα ,τι δεν αρέσει, τι αρέσει στον άλλο και τι δεν του αρέσει.

Στήνουν τους κανόνες τους και μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Αν οι δυο γίνουν τέσσερις ,πέντε η δεκαπέντε αρχίζει πάλι και γίνεται το ίδιο πράγμα.

Κάθονται κάτω συζητάνε τι αρέσει στον έναν, τι στον άλλο, χαράζουν καινούργιους κανόνες και αποκτούν όλοι σιγά σιγά κοινή συνείδηση για το τι είναι καλό η κακό για το σύνολο.

Οι δεκαπέντε αργότερα ,γίνονται εκατό ή διακόσιοι και σιγά σιγά γίνεται πάλι το ίδιο.

Κάθονται κάτω φτιάχνουν καινούργιους κανόνες, αφού σαν ποιο πολλοί, υπάρχουν και περισσότερες γνώμες πλέον, αλλάζουν κάτι που πιστεύουν ότι ήταν καλό για τους δεκαπέντε αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά και με τους διακόσιους και σιγά σιγά προσαρμόζονται όλοι σε αυτό που οι περισσότεροι της ομάδας θεωρούν σωστό και αποδεκτό..

Η ομάδα μας όμως έχει αρχίσει πια να διαμορφώνεται σε μια μικρή κοινωνία. Υπάρχουν άλλοι που ζουν φτιάχνοντας το ψωμί που θα φάνε οι υπόλοιποι, άλλοι ζουν φτιάχνοντας τα ρούχα που θα φοράνε, άλλοι κάνουν διάφορες δουλειές που είναι χρήσιμες στους υπόλοιπους και πληρώνονται και αυτοί με ότι τρόπο πληρώνει αυτή η κοινωνία ,για να ζήσουν κι αυτοί όπως κι οι άλλοι.

Σιγά σιγά οι κανόνες που έχει θεσπίσει αυτή η κοινωνία ονομάζονται νόμοι και έτσι η κοινωνία αυτή αποκτά τώρα νομοθέτες, αποκτά δικαστές για αυτούς που δεν τηρούν τους νόμους και αστυνομία για να συλλαμβάνει αυτούς που παρανομούν και να τους πηγαίνει στους δικαστές.

Εμφανίζεται η ανάγκη για διασκέδαση και παρουσιάζονται οι καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν να υπηρετούν αυτήν την ανάγκη της κοινωνίας τους.

Εμφανίζονται οι εφευρέτες, οι μηχανικοί ,οι δάσκαλοι, οι έμποροι ,οι γιατροί και κάθε είδος επάγγελμα που κάθε κοινωνία έχει ανάγκη για να υπάρχει καθώς μεγαλώνει σε αριθμό.

Ο φόβος για να μην χάσουν ότι έχουν καταφέρει ,τους αναγκάζει να φτιάξουν και στρατό ο οποίος αναλαμβάνει να υπερασπίζεται το δικαίωμα αυτής της κοινωνίας να υπάρχει, όπως όλοι μαζί έχουν αποφασίσει ότι τους αρέσει να ζουν.

Και σιγά σιγά με τα χρόνια η κοινωνία αυτή έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που ονομάζεται χώρα. Αρχίζει να χαράζει τα δικά της όρια , μέσα στα οποία έχει αποφασίσει να ζήσει και τα ονομάζει σύνορα.

Μέσα λοιπόν από αυτά τα σύνορα ζουν άνθρωποι που έχουν διαμορφώσει με τον καιρό κοινή συνείδηση, κοινά πιστεύω, κοινές αξίες, κοινά ήθη και έθιμα, κοινές συνήθειες και κοινά πιστεύω.

Μια ομάδα, μια κοινωνία και πόσον μάλλον μια χώρα δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε και ένας αρχηγός, που θα ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία της χώρας αυτής.

Όλα αυτά τα χρόνια που από ομάδα εξελίχτηκαν σε χώρα, είχαν και κάποιον διαφορετικό αρχηγό που ήταν υπεύθυνος για αυτούς και τους καθοδηγούσε.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν άρχισαν πλέον να δημιουργούνται διαφορετικές τάσεις, που ξεκινούσαν από διαφορετικά συμφέροντα, ανάμεσα στους κατοίκους αυτής της χώρας.

Άλλοι πίστευαν αυτό σαν σωστό, άλλοι πίστευαν για σωστό κάτι άλλο, άλλοι ήθελαν εκείνο που ήθελαν και οι άλλοι αλλά με κάποιες παραλλαγές και πάει λέγοντας.

Έτσι θεώρησαν σωστό, ο κάθε αρχηγός για να μπορεί να κυβερνάει δίκαια, να έχει κοντά του και ανθρώπους που θα προέρχονται αντιπροσωπευτικά από όλες τις μεγάλες ομάδες, {βλέπε τάσεις η βλέπε κόμματα }για να μπορεί να ακούει και την δική τους γνώμη, προκείμενου να κυβερνάει δίκαια ,αλλά και αυτοί να μπορούν να τον ελέγχουν στην διοίκηση αυτής της χώρας, για να μην κάνει αυτός ότι θέλει.

Αυτό από κάποιους ονομάστηκε δημοκρατία.!!!

Κάπως έτσι λοιπόν ,ας πούμε ότι γεννήθηκε η Ελλάδα.

Και κάπως έτσι, ας πούμε ότι γεννήθηκε η Δημοκρατία στον τόπο αυτό.

Φανταστείτε τώρα πόσα πολλά κοινά, δένουν όλους αυτούς τους ανθρώπους στο πέρασμα των αιώνων. Οι δεσμοί μεταξύ τους παντοδύναμοι. Δεν είναι χώρα πλέον. Είναι Έθνος.

Αιώνες ολόκληρους δημιουργικού πνεύματος, και αξιών. Σίγουρα οι πρόγονοί μας ήταν χαρισματικοί . Κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να τραβήξουν μαζί τους και όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Αυτοί είχαν κάθε λόγο να είναι υπερήφανοι που ήταν Έλληνες. Εγώ όμως γιατί; Τι έκανα εγώ για να αξίζω τέτοια τιμή.;

Και αυτός ουσιαστικά είναι και ο λόγος που λέω αυτά που λέω σήμερα.

Βλέπω στο ιντερνέτ τα τελευταία χρόνια, ένα ξέσπασμα Εθνικής υπερηφάνειας Ελλήνων και Ελληνίδων. Φυσικό είναι. Πόσο να αντέξει κάποιος την κατάσταση ,που μας έχουν οδηγήσει.

Φτάσαμε στο σημείο, μέσα στην ίδια μας την χώρα, να φοβόμαστε να πούμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας. Έτσι και πει κάποιος ότι είναι Εθνικόφρων, θα του πετάξουν λεμονόκουπες στον δρόμο και θα τον πούνε φασίστα.

Μα τι είπε ο άνθρωπος; Ότι έχει Εθνικό φρόνημα. Ότι αγαπάει την Ελλάδα. Ότι θα έδινε ακόμα και την ζωή του για να την υπερασπιστεί.

Και όμως κάτι τέτοιο στην σημερινή Ελλάδα, είναι κακό.

Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι η χρήση της λέξεως εθνικόφρονας ,είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένη ,με δύσκολες για την χώρα καταστάσεις.

Αυτό όμως δεν αλλάζει το νόημα της λέξης. Ούτε θα καταργήσουμε την λέξη αυτή, από την γλώσσα μας ,επειδή στο παρελθόν έγινε κακή χρήση της.

Γίνεται όμως κατά την γνώμη μου, ένα λάθος από τους περισσότερους Έλληνες πατριώτες αυτής της εποχής . 
Είναι υπερήφανοι που είναι Έλληνες, αλλά για το παρελθόν μας.!!!!

Βλέπω πολλές αναρτήσεις στο ΦΒ ,από φίλους μου που αναζητούν και αναφέρουν την ύπαρξη των Ελλήνων παντού. Οι Έλληνες πήγαν πρώτοι στην Αμερική, οι 12 Θεοί του Ολύμπου υπήρχαν 100 ή 200 χιλιάδες χρόνια, αναφέρουν ενεργειακά σημεία όπου χτίστηκαν οι αρχαίοι ναοί, οι Έλληνες έκαναν αυτό, οι Έλληνες έκαναν εκείνο και γενικά ξοδεύουν πολύ ενέργεια και κόπο για να ασχολούνται με το παρελθόν των Ελλήνων.

Δεν λέω ότι όλα αυτά που αναφέρουν δεν είναι αληθινά. Πολύ πιθανόν να είναι.

Αλλά είναι παρελθόν.

Ένα παρελθόν που σίγουρα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Είναι η ιστορία μας. Και ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να χαθεί στην λήθη.

Τότε; Τότε τι; Είναι η ιστορία μας. Αλλά είναι και παρελθόν.

Έχουμε υποχρέωση να την διδάξουμε στις νέες γενιές. Είναι υποχρέωση μας σαν Έλληνες.

Αλλά ,με μια προϋπόθεση, να μην καθόμαστε συνέχεια πάνω στις δόξες του παρελθόντος.

Όλη η ανθρωπότητα αλλά και όλοι οι Έλληνες μιλάμε για το παρελθόν μας. Λες και εμείς σήμερα δεν υπάρχουμε ,για να γράψουμε την δική μας ιστορία στην εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους ,στην εξέλιξη της πατρίδας μας ,όπως έχουμε υποχρέωση σαν Έλληνες.

Αυτό το κόλλημα με το παρελθόν μας, έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που αρχίζουν κάποιοι να διαχωρίζουν την θέση τους και από την θρησκεία. Εμείς είμαστε Έλληνες λένε.

Τι δουλειά έχουμε με την θρησκεία των Εβραίων;.

Και γυρνάνε προς τους Δώδεκα Θεούς.!!!!!!! Λες και πριν από τους 12 Θεούς δεν θα υπήρχαν άλλοι Θεοί να λατρεύουν αυτοί που ζούσαν στην Ελλάδα.

Τέλος πάντων. Θα κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ για να απαντήσω σχετικά με την ταύτιση του Χριστιανισμού με την  θρησκεία των Εβραίων και συνεχίζω.

Η Παλαιά διαθήκη είναι γεγονός ότι παρουσιάζει την ιστορία του Εβραϊκού λαού. Ο λόγος που περιελήφθη στα Ιερά βιβλία της θρησκείας μας είναι διότι μέσα στην Παλαιά διαθήκη υπάρχουν οι προφητείες για την έλευση του Κ.Η. Ιησού Χριστού.  Δεν την έχουμε σαν ιστορία των Εβραίων ,αλλά σαν αποδεικτικό στοιχείο στα σχέδια του Δημιουργού μας, για την παρουσία του υιού του στους ανθρώπους.

Επίσης, ακούτε στις εκκλησίες να αναφέρονται οι ιερείς και οι ψάλτες σε λέξεις, όπως Ισραήλ και  Σιών. Αυτές είναι λέξεις του Ουρανού και όχι ανθρώπινες. Ισραήλ καλούσαν τον άνθρωπο που ήταν προικισμένος και άξιος. Στην σημερινή εποχή θα τον λέγαμε ξεχωριστό άνθρωπο. Σιών είναι με λίγα λόγια ,ο τόπος του Θεού όπου κατέληγαν οι Ισραήλ.

Αυτές τις λέξεις τις χρησιμοποίησαν οι Εβραίοι, δεν ήταν δικές τους. Όπως και το Αλληλούια. Και αυτό ουράνια λέξη είναι. Και δεν υπάρχει ανθρώπινη μετάφραση στην κυριολεξία για αυτήν την λέξη

Εμείς είμαστε οπαδοί, και ακόλουθοι του Χριστού. Αναφερόμαστε στην παρουσία του στην Γή ,στην διδασκαλία του, στα θαύματα του και δεν έχουμε καμία σχέση με την θρησκεία των Εβραίων. Αυτοί ακόμα περιμένουν τον Μεσσία τους.

Έλληνας και Χριστιανός είναι ταυτόσημες λέξεις. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Χύθηκε πολύ αίμα από τους προγόνους μας της νεότερης Ελλάδος, για να είναι αυτές οι δύο λέξεις άρρηκτα δεμένες σαν μια έννοια .

Και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι και για αυτούς τους προγόνους μας, που κατάφεραν να μας υπερασπιστούν, να μας ελευθερώσουν ,που κατάφεραν ύστερα από 400 χρόνια σκλαβιάς να μην χάσουμε την γλώσσα μας.

Αδέλφια μου Ελληνες. Είναι πολύ σημαντικό να ασχολούμαστε με το παρελθόν μας. Χωρίς φανατισμό όμως. Να ανακαλύπτουμε ιστορικά γεγονότα ή ευρήματα που θα προσθέσουν στην δόξα των προγόνων μας.

Στην διαδρομή αυτή όμως υπάρχουν πολλές παγίδες. Στα κείμενα που διαβάζω στο ιντερνέτ, παρατηρώ τάσεις ρατσισμού, τάσεις απομάκρυνσης από τον Χριστό, βλέπω θυμό, μίσος για τους άλλους, και κάθε τι διαφορετικό από εμάς. Τους Έλληνες.

Και η κυριότερη αν θέλετε από όλες τις παγίδες, που μπορεί να πέσουμε χωρίς να το καταλάβουμε, είναι να προσκολληθούμε τόσο πολύ με το παρελθόν και την ιστορία των προγόνων μας, και να αποκοπούμε από το παρόν, αλλά και ποιο οδυνηρό ακόμα, να αποκοπούμε από το μέλλον μας σαν Έλληνες.

Αυτό που πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς για τα παιδιά μας.

Οι πρόγονοί μας έγραψαν την δική τους ιστορία και είμαστε υπερήφανοι για αυτούς.

Όμως τώρα είναι η δική μας εποχή. Το δικό μας πέρασμα από την Ελλάδα και τον τίτλο του Έλληνα.

Όλοι γνωρίζεται τι είπε ο Κίσινγκερ την δεκαετία του 80, για τον τρόπο που μπορεί κάποιος να αφανίσει τους Έλληνες. Όλοι ξέρουμε τα σχέδια τους. Ας μην του κάνουμε το χατίρι, ούτε σε αυτόν, αλλά ούτε και σε κανέναν άλλο, να χάσουμε τις αξίες μας, την θρησκεία μας, την ανθρωπιά μας, τους οικογενειακούς δεσμούς, τα ήθη και τα έθιμα μας.

Ας απομακρύνουμε τον φανατισμό από την ζωή μας και τα σχέδια μας. Ας κρατήσουμε ζεστή στην καρδιά μας ,την αγάπη και την παρουσία του Χριστού.

Στα χρόνια που έρχονται , όλοι μας θα δοκιμαστούμε σαν Έλληνες αλλά προ πάντων σαν άνθρωποι. Πρέπει λοιπόν να προσέξουμε , όπως είμαστε υπερήφανοι εμείς για τους προγόνους μας, να είναι και οι μελλοντικοί απόγονοι μας ,υπερήφανοι για εμάς για την ιστορία που γράφουμε τώρα. Μην μας χαρακτηρίσουν γραφικούς.

Είναι δικαίωμα μας να είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες, αλλά είναι και υποχρέωση μας, αφού φέρουμε αυτόν τον τίτλο, να παραδώσουμε την Ελλάδα στις επόμενες γενιές ,καλύτερη από ότι την παραλάβαμε.

Μπορεί να μην έχουμε τα μέσα για τις δημιουργίες των προγόνων μας, άλλα έχουμε μέσα μας τα πνευματικά μέσα και τα ουράνια όπλα ,για να αναπτύξουμε την ανθρωπιά σε αυτόν τον πλανήτη, να διαδώσουμε την αγάπη, την ευγένεια ψυχής, την καλοσύνη, την ψυχική ποιότητα. Είναι αλήθεια ότι είμαστε εκλεκτοί του ουρανού.

Στα δύσκολα χρόνια που μπορεί να έρθουν, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ανοικτή την πύλη που οδηγεί στον ουρανό, για τους ανθρώπους. Αυτό να έχουμε σαν αποστολή.

Να καλυτερέψουμε ποιοτικά σαν άνθρωποι, σαν ψυχές, σαν πνεύματα και να γίνουμε δάσκαλοι για τους υπόλοιπους λαούς μεταδίδοντας τους την ποιότητα μας και όχι το μίσος μας. Παρουσιάζοντας  την σωστή έκφραση της Ορθοδοξίας σε όλους τους λαούς. Δείχνοντας τους τον δρόμο ,που οδηγεί στον ουρανό, και όχι στο σκοτάδι.

Χωρίς μίσος και φανατισμό .Αν ενωθούμε όλοι μας σε αυτόν τον σκοπό και τα καταφέρουμε, τότε όλες οι επόμενες γενιές θα μιλάνε για τον δικό μας άθλο.

Ακόμα και στον Ουρανό θα μιλάνε για τον άθλο των Ελλήνων.!!!!!!!!!

Για το πώς κατάφεραν μια χούφτα Έλληνες να αλλάξουν τα σχέδια του Θεού, και αντί να έρθει η αποκάλυψη, να έρθει με μεγάλη χαρά από τον Θεό, μια ακόμη ευκαιρία στην ανθρωπότητα. Να στόχος, για έναν που με υπερηφάνεια λέει ότι είναι Έλληνας.

 Είναι δύσκολο τελικά να είσαι Έλληνας.!!!!!!!! 
Να έχεις μέσα στο D.N.A σου το κύτταρο της δημιουργίας και να μην μπορείς να δημιουργήσεις τίποτα.

Και όμως αδέλφια μου μπορούμε. Μπορούμε να επιδιορθώσουμε και να αναδημιουργήσουμε τον εαυτό μας. Να αναγεννήσουμε μια νέα Ελλάδα με κομμάτια από το παρελθόν, το παρόν και να την σπρώξουμε ξανά δοξασμένη στο μέλλον.

Μια Ελλάδα που αν το πιστέψουμε, θα μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα.

Γιατί παιδιά μου ο 3^ος παγκόσμιος πόλεμος που όλοι φοβόμαστε μην γίνει, έχει Ίδη ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Όχι με όπλα και βόμβες όπως περιμέναμε.

Είναι ένας πνευματικός παγκόσμιος πόλεμος που διεξάγεται αόρατος στο γυμνό μάτι, αλλά τα αποτελέσματα και τις απώλειες τις βλέπουμε καθημερινά. 
Και δυστυχώς εμείς οι Έλληνες χάνουμε σε αυτόν τον πόλεμο.

Χάνουμε αξίες, χάνουμε ήθη και έθιμα, χάνουμε την αγάπη και τον σεβασμό από τις οικογένειες μας, χάνουμε την ποιότητα μας σαν άνθρωποι, χάνουμε ακόμα και τον Χριστό από δίπλα μας.

Ας ανασκουμπωθούμε λοιπόν , ας δούμε τι γίνεται γύρω μας ,και ας ετοιμαστούμε για αντεπίθεση. Να σωθούμε εμείς, η Ελλάδα και η ανθρωπότητα.

Αδέλφια μου  Έλληνες. Είμαι ένας από εσάς. Υπερήφανος για την ιστορία της χώρας μου και το παρελθόν της, και αισιόδοξος για τις δυνατότητες που έχει στο μέλλον, με αρχηγό τον Χριστό.

Να είστε ευλογημένοι.

Πατήρ Φανούριος

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ